Το Πρυτανικό Συμβούλιο του ΕΜΠ συνεδρίασε εν κρυπτώ, με απούσα την αντιπρύτανη και τους εκπροσώπους των μελών ΔΕΠ, των εργαζομένων και των φοιτητών, παρόντα δε μόνον τον έτερο αντιπρύτανη που μόλις πριν λίγες μέρες κατέθεσε την «αμετάκλητη παραίτησή» του, και αποφάσισε την προκήρυξη εκλογών στο Ίδρυμα.

Σε ένα Πολυτεχνείο με λεηλατημένα αποθεματικά, με βίαιη έκπτωση των πτυχίων του προς όφελος των “κολλεγιακών επιχειρήσεων”, με νόμιμα εκλεγμένους καθηγητές να αναμένουν δύο χρόνια τώρα τις βουλήσεις της Τρόϊκας για τον διορισμό τους, με δεκάδες διοικητικούς υπαλλήλους του υπό απόλυση και με τους μισθούς των πανεπιστημιακών επί τέλους σε επίπεδα Τρίτου Κόσμου.  Καλή πρόγευση του μέλλοντος ολιγαρχικής ετεροδιοίκησης που σχεδιάζουν οι κρατούντες!

Κατά τα άλλα ο Πρωθυπουργός μας θα προσπαθήσει σήμερα να μας πείσει ότι οι δανειστές εταίροι μας μας στηρίζουν (αφού τους δόθηκαν βέβαια όλα όσα του ζήτησαν, γης και ύδατος συμπεριλαμβανομένων). Η κοινωνία όμως δεν θα δεχτεί την καταστροφή της. Ούτε και η Πολυτεχνειακη κοινότητα θα παραιτηθεί από τον αγώνα της για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της δημόσιας δωρεάν και αυτοδιοικούμενης Ανώτατης Παιδείας. Τούτες τις μέρες όλοι και ο καθένας μας δίνουμε εξετάσεις στο μέλλον.

Νομίζαμε ότι η δημοκρατία είναι μια διαδικασία που εγγυάται όχι μόνο την ελεύθερη έκφραση της ατομικής γνώμης αλλά και την ελεύθερη διαμόρφωσή της. Προσπαθούν να μας πείσουν, όμως, ότι στη δημοκρατία της εποχής του Μνημονίου μια φαινομενικά ελεύθερη έκφραση της ατομικής γνώμης καθοδηγείται από την οργανωμένη στέρηση όλων των προϋποθέσεων για τη διαμόρφωσή της: Καταιγισμός από απειλές που εικονογραφούν ένα ζοφερό μέλλον, καταιγισμός από συκοφαντίες που δημιουργούν στους πανεπιστημιακούς την αίσθηση συλλογικής απαξίωσης, καταιγισμός ανυπόστατων καταλογισμών που διαμορφώνουν ένα κλίμα στοχοποίησης και ενοχοποίησης. Κάπως έτσι όμως, με την ηλεκτρονική εξατομίκευση των ψηφοφόρων, η διαδικασία της ανάδειξης ή επιλογής μέσω ψηφοφορίας μεταλλάσσεται σε  γκάλοπ που μετρά τη συμμόρφωση απέναντι στην απόκλιση, το κανονικό απέναντι στο ανώμαλο, απέναντι στο «τέρας». Κι όμως, στη δημοκρατία των ίσων είναι η δυνατότητά τους να μετέχουν στο διάλογο, στη διαβούλευση και στην επιλογή γνώμης που μετράει. Αλλιώς, ο μοναχικός ψηφοφόρος, υπό το βάρος πραγματικών ή αιωρούμενων εκβιασμών, είναι πιο πιθανό να συμφωνήσει με τους ισχυρούς παρά να τους αμφισβητήσει.

Στο ΕΜΠ οι φορείς της πολυτεχνειακής κοινότητας αντιστέκονται σθεναρά στην παρωδία εκλογών, όχι προφανώς γιατί είναι αντίθετοι στην έκφραση γνώμης αλλά ακριβώς γιατί δεν υπάρχει τρόπος να εκφραστεί η αντίθεση στο νόμο και να γίνει σεβαστή. Όπως και να ψηφίσει κανείς, ακόμη κι αν δεν ψηφίσει, το Σ.Ι. εγκαθίσταται και το ξήλωμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων όλων μας ξεκινάει.

Θα προσπεράσουμε την έλλειψη στοιχειώδους διακριτικότητας που χαρακτηρίζει τους «υποψήφιους» οι οποίοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο (με ειρωνείες, ύβρεις και απειλές) στη διεκδίκηση της πολυπόθητης εξουσίας, χωρίς να αναλαμβάνουν καμία δέσμευση, και θα τοποθετηθούμε στην ουσία. Αγωνιούν οι «υποψήφιοι» μη τυχόν χάσει το ΕΜΠ το ρόλο του στην ελληνική και διεθνή επιστημονική κοινότητα. Μήπως γιατί η δημόσια οικονομική στήριξή του καταβαραθρώνεται; Μήπως γιατί οι καθηγητές του εξοντώνονται μισθολογικά; Μήπως γιατί το προσωπικό υποστήριξής του απειλείται με μαζικές απολύσεις; Μήπως γιατί οι απόφοιτοί του μαραζώνουν στην ανεργία ή ξενιτεύονται;  Όχι! Γιατί ενδέχεται να μην εκλέξει Σ.Ι.! Πόση υποκρισία… Μιλάνε συνεχώς για “μειοψηφίες” που αντιστέκονται σθεναρά. Άραγε συνειδητοποιούν πόσο σκουριασμένοι ακούγονται, ίδιοι κι απαράλλαχτοι με όλους αυτούς που διαχρονικά, πάντα και σε κάθε περίπτωση, κατατάσσουν στις μειοψηφίες όσους αντιστέκονται, ακόμα κι όταν αυτοί είναι ποτάμια που κάνουν την εξουσία τους να τρέμει; Πόσο καθεστωτικός λόγος… Άραγε από πού τεκμαίρεται η δική τους «πλειοψηφία», όταν όλα τα συλλογικά όργανα του ΕΜΠ, συνδικαλιστικά και διοικητικά, έχουν πάρει θέση κατά του νόμου; Από τον διακαή τους πόθο; Από τις ειδήσεις των οκτώ; Και είναι το μόνο ψέμα που υπάρχει στις ειδήσεις των οκτώ; Πόση απομάκρυνση από την πραγματικότητα… Κάποιοι χρεώνουν στην Πρυτανεία το ότι δεν παραβαίνει το νόμο της λειτουργίας του Πρυτανικού Συμβουλίου (μια ακόμη δημοκρατική κατάκτηση που πιέζουν να ξηλωθεί) στο όνομα της εφαρμογής του νόμου! Άλλοι, ακόμη πιο χυδαία, ψιθυρίζουν «φέρτε την αστυνομία στο ΕΜΠ». Συνειδητοποιούν τι λένε; Συνειδητοποιούν τι ευθύνες αναλαμβάνουν;

Όλοι παραδέχονται ότι ένα διορισμένο Σ.Ι. δεν θα έχει πολιτική νομιμοποίηση. Αλλά νομίζουν ότι θα έχει την οποιαδήποτε νομιμοποίηση ένα Σ.Ι. που θα εκλεγεί από «υποψήφιους» μιας μονοδιάστατης και μονοχρωματικής αντίληψης υπέρ του νόμου που είχαν το «θάρρος» να αγνοήσουν το σύνολο των συλλογικών αποφάσεων της πολυτεχνειακής κοινότητας και να προσφέρουν τόσο καλή υπηρεσία στην κυβέρνηση; Θα αποκαταστήσει την τάξη και την ηρεμία στο ΕΜΠ ένα Σ.Ι., προϊόν ανήθικων εκβιασμών, συγκυριών και μεθοδεύσεων; Ας μην απατώνται. Υπάρχουν πάντα λύσεις, αρκεί να οικοδομούνται στο έδαφος της κατανόησης της πραγματικότητας και όχι της τυφλής προσπάθειας επιβολής της κυβερνητικής γραμμής.

Είδαμε τα ποσοστά της συμμετοχής των συναδέλφων στις ψηφοφορίες για τα Σ.Ι. σε πολλά ΑΕΙ. Αναρωτηθήκαμε για το τι εκφράζει αυτή η συμμετοχή. Και καταλάβαμε ότι μια τέτοια συμμετοχή εκφράζει ταυτόχρονα πολλά και αντιφατικά. Δεν το χρεώνουμε μόνο στους απίστευτους εκβιασμούς, οι οποίοι βεβαίως υπήρξαν. Ούτε και στις έντονες αμφιβολίες μας για μια διαδικασία που μόνο αδιάβλητη δεν είναι. Κάποιοι ίσως επέλεξαν το λιγότερο κακό σε μια εποχή βίαιης επίθεσης των κυβερνώντων στην κοινωνία. Κάποιοι ίσως κράτησαν για το μέλλον τις επιφυλάξεις τους για τους νόμους, προτιμώντας να σώσουν κάτι που μάλλον ούτε έτσι τελικά σώζεται. Κάποιοι πάλι ίσως πίστεψαν σε λόγια που παρουσιάζουν μια τύποις δημοκρατία ως αντίβαρο σε μια ιστορία δημοκρατικής αυτοδιοίκησης, η οποία είχε μεν πολλά προβλήματα με τις κομματοκεντρικές εκτροπές της κυρίως, αλλά παράλληλα προσέφερε δικαιώματα σε όσους δεν ήταν οι πιο δυνατοί (γιατί η δημοκρατία που θεμελιώνει και διευρύνει το δίκιο όπως το φαντάζονται οι ισχυροί δεν είναι βέβαια δημοκρατία… Ίσως να είναι ολιγαρχία, ίσως να είναι τελικά και τυραννία -τα έζησαν, τα σκέφτηκαν όλα αυτά οι «ένδοξοι πρόγονοί μας» άλλωστε). Το γεγονός είναι όπως κι αν ψήφισε κανείς η ερμηνεία των αποτελεσμάτων και η διοχέτευση των αντίστοιχων συμπερασμάτων στην κοινή γνώμη ανήκει σ’ αυτούς που έχουν τα ΜΜΕ στα χέρια τους. Όπως και να ‘χει, το μήνυμα της συμμετοχής στις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες απέχει πολύ από την άνευ όρων αποδοχή του καταστροφικού νόμου για τα ΑΕΙ, όπως θέλουν να το παρουσιάσουν οι κυβερνώντες και παρακυβερνώντες υποστηρικτές του (μη εξαιρουμένης της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ που υπερβαίνει συστηματικά το ρόλο μιας συνδικαλιστικής ομοσπονδίας, εναντιωνόμενη πλήρως στις αποφάσεις των συλλόγων μελών της – άλλη μια ένδειξη “δημοκρατικότητας” των υποστηρικτών της ηλεκτρονικής «δημοκρατίας»).

Σε ένα περιβάλλον με ανισότητες και ιεραρχικές σχέσεις όπως είναι το ακαδημαϊκό, στην καθημερινότητα των αναμετρήσεων για χρηματοδοτήσεις ερευνών, για την ανάπτυξη επαγγελματικών ευκαιριών, την εξασφάλιση πολιτικής στήριξης αλλά και για τη συμβολική υπεροχή απέναντι σε εσωτερικούς «αντίπαλους» (επιστημονικούς, ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και όχι μόνο) η δημοκρατία οφείλει να ανατρέπει τις παγιώσεις κέντρων δύναμης. Αντίθετα οι “ψηφοφορίες” που έγιναν όχι μόνο κατέστησαν ορατά τα κέντρα δύναμης με τον πιο σαφή τρόπο αλλά και επιχείρησαν να τα νομιμοποιήσουν με έναν μανδύα μαζικής αποδοχής. Τα προσχήματα όμως ήταν πολύ δύσκολο να κρατηθούν. Οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, τούτη η δόλια προσομοίωση της άμεσης δημοκρατίας, εξελίχθηκαν σε παρωδία δημοκρατικής ψηφοφορίας. Το Υπουργείο, ως λύκος που εγγυάται την ασφάλεια του ποιμνίου, έφτασε να στέλνει προσωπικά ηλεκτρονικά μηνύματα (sms) σε μέλη του Πανεπιστημίου Αθηνών για να ψηφίσουν. Εκλογές επαναλήφθηκαν παράνομα, παρατάθηκαν παράνομα , έγιναν με συνδρομή εξωπανεπιστημιακών εγκαταστάσεων και προσώπων. Και στις περισπούδαστες αναλύσεις για την ασφάλεια των συστημάτων χάθηκε τούτο το πολύ απλό: καθένας και καθεμιά μπροστά στον υπολογιστή του δεν έχει ούτε καν την ασφάλεια που του παρέχει η μυστικότητα ενός παραβάν.

Και έπειτα, όλη αυτή η φασαρία, όλες αυτές οι εξαγγελίες για τη δημοκρατικότητα και την αντιπροσωπευτικότητα των εκλογών δεν έγιναν παρά για μια διαδικασία εξ’ ορισμού και προκαταβολικά λειψή, άρα εξ’ ορισμού και προκαταβολικά αντιδημοκρατική. Όλα αυτά για να εκλεγεί όχι ένα πλήρες όργανο (που στη συνέχεια εξίσου αντιδημοκρατικά θα διαθέτει τεράστιες εξουσίες χωρίς τρόπους να ελέγχεται από αυτούς που το εξέλεξαν) αλλά το μισό του! Το άλλο μισό θα το εκλέξει το ίδιο! Καταπληκτική τελικά αναβάθμιση της πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης δια της κατάργησής της.

Σε μια εποχή αλλεπάλληλων θεσμικών και συνταγματικών εκτροπών, τη δημοκρατία στα πανεπιστήμια και παντού δεν υπάρχουν άλλοι να την υπερασπιστούν παρά μόνο όλοι εμείς.  Εμείς απέναντι σε όσους εκποιούν με αντισυνταγματικούς νόμους τη δημόσια περιουσία, βιάζουν δικαιώματα κατακτημένα με αίμα, συντρίβουν τους αδύνατους για να κάνουν τους δυνατούς ισχυρότερους, απέναντι σε όσους καταστρέφουν το μέλλον μιας χώρας αφού πρώτα κατέστρεψαν οι ίδιοι το παρόν της. Οι φωνές της αξιοπρέπειας και της οργής ξεπηδούν από παντού. Το πανεπιστήμιο θα γίνει ξανά ο τόπος που τέτοιες φωνές θα γίνουν δύναμη ανατροπής. Το ξέρουν οι φοιτητές μας που βλέπουν τις σπουδές και τα δικαιώματά τους να εξανεμίζονται, το ξέρουν οι εργαζόμενοι στα ΑΕΙ που απολύονται ή εξευτελίζονται οικονομικά. Το ξέρουν και οι συνάδελφοί μας που βλέπουν την έρευνα να στερείται τους δημόσιους πόρους της και την ελευθερία της, τα οικονομικά τους να καταβαραθρώνονται και την αξιοπρέπειά τους ως δασκάλων να διασύρεται στα ΜΜΕ και στα όργανα της νεόκοπης πανεπιστημιακής ετεροδιοίκησης.

Ο καιροί ζητούν πολλά από μας… Το θέμα είναι εμείς τι ζητάμε από τους καιρούς. Και τι είμαστε διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουμε για να σώσουμε το μέλλον από εκείνους που το πουλάνε. Θέλει αρετήν και τόλμην…

Το νέο συντριπτικό πλήγμα στους μισθούς των πανεπιστημιακών διαμορφώνει μια νέα κατάσταση στα πανεπιστήμια. Ένα σημαντικό τμήμα των μελών ΔΕΠ αντιμετωπίζει, πια, πρόβλημα επιβίωσης. Η ζωή που είχε οργανώσει με κάποια δεδομένα, όχι πλούσια για τη μεγάλη πλειοψηφία, τινάζεται στον αέρα. Το άγχος της επιβίωσης κατακλύζει την καθημερινότητά μας και ένα αίσθημα τεράστιας αδικίας για μια ζωή που χτίστηκε με πολύ κόπο και προσπάθεια και τώρα συνθλίβεται, κάνει την κατάσταση αφόρητη. Την ίδια ώρα οι κυβερνώντες συνεχίζουν με συστηματικό τρόπο τη διαπόμπευση και των δημόσιων πανεπιστημίων και των δασκάλων τους στην κοινή γνώμη.

[Και φτάνεις εσύ, που ποτέ δεν αρνήθηκες ένα παραπάνω μάθημα, μια ακόμη διπλωματική κι ας πνίγεσαι, να αναρωτιέσαι, αξίζει τον κόπο; Να νοιώθεις ανυπεράσπιστος στη λαίλαπα, με το φόβο ότι ακόμη κι αυτή η μείωση που δεν αντέχεται να μην είναι η τελευταία, όπως τόσες φορές πριν…]

Τι κάνουμε, λοιπόν;

Κάποιοι σκέφτονται να αποδεχθούμε τους νέους όρους του παιχνιδιού και να πουλήσουμε ότι έχουμε. Να ανταλλάξουμε τις γνώσεις μας με δίδακτρα. Αλλά, έξω από την ηθική πλευρά του ζητήματος, αυτό θα είναι σαν να παραδίνουμε  το κύριο όπλο μας. Ένας πανεπιστημιακός πρέπει να αμείβεται αντάξια για την προσφορά του στη ανώτατη εκπαίδευση,  ένα δημόσιο αγαθό που πρέπει να έχει την φροντίδα της πολιτείας. Αν αυτό χαθεί, αν αυτή η θεμελιώδης συνταγματική υποχρέωση στην πράξη καταργηθεί,  τότε θα επιβιώσει μόνος αυτός που έχει να «πουλήσει» κάτι και μάλιστα όσο όσο, σε μια «αγορά» που χιλιάδες απολυμένοι θα προσπαθούν το ίδιο. Και το Συμβούλιο Ιδρύματος προωθείται γι αυτόν, επίσης, το λόγο. Ατομικές διαπραγματεύσεις, με στόχο μισθούς εξαθλίωσης. Άσε που το Υπουργείο, ξεκαθάρισε ότι τα δίδακτρα αποκλείεται να πηγαίνουν για τη μισθολογική ενίσχυση των πανεπιστημιακών, θα πηγαίνουν στο κράτος, αφαιρώντας τα  από τον αναιμικό προϋπολογισμό των πανεπιστημίων.

Σε πολλούς φαίνεται λογικό να δώσουμε τη μάχη με λιγότερη «πολιτικολογία που μας χωρίζει», για να είμαστε περισσότεροι και, άρα, πιο αποτελεσματικοί.  Όμως η πολιτική στόχευση του αγώνα είναι θεμελιώδης προϋπόθεση νίκης. Αν, για παράδειγμα, κανείς αποδεχτεί το μονόδρομο των μνημονίων τότε, αποδείχτηκε, πως δεν υπάρχει ατομικό ή συντεχνιακό «καταφύγιο» για να γλιτώσει. Άλλωστε, η ίδια η κυβέρνηση φρόντισε να το κάνει αυτό καθαρό ψηφίζοντας όλα τα μέτρα σε ένα και ενιαίο άρθρο. Γι’ αυτό και ακούγονται τόσο ψεύτικες και κούφιες οι διαμαρτυρίες για τη μείωση των μισθών από τα χείλη εκείνων που στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις τις κυβερνητικές επιλογές.

Πολλοί σκέφτονται ότι ο συνδικαλισμός των πανεπιστημιακών δεν το πάλεψε αυτό το ζήτημα όσο και όπως έπρεπε. Μοιραζόμαστε την άποψη αυτή. Ένα κομμάτι του συνδικαλισμού, το κρυφά ή φανερά προσκείμενο στις εκάστοτε κυβερνήσεις, έκανε τα πάντα για να μην ενοχλήσει, «αγωνιζόμενο» με προσχηματικές ανακοινώσεις διαμαρτυρίας, τόσο προβλέψιμες και άψυχες που απέπνεαν καθαρή συνενοχή. Ένα άλλο κομμάτι, το αγωνιστικό κομμάτι του συνδικαλισμού των πανεπιστημιακών, έμοιαζε πολλές φορές σαν να ντρέπεται να μιλήσει για το «ταπεινό» πρόβλημα των μισθών, σαν να προτιμάει άλλα σοβαρά θέματα, σαν να διστάζει να το κάνει κύριο θέμα του. Λάθος. Ο πανεπιστημιακός δεν είναι νεραϊδογεννημένος, είναι εργαζόμενος, έχει δικαίωμα να ζει από τη δουλειά του αξιοπρεπώς, να μην επαιτεί.

Πιστεύουμε σε ένα νέου τύπου συνδικαλιστικό κίνημα. Που θα δώσει σκληρές μάχες για την υπεράσπιση και του δημόσιου πανεπιστημίου και των δικαιωμάτων των πανεπιστημιακών. Μάχες πραγματικές, όχι προσχηματικές, μέχρι νικηφόρας έκβασης. Αγαπάμε τη δουλειά μας, την κάνουμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης αλλά δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να αξιοποιήσει την ευαισθησία μας αυτή για να μας κάνει να ανεχτούμε εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας. Ο ελληνικός λαός πρέπει να ξέρει ότι ένας οικονομικά εξουθενωμένος πανεπιστημιακός, ένα τυπικά χρηματοδοτούμενο αλλά ουσιαστικά παρατημένο στη μοίρα του πανεπιστήμιο, είναι συνώνυμα της αδυναμίας της χώρας να σταθεί στα πόδια της, της καταστροφής των προοπτικών της.

Οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι θα κάνουν ότι μπορούν η μάχη για την υπεράσπιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας, και πρώτα απ’ όλα του μισθού, να δοθεί με ενότητα, σθένος και  αποφασιστικότητα. Όχι εξ ονόματος όλων, αλλά όλοι μαζί. Η  γραμμή ας μείνουμε ήσυχοι, στην άκρη, μήπως γλιτώσουμε, αποδεικνύεται καθημερινά αναποτελεσματική. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός αποτελεί ύβρι. Είναι η ώρα, όλοι μαζί να φτιάξουμε ένα νέο αποτελεσματικό συνδικαλιστικό κίνημα για να πάρουμε πίσω τις ζωές που μας κλέβουν. Με καθαρές θέσεις, με συνέπεια και μαχητικότητα,  μαζί με τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στο ΕΜΠ, για τους οποίους ανοίγει πάλι η εφιαλτική προοπτική των απολύσεων, μαζί με όλο λαό που δοκιμάζεται. Ένα τέτοιο συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να νικήσει.

Τις τελευταίες μέρες γίνεται μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού των συναδέλφων (και της κοινής γνώμης, αφού για κάποιους φαίνεται ότι υπάρχει προνομιακός δίαυλος επικοινωνίας με γνωστά ΜΜΕ που πρωτοστατούν στην επίθεση ενάντια στο δημόσιο πανεπιστήμιο), η οποία έχει ως πυρήνα την επίκληση του δικαιώματος του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι».

Η προσπάθεια αυτή επιχειρεί, σκόπιμα, να αποκρύψει το γεγονός ότι με τις κατατεθείσες υποψηφιότητες οι συνάδελφοι νομιμοποιούν με τη στάση τους τη καταστρατήγηση και της νομιμότητας και της δημοκρατίας που η Κυβέρνηση επιχειρεί στα πανεπιστήμια. Δυο νόμοι που αλλάζουν συθέμελα και προς το χειρότερο τα πανεπιστήμια πέρασαν μέσα στο καλοκαίρι με συνοπτικές διαδικασίες, αγνοώντας την εκφρασμένη αντίθεση του συνόλου της πανεπιστημιακής κοινότητας. Είχε προηγηθεί, και συνεχίζεται αμείωτα, μια επιχείρηση από την κυβέρνηση και τα φίλια ΜΜΕ όχι υποτίμησης αλλά διαπόμπευσης του ελληνικού πανεπιστημίου και των λειτουργών του, έτσι ώστε η πραξικοπηματική κατάργηση του αυτοδιοίκητου, ενός συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος, να περάσει στην κοινή γνώμη. Δεν είναι τυχαίο ότι στις «προγραμματικές δηλώσεις» των συναδέλφων που κατέθεσαν υποψηφιότητα για το Συμβούλιο Ιδρύματος  δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη για όλα αυτά.

Η προσπάθεια αυτή επιχειρεί, σκόπιμα, να μεταθέσει τη συζήτηση από το πραγματικό επίδικο των εκλογών του Συμβουλίου Ιδρύματος που δεν είναι άλλο από το ζοφερό μέλλον που διαγράφεται στο «νέο» πανεπιστήμιο, αυτό με το μεταλλαγμένο DNA (κατά τη ρήση της αλήστου μνήμης υπουργού): καταστρατήγηση στοιχειωδών δικαιωμάτων των μελών ΔΕΠ στην εκπαίδευση και στην έρευνα, εξευτελιστικοί μισθοί μέσω της ατομικής διαπραγμάτευσης, θεσμοθετημένη εξάρτηση των νέων και χαμηλής βαθμίδας μελών ΔΕΠ, «τιμωρία» καθηγητών πρώτης βαθμίδας με υποτιμητικές ποινές «αν δεν πιάσουν τους στόχους», συμβασιούχοι διδάσκοντες, διασπασμένα πτυχία, δίδακτρα φοίτησης, απολύσεις ΔΕΠ και διοικητικού προσωπικού μέσω συγχωνεύσεων και καταργήσεων, γιγάντωση της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας και πολλά άλλα. Αλλά γι’ αυτά, σιγή  ιχθύος από τους αγαπητούς συναδέλφους.

Οι συνάδελφοι που φωνάζουν σε όλους τους τόνους για τη δημοκρατία στα πανεπιστήμια περιφρονούν επιδεικτικά τις αποφάσεις των Συλλογικών Οργάνων του Ιδρύματος (της Συγκλήτου, Σχολών, του Συλλόγου ΔΕΠ, όλων των συλλογικών συνδικαλιστικών οργάνων στο ΕΜΠ), τα οποία έχουν εκφράσει πολλαπλά την αντίθεσή τους στους Νόμους 4009/2011 και 4076/2012. Δεν έχει να κάνει με το δικαίωμα στη διαφορετική άποψη. Αυτή είναι απόλυτα σεβαστή. Αλλά, μια  μειοψηφία υπέρ του νόμου προσπαθεί να επιβληθεί στην εκφρασμένη κατά του νόμου πλειοψηφία της πολυτεχνειακής κοινότητας, με κάθε τρόπο. Είναι δημοκρατία αυτή; Δεν είναι τυχαίο ότι η «δημοκρατική» ευαισθησία κάποιων συναδέλφων εξαντλείται μόνο στην προσπάθειά τους να αναλάβουν (ή να υποστηρίξουν κάποιους να αναλάβουν) θέσεις εξουσίας στις νέες ολιγαρχικές δομές.

Η προσπάθεια αυτή, τέλος, επιχειρεί, σκόπιμα, να στρεβλώσει τη μία και μοναδική πραγματικότητα: η συμμετοχή των συναδέλφων στη διαδικασία εγκαθίδρυσης των Σ.Ι. στα πανεπιστήμια προσφέρει ανεκτίμητη υπηρεσία στην Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση δεν έχει «νέα ευχάριστα να πει» για το πανεπιστήμιο. Κανένα σχέδιο προστασίας των πανεπιστημίων από τη λαίλαπα του μνημονίου και της κρίσης. Έφτασε στο σημείο να προσπαθήσει να εκποιήσει και την περιουσία τους ακόμη, για να ικανοποιήσει τους δανειστές. Οσονούπω, ανακοινώνει νέες εξοντωτικές μειώσεις στους μισθούς. Γι’ αυτό το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να έχει πειθήνιες διοικήσεις στα πανεπιστήμια. Γι’ αυτό πρέπει η δημοκρατία να καταργηθεί στα πανεπιστήμια. Αν τα Σ.Ι. περάσουν η Κυβέρνηση θα πάρει το μήνυμα ότι μπορεί να λεηλατεί ανεξέλεγκτα το πανεπιστήμιο και τους πανεπιστημιακούς, θα προχωρήσει πιο επιθετικά στις επιλογές της. Γι’ αυτό η προσπάθεια να καταργηθούν οι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι και η προσπάθεια για την υπεράσπιση του μισθού πάνε χέρι-χέρι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τις θέσεις των συναδέλφων που κατέθεσαν υποψηφιότητα (και της συγκεκριμένης παράταξης που έχει «αναλάβει» το ρόλο της προώθησης και επιβολής των Σ.Ι.) απουσιάζει παντελώς κάθε αναφορά στις αιτίες της δραματικής κατάστασης που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, εμείς κι ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι θα συνεχίσουν να αγωνίζονται για την αξιοπρέπεια των μελών ΔΕΠ, υπερασπιζόμενοι όχι μόνο το μισθό αλλά και τα εργασιακά τους δικαιώματα. Θα συνεχίζουν να παλεύουν για το αναφαίρετο δικαίωμα των μελών ΔΕΠ στην ελευθερία της σκέψης στην έρευνα και στην εκπαίδευση. Θα συνεχίζουν να στηρίζουν τον αγώνα για ένα καλύτερο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, σύμμαχο της κοινωνίας που δοκιμάζεται. Ανοιχτά και καθαρά, επώνυμα και θαρραλέα. Όπως πάντα. Η πολυτεχνειακή κοινότητα ξέρει πολύ καλά ποιοι υπερασπίζονται τις απόψεις τους, με σταθερότητα, συνέπεια και ευθύτητα στις συνελεύσεις του Συλλόγου, στις Σχολές, στη Σύγκλητο, παντού. Άλλοι είναι αυτοί που υφίστανται οβιδιακές μεταμορφώσεις όταν οι πόρτες κλειδαμπαρώνουν. Άλλοι είναι αυτοί που τότε μετατρέπονται σε φανατικούς υποστηρικτές του νόμου, πιέζουν μέχρις εξόντωσης τις δημοκρατικά εκλεγμένες διοικήσεις, ανεύθυνοι κήρυκες του «γαία πυρί μειχθήτω» και στο ΕΜΠ και σε όλα τα πανεπιστήμια. Ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους.

Αν προτιμούμε τη συλλογική διατύπωση των απόψεων και των θέσεών μας είναι γιατί πιστεύουμε στη συλλογικότητα ως θέση αρχής, ως τρόπο δράσης, ως στάση ζωής. Ο συνδικαλισμός που ονειρευόμαστε θα στηρίζεται στην ισότιμη δράση όλων με γνώμονα το συλλογικό συμφέρον, μακριά από ιδιοτέλειες και ατομικές σκοπιμότητες.

Τέλος, είναι τόσο υποκριτικό να κατηγορούν τους αγωνιζόμενους φοιτητές, εργαζόμενους και καθηγητές ότι εμποδίζουν την ελεύθερη έκφραση γνώμης. Η Κυβέρνηση είναι αυτή που δεν επιτρέπει την έκφραση γνώμης για το νόμο και τον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων. Με την παρωδία «εκλογών» που έχει στήσει, έχει φροντίσει ώστε ότι και όπως και να ψηφίσει κανείς το αποτέλεσμα της κάλπης να είναι ένα: η εγκαθίδρυση των Συμβουλίων Ιδρύματος, με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν έχει επιτρέψει στις «εκλογές» αυτές τρόπο να εκφραστεί η γνώμη των πανεπιστημιακών για το νόμο και ούτε διανοείται να την κάνει αποδεκτή, στα πλαίσια του αυτοδιοίκητου.

Γι’ αυτό  η αντίσταση στην παρωδία «εκλογών», που έχει ως προειλημμένο αποτέλεσμα την εφαρμογή ενός καταστροφικού νόμου που καταργεί τη δημοκρατία και τη νομιμότητα στα πανεπιστήμια δεν είναι «τακτική». Είναι ύψιστο δημοκρατικό καθήκον για την προστασία ενός αγαθού, της ανώτατης δημόσιας εκπαίδευσης, που ανήκει σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στον τρυφερό ανθό της, τη νέα γενιά. Γι’ αυτό αξίζει κάθε κόπος και κάθε θυσία για την υπεράσπισή του.