Οι επόμενες Πρυτανικές Εκλογές στο ΕΜΠ δεν θα είναι εκλογές του συνόλου της πολυτεχνειακής κοινότητας, αλλά μόνο ενός τμήματός της, των μελών ΔΕΠ. Το δικαίωμα της υπόλοιπης πολυτεχνειακής κοινότητας, των φοιτητών και των εργαζομένων, να έχει λόγο και άποψη στο πώς διοικείται το πανεπιστήμιο, με το νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου καταργείται.  Κάποιοι συνάδελφοι, ίσως, κολακεύονται από την εξέλιξη αυτή. Λάθος, κατά τη γνώμη μας. Σύντομα θα αποδειχτεί ότι η αγνόηση της βούλησης της μεγάλης μάζας, και ειδικά του τμήματος εκείνου για το οποίο υπάρχει το πανεπιστήμιο, ως Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα, τους φοιτητές, δεν θα κάνει το Πολυτεχνείο καλύτερο, αντίθετα θα προκαλέσει σημαντικές εντάσεις και τριβές στην πολυτεχνειακή κοινότητα.

Οι επόμενες Πρυτανικές Εκλογές στο ΕΜΠ και στα άλλα πανεπιστήμια δεν θα είναι ελεύθερες εκλογές

Στην πράξη, η αφαίρεση αυτής της δημοκρατικής κατάκτησης από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους, αποτελεί ενδιάμεσο βήμα για την πλήρη κατάργηση του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου και τον άμεσο έλεγχό του από την Κυβέρνηση και την Αγορά. Αν η πορεία αυτή δεν ανατραπεί, η εκλογή πανεπιστημιακών οργάνων, ακόμη και μονομελών, ακόμη και μόνο από τα μέλη ΔΕΠ, θα χάσει κάθε σημασία, αφού η ουσιαστική εξουσία θα ασκείται κατευθείαν από την Κυβέρνηση ή τα διορισμένα από αυτήν όργανα, όπως η ΑΔΙΠ. Η αποδοχή του πρώτου μισού, απλά επιταχύνει το δεύτερο: την πλήρη κατάργηση της αυτοτέλειας των Ιδρυμάτων.

Οι επόμενες Πρυτανικές Εκλογές στο ΕΜΠ και στα άλλα πανεπιστήμια δεν θα είναι ελεύθερες εκλογές. Το Σ.Ι. του ΕΜΠ έκανε πλήρη χρήση μιας διάταξης αδιανόητης όχι μόνο για τα ακαδημαϊκά δεδομένα αλλά και για το σύγχρονο πολιτισμό: της προεπιλογής των υποψηφίων. Το Σ.Ι. έκανε ακριβώς αυτό που αναμέναμε, αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε. Την κατάπνιξη της δημοκρατίας και των ελεύθερων εκλογών στα πανεπιστήμια. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε προεπιλογή υποψηφίου, ως κραυγαλέα καταπάτηση του θεμελιώδους δημοκρατικού δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Θα αντιδρούσαμε στον αποκλεισμό οποιουδήποτε υποψηφίου.

Η συγκεκριμένη επιλογή των υποψηφίων στην οποία προέβη το Σ.Ι. ΕΜΠ, επιπρόσθετα, βοά για τη μεροληψία και την πολιτική εμπάθειά της, αποτελεί εξόφθαλμη χειραγώγηση του αποτελέσματος των Πρυτανικών Εκλογών, συνιστά πρακτικά διορισμό. Είναι το αποτέλεσμα συγκέντρωσης καταχρηστικής δύναμης, σε φαύλους, διαπλεκόμενους και αδιαφανείς μηχανισμούς. Το Σ.Ι. συμπεριφέρεται στο ΕΜΠ ως τσιφλίκι του, στο οποίο κάνει ότι θέλει, λίγες μόνο μέρες μετά την ανακοίνωσή του ενάντια στους αγώνες των διοικητικών, στην οποία τους κατηγορούσε υποκριτικά ότι τάχα ιδιοποιούνται το ΕΜΠ, το οποίο «δεν ανήκει σε κανένα, αλλά στην ελληνική κοινωνία». Ποιος, λοιπόν, είναι αυτός που προκειμένου να χειραγωγήσει το ΕΜΠ καταπατά κάθε έννοια ηθικής και δικαίου;

Η απροσχημάτιστη παραβίαση κάθε δημοκρατικής αρχής και κάθε έννοιας αντικειμενικότητας από τα Σ.Ι., με συστηματικό και σχεδιασμένο τρόπο, θα φέρει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκονται. Ο Νόμος Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, που βυθίζει στην παρακμή και το σκοταδισμό τα πανεπιστήμια, σύντομα θα είναι παρελθόν, μαζί με τα εξαμβλωματικά παράγωγά του.

Eleftheres_eklgoges_sto_EMP_28-6-14

Είναι λυπηρό που για μία ακόμη φορά η παράταξη της «Ακαδημαϊκής Πρωτοβουλίας» βάζει «πλάτη» στην Κυβέρνηση εξισώνοντας το θύτη με το θύμα, μέσα από στρεβλώσεις της πραγματικότητας, παραλείψεις και «νουθεσίες». Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» φταίει βασικά η Διοίκηση του ΕΜΠ γιατί δεν θα είχε υπάρξει καμία διαθεσιμότητα στο Ε.Μ.Π. αν «…είχε διαχειριστεί έγκαιρα (καταρτίζοντας Οργανισμό) τη στρέβλωση που υπήρχε με τους ΙΔΑΧ…»!

Φαίνεται πως η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» ξεχνά ότι:

–            Η Σύγκλητος ήδη από τις 26/08/2011 είχε εγκρίνει και καταθέσει έγκαιρα στα Υπουργεία Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης νέο Οργανισμό Διοικητικών Υπηρεσιών (ΟΔΥ) του ΕΜΠ (τροποποίηση σχεδίου του Π.Δ. 46/1998), πριν το Νόμο 4024/2011 «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο – βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015». Ο νέος ΟΔΥ ούτε εγκρίθηκε ούτε και απορρίφθηκε ποτέ. Απλά αγνοήθηκε…

Ένα απλό ερώτημα: Καλό είναι κάποια στιγμή να μας πει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τι έκανε για να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα και τι τελικά πέτυχε;

–            Η «περίφημη» αξιολόγηση του ΥΠΑΙΘ προέβλεπε αναλογίες διοικητικού προσωπικού ανά μέλος ΔΕΠ, φοιτητή, κλπ. που δεν απαντούν πουθενά στη διεθνή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, στηρίχθηκε σε δείκτη «1 διοικητικού υπαλλήλου ανά 100 μέλη ΔΕΠ», δηλ. 5 περίπου διοικητικούς για το σύνολο των ενεργών μελών ΔΕΠ στο ΕΜΠ! Ποιος ΟΔΥ θα προέβλεπε ποτέ τέτοιες αναλογίες; Ο ακρωτηριασμός του ΕΜΠ και των άλλων πανεπιστημίων ήταν προαποφασισμένος. Θυμόμαστε όλοι ότι η εγκύκλιος που είχε σταλεί από το ΥΠΑΙΘ, καλώντας τα Ιδρύματα να αξιολογήσουν τις δομές τους, έκανε εκ των προτέρων αναφορά στον αριθμό των διοικητικών υπαλλήλων που πλεονάζουν!

–            Η Κυβέρνηση, μέσω της απόφασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης, στις 20/9/2013, αποφάσισε, ακόμη και με αυτή την άθλια αξιολόγηση, ότι το ΕΜΠ χρήζει της υποστήριξης 597 διοικητικών υπαλλήλων, όπως αναφέρει και η πρόσφατη επιστολή της Συγκλήτου. Ενώ, αυτή η «αξιολόγηση» ήταν «μια χαρά» προκειμένου να μπουν στη διαθεσιμότητα 340 υπάλληλοι του ΕΜΠ, κατά την Κυβέρνηση δεν υπάρχει καν, τώρα που οι ίδιες εκτιμήσεις υποστηρίζουν την επιστροφή των διαθέσιμων στο ΕΜΠ;

Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» οι πολύμηνες κινητοποιήσεις του περασμένου έτους ήταν «…απόρροια μιας πολιτικής μεθόδευσης παρά ενός οργανωμένου σχεδίου επίλυσης του προβλήματος…». Μάλιστα, προς επίρρωση της θέσης της επικαλείται την εύκολη ανατροπή των συμφωνηθέντων γεγονός που υποδηλώνει πως «…μάλλον κάτι δεν έγινε καλά και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει ως προς τις μεθόδους και την αποτελεσματικότητα της διαπραγμάτευσης….». Δεν φταίει δηλ. μια Κυβέρνηση που συμπεριφέρεται στα ΑΕΙ της χώρας ως κοινός απατεώνας, με απόλυτο κυνισμό, παραβιάζοντας κάθε έννοια δεοντολογίας και ηθικής, όπως διαπιστώνουμε όχι μόνο εμείς, αλλά οι Σύγκλητοι των τριών μεγαλύτερων πανεπιστημίων που πλήττονται από τη διαθεσιμότητα.  Δεν φταίει δηλ. μια Κυβέρνηση που ενώ είχε αποφασίσει – με τις όποιες διαδικασίες – ότι υπήρχε «πλεονάζον» προσωπικό 1165 εργαζομένων σε 8 Πανεπιστήμια και «ελλείπον» προσωπικό 646 εργαζομένων στα υπόλοιπα, εν μια νυκτί, και χωρίς καμία αιτιολόγηση, αποφάσισε «με το μάτι» ότι το «ελλείπον» διοικητικό προσωπικό στα ΑΕΙ ανέρχεται σε 600 άτομα (μάλιστα στην αρχή ήταν 500!) συμπεριλαμβανομένων και των 8 ΑΕΙ που στο μεταξύ είχαν προβεί σε αναδιοργάνωση του προσωπικού! Και βέβαια, η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» «ξεχνά» στην ανακοίνωσή της πως ο αγώνας του προηγούμενου διαστήματος έφερε ήδη πίσω 164 θέσεις στο Ε.Μ.Π. αποκρούοντας τουλάχιστον τη μισή ζημιά που προκάλεσε η Κυβέρνηση στο Ίδρυμα, καλύπτοντας ήδη τα μισά του δρόμου μέχρι την επιστροφή όλων των διαθεσίμων. Και «ξεχνά», επιπρόσθετα, ότι σε αυτόν τον αγώνα η εν λόγω παράταξη έλαμψε δια της απουσίας της από παντού. Και έρχεται σήμερα να «κουνήσει και το δάχτυλο» και να κάνει μαθήματα συνδικαλιστικής δράσης!

Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία», δεν υφίσταται καν ως πρόβλημα η αχαρακτήριστη κυβερνητική παλινωδία, που εισάγει ευθέως το «νόμο της ζούγκλας» στα πανεπιστήμια («όπου και όποτε μπορώ θα σε δουλέψω»). Αυτό το αποδέχεται με απίστευτη ευκολία, για να μη χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ραγιαδισμό. Αντιθέτως, ευθύνονται οι εργαζόμενοι που, παρά την απελπισία και τη βαθιά αίσθηση της αδικίας, δεν αντιδρούν όσο πρέπει «ευπρεπώς» σε αυτό.

Θα συμφωνήσουμε με την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» σε ένα πράγμα: ότι έχει κλονιστεί η σχέση εμπιστοσύνης των μελών ΔΕΠ με τα συνδικαλιστικά όργανα. Οι αιτίες είναι πολλές, και εμείς δεν θα πάψουμε να αναζητούμε και τις δικές μας ευθύνες σε αυτό, όσες μας αναλογούν. Αλλά, ας αναζητήσει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τις αιτίες και στον τυφλό κυβερνητικό συνδικαλισμό που άσκησε ως παράταξη τόσο σε επίπεδο ΕΜΠ όσο και στην ΠΟΣΔΕΠ (μέσω των παρατάξεων ΚΙΠΑΝ και ΑΡΜΕ) τα προηγούμενα χρόνια. Όσα κροκοδείλια δάκρυα και αν χύνει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» για το «κλειστό ΕΜΠ» δεν πείθουν. Γιατί τα τελευταία τέσσερα χρόνια που περικόπηκαν δραματικά οι δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία, που καταληστεύτηκαν τα αποθεματικά των ΑΕΙ, που έκλεισαν Τμήματα σε περιφερειακά πανεπιστήμια λόγω έλλειψης διδασκόντων, που καταβαραθρώθηκαν οι μισθοί μας οδηγώντας συναδέλφους στη φτωχοποίηση μαζί με το 30% περίπου της ελληνικής κοινωνίας, όλα αυτά τα χρόνια που το ΕΜΠ κλείνει καθημερινά και συνεχώς, εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τήρησε απαρέγκλιτα «σιγήν ιχθύος». Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το ΕΜΠ να «φαίνεται» ανοιχτό, να «κρατούνται τα προσχήματα», να μη διαταράσσεται η «εικονική πραγματικότητα» της ανάπτυξης.

Και, τέλος, ένα απλό ερώτημα. Καλό είναι κάποια στιγμή να μας πει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τι έκανε για να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα και τι τελικά πέτυχε.

Thitis_kai_thima_25-6-2014

Τις τελευταίες δέκα μέρες, οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΜΠ και των υπολοίπων επτά πανεπιστημίων, ΕΚΠΑ, ΑΠΘ, ΟΠΑ, Πατρών, Θεσσαλίας, Ιωαννίνων και Κρήτης,  «ξανασταυρώνονται», καθώς η Κυβέρνηση παραβίασε με κατάφορο τρόπο τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί χάρη στον πολύμηνο απεργιακό αγώνα των εργαζομένων. Η υπαναχώρηση από τα συμφωνηθέντα, που «επισημοποιήθηκε» με την έκδοση του ΦΕΚ 1570/τ. Β’/16-6-2014, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια «ενδοκυβερνητική κόντρα» μεταξύ των Υπουργών ΠΑΙΘ και ΔΙΜΗΔ. Μάλιστα, ο Υπουργός ΠΑΙΘ φέρεται να είπε ότι «…υπήρξαν επί μέρους συμφωνίες με κατευναστικό χαρακτήρα για το θέμα των διοικητικών υπαλλήλων, τις οποίες όμως άλλα μέλη της Κυβέρνησης δεν αποδέχονταν…», δηλώνοντας ωστόσο ότι δεν μπορεί να το υιοθετήσει επειδή «δεν ξέρει». Ας υιοθετήσει λοιπόν την απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης, στις 20/9/2013, που ενέκρινε την εισήγηση του τότε Υπουργού ΠΑΙΘ και αποφάσισε ότι το ΕΜΠ χρήζει της ανάγκης 597 διοικητικών υπαλλήλων για την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία του! Εκτός αν η επιλεκτική μνήμη αποτελεί πια απαραίτητη υπουργική ιδιότητα. Μαζί με τον τρομακτικό κυνισμό….

Όλα αυτά συμβαίνουν τρεις μόλις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές, στις οποίες η Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η οποία εκλέχθηκε το 2012 εν μέσω τρομοκρατικών διλημμάτων και εκβιασμών από τη μια πλευρά και ψεύτικων υποσχέσεων για επαναδιαπραγμάτευση και παύση στα οριζόντια μέτρα από την άλλη, έχασε 30% και πλέον της ισχνής εκλογικής δύναμης που είχε πριν από δυο χρόνια. Φαίνεται ότι τα μόνα «χαρίσματα» που διαθέτει η Κυβέρνηση αυτή είναι η υποκρισία, το θράσος και ο κυνισμός. Προσποιείται ότι κατάλαβε το μήνυμα των εκλογών, δηλώνει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία και προβαίνει σε επιδείξεις ισχύος, πάντα βέβαια απέναντι στους πιο αδύναμους. Δεν υπάρχει ίσως πιο χαρακτηριστική εικόνα απόδοσης της νοοτροπίας της Κυβέρνησης αυτής, από το ύπουλο χτύπημα του αστυνομικού των ΜΑΤ στην απολυμένη καθαρίστρια, προφανώς από «υπερβάλλοντα ζήλο». Ήταν το ίδιο ύπουλο με την εκκόλαψη του «αυγού του φιδιού» της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, η οποία λειτούργησε ως δεξαμενή των «αγανακτισμένων» ακροδεξιών θυλάκων της ΝΔ και ως «επίλεκτο τάγμα εφόδου» για την καταστολή κάθε φωνής διαμαρτυρίας, με την επί μακρώ κάλυψη και ανοχή της Κυβέρνησης. Ήταν ο ίδιος «ζήλος» με τον οποίο η Κυβέρνηση αυτή επιτέθηκε σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό κεκτημένο και ώθησε με βίαιο τρόπο εκατομμύρια συνανθρώπους μας στην ανεργία και στην ανέχεια, επιτυγχάνοντας μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: η Ελλάδα εμφανίζει το 2013 τη μεγαλύτερη αύξηση (+1,8%) στο ποσοστό του πληθυσμού που κινδυνεύει με φτώχεια, που ανέρχεται πλέον στο 23,7% και είναι υψηλότερο από τα αντίστοιχα ποσοστά της Ρουμανίας (21,2% με αύξηση +1,1%) και της Λετονίας (21,4% με αύξηση +0,9%)!

Η εικόνα στο εγγύς μέλλον, αν προχωρήσουν τα κυβερνητικά σχέδια, προβλέπεται ζοφερή τόσο για το ίδιο το ΕΜΠ, το οποίο θα αδυνατεί να εκπληρώσει στοιχειώδεις εκπαιδευτικές, ερευνητικές και διοικητικές λειτουργίες του με ένα κλάσμα του απαιτούμενου διοικητικού προσωπικού, όσο και για τα ίδια τα μέλη ΔΕΠ. Ήδη, «διαρροές» κάνουν λόγο για την υλοποίηση του σχεδίου «Αθηνά 2» τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση εξαιτίας των κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων. Οι επερχόμενες συγχωνεύσεις, σε συνδυασμό με τη μείωση του διοικητικού προσωπικού και τις διαγραφές φοιτητών, θα δώσουν το έναυσμα για «εξορθολογισμό» και μείωση και στον αριθμό των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ, σε όλα τα ΑΕΙ.

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει την καθαρή τοποθέτηση όλων απέναντι στα τεκταινόμενα. Τόσο των Διοικήσεων, απερχόμενων και υποψηφίων, όσο και κάθε μίας και ενός από εμάς:

–    Ή θα αντισταθούμε συνολικά και συλλογικά απέναντι στην καταστροφή του ΕΜΠ και του δημόσιου πανεπιστημίου γενικότερα ή θα χάσουμε την ευκαιρία να χτίσουμε ένα καλύτερο Ίδρυμα όπως το θέλουμε, ακόμη και μέσα από τις διαφορετικές οπτικές γωνίες που μπορεί να έχουμε.

–    Ή θα αποκρούσουμε συνολικά και συλλογικά κάθε μικρό ή μεγάλο εκβιασμό από την πλευρά της Κυβέρνησης, όπως π.χ. τη σύνταξη Οργανισμών εντός ασφυκτικών πλαισίων με «αντάλλαγμα» κάποιες θέσεις διοικητικών υπαλλήλων, ή θα εξαναγκαστούμε σε μόνιμη «εθελοντική υπακοή» των πολιτικών «αυθεντιών» που θα επιβάλλουν τις «απαραίτητες», για τη δήθεν σωτηρία της χώρας, μεταρρυθμίσεις.

–    Ή θα δώσουμε τη μάχη τώρα, μαζί με όλους τους κλάδους των εργαζομένων και τους φοιτητές για να αποκρούσουμε τη «γενοκτονία» των διοικητικών υπαλλήλων, ή θα παλέψουμε μόνοι μας, όταν έρθει η δική μας σειρά. Και θα έρθει, δυστυχώς, όσο και αν το απευχόμαστε, αν δεν αντιδράσουμε ΤΩΡΑ!

Ο αγώνας που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2013 για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου και του δικαιώματος στην εργασία και στη μόρφωση πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τελικής νίκης, γιατί πολύ απλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να ηττηθούμε. Η συμμετοχή όλων μας στην επερχόμενη ΓΣ του ΣΔΕΠ ΕΜΠ είναι επιβεβλημένη. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να επικαλείται άγνοια για τις καταστάσεις. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να αποποιείται των ευθυνών του.

Ubi concordia_ibi victoria_17-6-14