Ο πόλεμος είναι θάνατος και καταστροφή για τους πολλούς. Ξέχασε κιόλας η ανθρωπότητα τα 20 εκατ. νεκρών του Α’ ΠΠ; Ξέχασε τα 80 εκατ. νεκρών του Β’ ΠΠ; Και επιτρέπει ξανά το αιματοκύλισμα των λαών; Και επιτρέπει τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από το εγκληματικό καθεστώς του Ισραήλ; Το βαρύ φόρο αίματος που πληρώνουν οι λαοί στην Ουκρανία στον βωμό των ιμπεριαλιστικών σχηματισμών, στον εμφύλιο του Σουδάν ή της Υεμένης και των δεκάδων άλλων ενεργών συγκρούσεων παγκοσμίως (περίπου 60, ο υψηλότερος αριθμός από το τέλος του Β’ ΠΠ); Ότι μετά τον πόλεμο του Κόλπου («για την ασφάλειά τους», τάχα), οι Αμερικανοί ετοιμάζουν νέο πόλεμο με το Ιράν, πατώντας στον αυταρχισμό του καθεστώτος; Ο πόλεμος – σε κάθε μορφή του – δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο σκοτωμένα παιδιά, σακατεμένοι άνθρωποι, καταστροφή κόπων και τόπων, και ανείπωτη πίκρα.

Ο πόλεμος είναι πλούτος για τους λίγους. Το παγκόσμιο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα βλέπει πρωτοφανή εκτόξευση των κερδών και συσσώρευση πλούτου -προερχόμενου προφανώς από δημόσιο χρήμα – ειδικά την τελευταία πενταετία, ενώ οι Ισραηλινές εταιρείες έχουν πλέον περάσει από την οικονομία της κατοχής στην οικονομία της γενοκτονίας, όπως η εκπρόσωπος του ΟΗΕ Francesca Albanese έχει ονομάσει¹. Ευρωπαϊκές βιομηχανίες όπως η Rheinmetall, η Thales και η Leonardo έχουν αυξήσει τη χρηματιστηριακή τους κεφαλαιοποίηση μεταξύ 2021-2025 από 200% έως 1900%. Και πώς να μην βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνουν, όταν – σύμφωνα με στοιχεία του Συμβουλίου της Ε.Ε. – το 2024 οι αμυντικές δαπάνες των κρατών μελών ανήλθαν σε 343 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση για 10^ο συνεχόμενο έτος και το 2025 αναμένεται ότι θα ανέλθουν στα 381 δισ. ευρώ (αύξηση 150% μεταξύ 2020-2025), με προοπτικές περαιτέρω αύξησης μέσω των μηχανισμών SAFE και Readiness 2030 σε βάρος άλλων κοινωνικών αναγκών. Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση ως προς την ύπαρξη τέτοιων

«εγχώριων», έστω μικρότερων, συμφερόντων. Τι διαπιστευτήρια αξιοπιστίας μπορεί να έχει, για παράδειγμα, το νεοσυσταθέν Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας, στο Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου συμμετέχει πρωταγωνιστής του σκανδάλου των υποκλοπών;

Οι λέξεις του πολέμου και ο πόλεμος των λέξεων. Πρώτο και κύριο θύμα είναι η ίδια η λέξη της ειρήνης, αφού ακόμα και το Νόμπελ Ειρήνης κατέληξε – μέσω Ματσάδο – στα χέρια του Τραμπ ως επιβράβευση για την εισβολή στη Βενεζουέλα και τις δηλώσεις του για περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου που σηματοδοτούν και επίσημα την έναρξη της περιόδου όπου οι διεθνείς σχέσεις ακολουθούν το νόμο της ζούγκλας, το νόμο του ισχυρότερου. Αλλά και πόσες φορές οι λέξεις «εθνική ασφάλεια» ή «αποκατάσταση της δημοκρατίας» δεν χρησιμοποιήθηκαν για απροκάλυπτες πολεμικές εισβολές σε όλο τον πλανήτη;

Ένας φρικώδης παραλογισμός που προετοιμάζει μια παράλογη φρίκη. Η φρίκη του πολέμου μοιάζει πάντα «μακρινή» πριν χτυπήσει την πόρτα ενός λαού, ο οποίος πάντα αιφνιδιάζεται στη θέα των πρώτων νεκρών. Κι όμως όλα τα σημάδια ήταν παρόντα (σε λανθάνουσα ή όχι μορφή) στο δημόσιο λόγο. Όλα ξεκινούν από την αποστασιοποίηση (οι εικόνες στις ειδήσεις αφορούν τους «άλλους») και την εξοικείωση με τη φρίκη του πολέμου μέσω δηλώσεων του τύπου «το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι της Ευρώπης» και αναφορές «σε φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες», και φυσικά, στην έμπρακτη άρνηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου. Είναι σαφές, πως η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί για να αποδειχτεί ο πιο πρόθυμος σύμμαχος του Τραμπ (βλέπε ουκρανικό ή πρόσφατη δήλωση για την εισβολή στη Βενεζουέλα) φέρνοντας τον πόλεμο όλο και πιο κοντά στην πόρτα μας.

Πολεμική έρευνα στο ΕΜΠ. Η ιστορία δείχνει ότι βασική προϋπόθεση προετοιμασίας για ένα πόλεμο είναι η στράτευση της επιστήμης. Η επιστήμη στρατεύτηκε στον Α΄ΠΠ και παρήγαγε τα εφιαλτικά «αέρια μουστάρδας». Στον Β’ ΠΠ, με τη χρήση της ατομικής ενέργειας, αναβάθμισε την καταστροφική ικανότητα των πολεμικών μηχανών σε επίπεδα που μπορούν να εξοντώσουν τη ζωή από τον πλανήτη. Σήμερα, καλείται το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας, προεξάρχοντος του ΕΜΠ, να ξαναστρατευτεί στην υπόθεση του πολέμου. Δεν πρέπει να διαφεύγει, όμως, της προσοχής μας ότι η πολεμική έρευνα στα πανεπιστήμια έχει επιπλέον και έναν πολύ σημαντικό ιδεολογικό στόχο: προπαγανδίζει τις προτεραιότητές της ώστε να εμπεδωθεί στους νέους ανθρώπους η πολεμική προοπτική ως μια «αναπόδραστη κοινή λογική».

Σε αυτό το πλαίσιο έγινε η απόπειρα στον Ε.Λ.Κ.Ε. του Ε.Μ.Π. αλλαγής ουσιαστικά του Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας χωρίς προηγούμενη συζήτηση, με πρόταση για διαγραφή της τελευταίας φράσης του παρακάτω άρθρου:

“Η ιστορία του Ε.Μ.Π. είναι συνδεδεμένη με αγώνες για την ελευθερία και την ειρήνη. Για τον λόγο αυτό στο Ε.Μ.Π. δεν επιτρέπεται η διεξαγωγή ή συμμετοχή σε έρευνες για πολεμικούς σκοπούς οποιασδήποτε μορφής, με εξαίρεση την έρευνα για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, και δεν αναλαμβάνονται έρευνες με χρηματοδότηση από διεθνείς στρατιωτικούς συνασπισμούς.”

Ως προς τη διαδικαστική πλευρά: Είναι άραγε τυχαίο ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια, αλλά και άλλες, συνδέονται με κυνικούς τρόπους κατάργησης της ακαδημαϊκής δεοντολογίας και δημοκρατικής λειτουργίας; Ως προς την ουσία: Όπως αναφέρεται στο συγκεκριμένο σημείο, η θέση του ΕΜΠ για την πολεμική έρευνα, και η ρητή εναντίωση στην χρηματοδότηση από στρατιωτικούς συνασπισμούς, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους αγώνες για ελευθερία και ειρήνη. Το ΕΜΠ δεν έκλεισε τα μάτια στον ρόλο του ΝΑΤΟ στη χούντα, ούτε και στην τουρκική κατοχή στην Κύπρο, ούτε στην επέμβαση στην Γιουγκοσλαβία. Και βέβαια, η θέση αυτή είναι πιο επίκαιρη από ποτέ! Όσοι προβάλουν το «επιχείρημα» της υπαρκτής οικονομικής καχεξίας, μάλλον καλύπτουν συνειδητά την πολιτική τους συμφωνία στην στρατιωτικοποίηση του ΕΜΠ και τις καταστροφικές συνέπειές της ή ακολουθούν τη γνωστή τακτική της στρουθοκαμήλου. Είναι χρέος μας ως Ακαδημαϊκοί Λειτουργοί και Δάσκαλοι, να μην αφήσουμε την ηττοπαθή λογική του «δεν γίνεται αλλιώς» να μας ενσωματώσει στην πολεμική μηχανή, να μην γίνουμε εμείς αυτοί που θα διαστρέψουν την δημιουργική δύναμη των νέων ανθρώπων για έρευνα και γνώση σε κατεύθυνση που θα καταστρέψει τις δικές τους ζωές και τις ζωές άλλων ανθρώπων. Είναι χρέος μας ως μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας του ΕΜΠ, βλέποντας το παρόν σαν ιστορία, να μην αφήσουμε να χαθεί η ιστορική σύνδεση του Πολυτεχνείου με τους αγώνες για ειρήνη και ελευθερία, που μας κάνει όλους περήφανους και καθιστά το ΕΜΠ σύμβολο Δημοκρατίας σε ολόκληρη την κοινωνία. Αν όχι εμείς, ποιοι θα ορθώσουν το Λόγο και την Ανθρωπιά απέναντι στον παραλογισμό και την φρίκη του πολέμου, πριν να είναι αργά;

Σε αυτόν τον σκοτεινό καιρό, ο μόνος ρόλος που είναι αντάξιος της ιστορίας του Πολυτεχνείου είναι το να αποτελέσει κέντρο αντιπολεμικού λόγου και αγώνα για ολόκληρη την ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα. Η μη διαγραφή της φράσης δεν αποτελεί ιδεολογική αγκύλωση, αλλά αναγκαία θεσμική στάση υπέρ της ειρήνης, του διεθνούς δικαίου και της κοινωνικής ευθύνης της επιστήμης σε έναν κόσμο αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων.

… στους δρόμους του αγώνα γεννιούνται οι συνειδήσεις.

¹ From economy of occupation to economy of genocide”, Report of the Special Rapporteur on the situation of human rights in the Palestinian territories occupied since 1967, Francesca Albanese, Human Rights Council, Fifty- ninth session 16 June–11 July 2025, Agenda item 7: Human rights situation in Palestine and other occupied Arab territories

Στις 3/11/2025 συνεδρίασε έκτακτα η Σύνοδος Πρυτάνεων και επιτέλους μίλησε! Όχι για το οικονομικό αδιέξοδο των Πανεπιστημίων και τα χιλιάδες προβλήματα που συσσώρευσε η κυβερνητική εγκατάλειψη, αλλά για να υπερασπιστούν… τους εαυτούς τους από τις «άδικες» επιθέσεις που υφίστανται και να ζητήσουν τη συμπάθεια όλων μιας που το μόνο που κάνουν είναι να εφαρμόζουν τον νόμο.
Δεν μας είπαν, όμως, τι έκαναν για την κραυγαλέα μη τήρηση του άρθρου 16 (παρ. 1 και 4) του Συντάγματος («…H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους….» και «…Τα ιδρύματα (ανώτατης εκπαίδευσης) έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό…») που θεσμοθετεί την υποχρέωση της Πολιτείας να στηρίζει την ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα, και όχι να την καταδυναστεύει. Κι αλήθεια, η παράγραφος περί νηφαλιότητας, συνεργασίας και ψυχραιμίας σε ποιον απευθύνεται, αν οι ίδιοι πρωτοστατούν σε κινήσεις κάθε άλλο προς αυτή την κατεύθυνση, φέρνοντας την αστυνομία και συλλαμβάνοντας φοιτητές-τριες και ζητώντας πειθαρχικές διώξεις από κοσμήτορες.
Στα καθ’ ημάς, στο ίδιο μήκος κύματος, κοσμήτορας προσπαθεί να μας πείσει ότι η εξοντωτική ποινή για ένα σύνθημα για την Παλαιστίνη, δεν έχει καμμιά απολύτως διάσταση πολιτικής και συνδικαλιστικής δίωξης, αλλά όλα γίνονται για την ευπρέπεια των κτιρίων, όταν «καταπίνουμε την κάμηλο» της κατάρρευσης των κτιριακών υποδομών, της «στοχαστικής» λειτουργίας της θέρμανσης/ψύξης, των επικίνδυνων ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων και της ανυπαρξίας ουσιαστικά της πυρασφάλειας και τόσα μα τόσα άλλα. Να ρωτήσουμε γιατί, και αυτός και η Διοίκηση του ΕΜΠ δεν έκανε καμμιά μήνυση ή, έστω, μια δημόσια δήλωση διαμαρτυρίας, γι’ αυτά; Μάλλον περιττεύει… Όσο για την τιμή και την υπόληψη του καθένα και της καθεμιάς μας, αυτές κρίνονται όταν πάνω απ’ όλα αγωνιζόμαστε για το δίκιο και την ελευθερία ιδιαίτερα όταν αυτά υπονομεύονται στη χώρα μας, στην Παλαιστίνη και όπου αλλού.

Οὐαὶ ὑμῖν…..

Δεκατέσσερις μήνες φυλάκιση, χωρίς αναστολή, σε φοιτητή για ένα σύνθημα στον τοίχο στους Ηλεκτρολόγους του ΕΜΠ, μετά από καταγγελία και μαρτυρία του Κοσμήτορα της Σχολής. Η είδηση προκάλεσε σοκ.

Με τι ηθικό κύρος ένας Κοσμήτορας θα αντικρύσει τον φοιτητή που του επιβλήθηκε η απίστευτη ποινή γιατί φέρεται ότι έγραψε ένα σύνθημα σε έναν τοίχο; Και μάλιστα ποιο σύνθημα; Λευτεριά στην Παλαιστίνη.  Ένα σύνθημα που εκφράζει την ευρύτατης απήχησης πολιτική καταδίκη της γενοκτονίας που εφαρμόζει το κράτος του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους. Τι να σκεφτεί κανείς για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα σε αυτή τη χώρα, όταν σκάνδαλα μεγάλης κλίμακας μπαζώνονται, όταν ακραία νομοθετήματα περιστέλλουν συνταγματικές ελευθερίες και όταν η προστασία των δημοσίων αγαθών (περιλαμβανομένης της δημόσιας Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης) βάναυσα αναιρείται;

Την ίδια στιγμή οι 15 φοιτητές και φοιτήτριες που συνελήφθησαν γιατί υπερασπίστηκαν την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου της Αρχιτεκτονικής για κατάληψη της Σχολής τη μέρα της παλλαϊκής απεργίας για το μεσαιωνικής σύλληψης 13ωρο (αδύνατο να προσπεράσει κανείς την επιδεικτικά συμβολική σημασία της «σύμπτωσης») παραμένουν κατηγορούμενοι – και όμηροι – μέχρι τον Ιούνιο όταν θα επαναληφθεί η δίκη τους. Δεν χρειάζεται βαθιά ανάλυση η κατάσταση, τα πράγματα μιλάνε από μόνα τους. Η κυβέρνηση, φοβούμενη ένα νέο ξεσηκωμό στα πανεπιστήμια, διατάζει την από άκρου σε άκρο καταστολή κάθε φωνής αντίστασης, ενεργοποιώντας το νέο ποινικό-πειθαρχικό δίκαιο, που πολλοί από εμάς αρχικά υποτίμησαν στη λογική ότι ήταν τόσο ακραίο που δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Και, όμως, μπαίνει σε άμεση εφαρμογή, με τη Διοίκηση του ΕΜΠ να πρωτοστατεί στην εφαρμογή του.

Πίστευαν ότι ο φόβος θα παρέλυε τα πάντα. Ότι τα μέλη ΔΕΠ θα αναλάμβαναν τον ρόλο του καταδότη προκειμένου να αποσείσουν τον κίνδυνο να κατηγορηθούν, που πια επικρέμεται όχι πάνω από τους Κοσμήτορες, αλλά από όλους και όλες.  Διαψεύστηκαν. Η Σχολή των Ηλεκτρολόγων αρχικά, με καθολική σχεδόν απόφαση δηλώνει όχι μόνο την αντίθεσή της στο νόμο-τερατούργημα αλλά και την καθαρή θέση της ότι θα σταθεί δίπλα στους φοιτητές της, οι Σχολές των Αρχιτεκτόνων, Μεταλλειολόγων και ΣΕΜΦΕ παίρνουν καθαρή και ομόφωνη θέση για απόσυρση των κατηγοριών από τους συλληφθέντες φοιτητές. Το ίδιο και ο Σύλλογος Μελών ΔΕΠ ΕΜΠ αλλά και η Σύγκλητος, παρά τις ανεκδιήγητες «πονηριές» με τις οποίες έγινε απόπειρα να την κάνουν να σιωπήσει. Ταυτόχρονα, 150 μέλη ΔΕΠ ΕΜΠ με την υπογραφή τους ζητούν επίσης το ίδιο.  Ολόκληρη η πολυτεχνειακή κοινότητα, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, και μέσα σε αυτή καθαρά και η πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ του ΕΜΠ ορθώνει το ανάστημά της και απομονώνει τις – πάντα υπόγειες –  φωνές της μισαλλοδοξίας και του αυταρχικού κατήφορου.

Είμαστε όλοι και όλες εδώ, με τις πολύ διαφορετικές απόψεις μας – τι πιο φυσιολογικό – για να κρατήσουμε το ΕΜΠ ανοιχτό και ελεύθερο να διαμορφώνει τις θέσεις του, πέραν των κυβερνητικών απειλών και καταναγκασμών. Η ιστορία του το απέδειξε πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά όπως όλοι ξέρουμε η ιστορία γράφεται κάθε παροντική στιγμή. Και μόνο ελπίδα γεννά η μαζική στάση των συναδελφισσών και συναδέλφων που, ανοιχτά, υπεύθυνα και θαρρετά, παρουσιάζεται και βάζει φρένο σε σκοτεινά σχέδια.

• Να πούμε, όλες και όλοι, ένα δυναμικό παρών στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου, την Τρίτη 11/11, στις 17:00.
• Να γραφτούμε στον Σύλλογο! Μόνο έτσι αυτός θα μπορεί να εκφράζει την πραγματική πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ.

Τη Δευτέρα 20/10/2025 πραγματοποιήθηκε ανοιχτό Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ, με θέματα την μεταμεσονύχτια επέμβαση της αστυνομίας στο κτίριο της Πατησίων  και τη σύλληψη φοιτητών που υπερασπίζονταν απόφαση του φοιτητικού συλλόγου της Αρχιτεκτονικής για κατάληψη, τη μέρα μάλιστα της μεγάλης απεργίας ενάντια στο 13-ωρο (που έχει κάνει την Ελλάδα βούκινο σε όλο τον κόσμο) αλλά και για την πρωτοφανή κλήση, από την Πρυτανεία, σε απολογία του Κοσμήτορα της Σχολής Μεταλλειολόγων-Μεταλλουργών Μηχανικών για ένα email ενημέρωσης αναφορικά με μια απόφαση του φοιτητικού συλλόγου, κατά τα ειωθότα της Σχολής, και παράλληλα για τα μέτρα πειθάρχησης και καταστολής που «υποχρεούται» να πάρει.

Τα όσα ακούστηκαν από την παράταξη της Α-ΚΙΜΔΕΜΠ μοιάζουν απίστευτα για συνδικαλιστική παράταξη. Όμως, τη συνεδρίαση παρακολούθησαν πάνω από 50 συνάδελφοι, που ιδίοις όμασι μπορούσαν να διαπιστώσουν προθέσεις και στάσεις.

Ας σταχυολογήσουμε ορισμένα σημεία:

Στην ταύτιση δύο κειμένων, το πρώτο σταλμένο από Αστυνομικό Υποδιευθυντή στις 27-01-2024, την περίοδο των καταλήψεων για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στο πλαίσιο «επείγουσας ποινικής προκαταρκτικής εξέτασης», όπως συγκεκριμένα αναφέρεται και το δεύτερο σταλμένο από τον Αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών Υποθέσεων του ΕΜΠ, η Α-ΚΙΜΔΕΜΠ απάντησε με το επιχείρημα… «δεν είναι αυτό που φαίνεται».

Δεύτερο βασικό «επιχείρημα» για την πρωτοφανή στάση αδράνειας και σιωπής ενός συνδικαλιστικού οργάνου για τις απειλές που δέχεται συνάδελφος που δεν δέχεται τον ιταμό ρόλο του καταδότη στον οποίο, σημειωτέον, ωθούνται όλοι ανεξαιρέτως οι συνάδελφοι και όχι μόνο οι κοσμήτορες, και έκανε το έγκλημα «να δράσει κατά τη συνείδησή του», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ομόφωνη απόφαση της Σχολής Μ.Μ.Μ. εκφράζοντας την αλληλεγγύη της, ήταν ότι για το θέμα δεν πήρε απόφαση το Συμβούλιο Διοίκησης και η Σύγκλητος, παραδεχόμενοι ανοιχτά ότι έχουν καταντήσει το Σύλλογο παρακολούθημα της Διοίκησης,  επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά, την προτεραιότητά τους στην υπεράσπιση της Διοίκησης και όχι των συναδέλφων.

Όταν, μάλιστα, συνάδελφος θεώρησε στοιχειώδη την έκφραση ηθικής και ακαδημαϊκής στήριξης και αλληλεγγύης από το ΔΣ προς τον συνάδελφο Δαμίγο, ανεξάρτητα μάλιστα από τη στάση που πιστεύει κανείς ότι πρέπει να κρατήσει ο Σύλλογος έναντι ενός νόμου που έχει σηκώσει θύελλα αντιδράσεων, πάλι ανασύρθηκαν τα γνωστά επιχειρήματα προκειμένου ο Σύλλογος να μείνει αδρανής, μοιραίος και άβουλος, αξιοποιώντας με καθεστωτική λογική την ισχνή πλειοψηφία.

Βλέποντας το ακροατήριο την προκλητική αδιαφορία της Α- ΚΙΜΔΕΜΠ για ένα μείζον θέμα υπεράσπισης ενός μέλους του Συλλόγου, διαμορφώθηκε αυθόρμητα το αίτημα για άμεση έκτακτη Γενική Συνέλευση, το ανώτερο όργανο του Συλλόγου, όπως το Καταστατικό ορίζει. Παρά την αρχική δυσανεξία στην πρόταση, ο Πρόεδρος συμφώνησε σε αυτό. Έλα, όμως, που το «χούι» δεν κρύβεται. Μέλος του ΔΣ του ΣΔΕΠ που ανήκει στην παράταξη της Α-ΚΙΜΔΕMΠ, σε ένα ανεκδιήγητο email, όχι μόνο αρνήθηκε τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου, αλλά χαρακτήρισε «κουταμάρες» τις θέσεις της ΔΗΠΑΚ και των Πανεπιστημιακών Δασκάλων και πρόσβαλε κατάφορα συναδέλφους θεωρώντας ότι η Γενική Συνέλευση είναι «για αργόσχολους». Όμως, ο συνάδελφος εκτός από μέλος της Α-ΚΙΜΔΕΠ είναι και μέλος της Επιτροπής Δεοντολογίας και Ηθικής του ΕΜΠ, προσωπική επιλογή του Πρύτανη. O tempora, o mores…

Καλούμε όλους τους συναδέλφους:

• Να ενισχύσουν με την συμμετοχή τους τις συλλογικές μας αντιστάσεις απέναντι στο δυστοπικό παρόν των πειθαρχικών διώξεων μελών ΔΕΠ, φοιτητών και εργαζομένων.
• Να συμμετάσχουν μαζικά και ενεργά στην επόμενη ΓΣ του Συλλόγου.
• Να εγγραφούν μαζικά στο Σύλλογο
• Να βάλουν φρένο στην αντιδημοκρατική και αντισυνδικαλιστική εκτροπή του ΣΔΕΠ ΕΜΠ με την ψήφο τους στις επόμενες εκλογές.