Μηνιαία Αρχεία Ιανουάριος 2026

Ο πόλεμος είναι θάνατος και καταστροφή για τους πολλούς. Ξέχασε κιόλας η ανθρωπότητα τα 20 εκατ. νεκρών του Α’ ΠΠ; Ξέχασε τα 80 εκατ. νεκρών του Β’ ΠΠ; Και επιτρέπει ξανά το αιματοκύλισμα των λαών; Και επιτρέπει τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης από το εγκληματικό καθεστώς του Ισραήλ; Το βαρύ φόρο αίματος που πληρώνουν οι λαοί στην Ουκρανία στον βωμό των ιμπεριαλιστικών σχηματισμών, στον εμφύλιο του Σουδάν ή της Υεμένης και των δεκάδων άλλων ενεργών συγκρούσεων παγκοσμίως (περίπου 60, ο υψηλότερος αριθμός από το τέλος του Β’ ΠΠ); Ότι μετά τον πόλεμο του Κόλπου («για την ασφάλειά τους», τάχα), οι Αμερικανοί ετοιμάζουν νέο πόλεμο με το Ιράν, πατώντας στον αυταρχισμό του καθεστώτος; Ο πόλεμος – σε κάθε μορφή του – δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο σκοτωμένα παιδιά, σακατεμένοι άνθρωποι, καταστροφή κόπων και τόπων, και ανείπωτη πίκρα.

Ο πόλεμος είναι πλούτος για τους λίγους. Το παγκόσμιο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα βλέπει πρωτοφανή εκτόξευση των κερδών και συσσώρευση πλούτου -προερχόμενου προφανώς από δημόσιο χρήμα – ειδικά την τελευταία πενταετία, ενώ οι Ισραηλινές εταιρείες έχουν πλέον περάσει από την οικονομία της κατοχής στην οικονομία της γενοκτονίας, όπως η εκπρόσωπος του ΟΗΕ Francesca Albanese έχει ονομάσει¹. Ευρωπαϊκές βιομηχανίες όπως η Rheinmetall, η Thales και η Leonardo έχουν αυξήσει τη χρηματιστηριακή τους κεφαλαιοποίηση μεταξύ 2021-2025 από 200% έως 1900%. Και πώς να μην βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνουν, όταν – σύμφωνα με στοιχεία του Συμβουλίου της Ε.Ε. – το 2024 οι αμυντικές δαπάνες των κρατών μελών ανήλθαν σε 343 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση για 10^ο συνεχόμενο έτος και το 2025 αναμένεται ότι θα ανέλθουν στα 381 δισ. ευρώ (αύξηση 150% μεταξύ 2020-2025), με προοπτικές περαιτέρω αύξησης μέσω των μηχανισμών SAFE και Readiness 2030 σε βάρος άλλων κοινωνικών αναγκών. Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση ως προς την ύπαρξη τέτοιων

«εγχώριων», έστω μικρότερων, συμφερόντων...

Η αλλαγή του χρόνου σημαδεύτηκε με γεγονότα που άλλες εποχές θα φαίνονταν αδιανόητα. Ο «Πρόεδρος της Ειρήνης» αποφάσισε να συλλάβει τον Πρόεδρο μια άλλης χώρας και να τον «προσαγάγει σε δίκη» στην δική του χώρα. Δήλωσε, δε, χωρίς κανένα πρόσχημα, για να μην υπάρχει καμμιά αμφιβολία για τις πραγματικές επιδιώξεις, ότι οι αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου θα εγκατασταθούν στην Βενεζουέλα. Και η ωμή καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, για ακόμη μία φορά; Μα ποιος ασχολείται; Η ανθρωπότητα πρέπει να πειστεί με παραδειγματικό τρόπο ότι ο  Νόμος του Ισχυρού θα επιβάλλεται, με κάθε τρόπο. «Πρόθυμη», για μια ακόμη φορά η ελληνική κυβέρνηση, δηλώνει ότι δεν είναι ώρα να εξεταστεί η νομιμότητα (!), ξέροντας βέβαια πολύ καλά ότι η  κατάλυση του Διεθνούς Δικαίου, πέραν των άμεσων επιπτώσεων στο Κυπριακό, ανοίγει τους ασκούς του πολέμου, παντού. Όσοι αναρωτιούνται πώς προετοιμάστηκαν οι μεγαλύτερες τραγωδίες της ανθρωπότητας, όσοι απορούν γιατί άραγε δεν υπήρξε κανένα φρένο που να τις σταματά πριν συμβούν, δυστυχώς μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα από το πώς εξελίσσονται τα πράγματα σήμερα.

Αλλάζοντας κλίμακα, αλλά όχι πολιτική συμπεριφορά, το 2025 έκλεισε με μια ακόμη «θριαμβευτική επιτυχία» της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια. Διέγραψε εν μία νυκτί, πάνω από 300.000 φοιτητές και φοιτήτριες από τα πανεπιστήμια. Κάποιοι, ίσως, να είχαν εγκαταλείψει τα όνειρα της νιότης τους για σπουδές. Η πραγματικότητα έχει πολλές φορές τον δικό της άγριο τρόπο να ψαλιδίζει όνειρα, να προσγειώνει ανώμαλα, ειδικά τους αδύναμους. Κάποιοι έκαναν σποραδικές προσπάθειες να συνεχίσουν στο μέτρο του δυνατού, κάποιοι μπορεί να ήθελαν να έχουν μια χαραμάδα ανοιχτή στο όνειρο τους για σπουδές. Άλλωστε, δεν είναι και λίγα τα παραδείγματα αυτών που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους σε μια άλλη φάση της ζωής τους. Και το γιόρτασε μαζί τους όλος ο κόσμος, σαν μια νίκη της ελπίδας και της προσπάθειας, σαν μια νίκη της γνώσης ως αυταξίας, πέραν της χρήσης της. Σε κάθε περίπτωση δεν υπήρχε κανένα ουσιαστικό «κόστος» για το εκπαιδευτικό σύστημα. «Έπρεπε», όμως, να συνθλιβούν, να νοιώσουν «εκπαιδευτικά απόβλητα», να νοιώσουν κοινωνικό «βάρος», για να εμπεδώσει η κυβέρνηση την εικόνα «του νόμου και της τάξης», να τροφοδοτήσει και τροφοδοτηθεί από τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας, που καθόλου ανεξήγητα ζητούν διαρκώς ένα όλο και σκληρότερο «μάθημα στους νέους»...