Την Τρίτη 19 Νοεμβρίου 2024 διοργανώθηκε από την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής ημερίδα με θέμα «Η Διεθνοποίηση των Ελληνικών Πανεπιστημίων». Στην ημερίδα παρέστη και τοποθετήθηκε και ο Πρύτανης του ΕΜΠ αναφερόμενος στις δράσεις διεθνοποίησης του Ιδρύματος. Πέραν όμως από τη συζήτηση για τα θέματα της εξωστρέφειας στην οποία ο Πρύτανης δήλωσε ότι «ως ΕΜΠ… στη διεθνοποίηση δεν τα πάμε καθόλου καλά» (!!), αναφέρθηκε και στη χρηματοδότηση του Ιδρύματος δηλώνοντας, επί λέξει, «…είμαι ικανοποιημένος από αυτά που πήραμε πέρυσι… πήραμε 20 εκατομμύρια, τόσα πολλά χρήματα είχε να πάρει το Μετσόβιο πάρα πάρα πάρα πολλά χρόνια…». Σημείωσε δε ότι, το είπε για να το ακούσει και ο Υπουργός (ΠΑΙΘΑ) και επειδή ήθελε να το βγάλει από μέσα του «…ούτως ώστε να πάρουν και όλοι αυτοί οι οποίοι εργάστηκαν τα credits…»(!!).

Πάλι καλά που ο Πρύτανης δεν ευχαρίστησε τον Υπουργό για τα 7,2 περίπου εκατ. ευρώ της επιχορήγησης από τον Τακτικό Προϋπολογισμό, εκ των οποίων 5 εκατ. ευρώ περίπου διατέθηκαν για δαπάνες διοίκησης και λειτουργίας που δεν επαρκούν ούτε καν για τις βασικές ανάγκες. Αλλά ας σοβαρευτούμε, διότι η τραγική πραγματικότητα που βιώνουν όλα τα μέλη της πολυτεχνειακής κοινότητας – συνάδελφοι, εργαζόμενοι και φοιτητές – δεν προσφέρεται για αστεία…

Ποια είναι λοιπόν η πραγματικότητα;

Το ΕΜΠ έλαβε (πλέον της επιχορήγησης από τον Τακτικό Προϋπολογισμό) λιγότερα από 20 εκατ. ευρώ, 9,7 εκατ. ευρώ από το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης (ΕΠΑ) στο πλαίσιο του «ΤΠΑ ΥΠΑΙΘΑ – ΤΟΜΕΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ 2021-2025» και 8,7 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» στο πλαίσιο της πρόσκλησης SUB2: «Πανεπιστήμια Αριστείας». Αυτό που δεν αναφέρθηκε είναι πως πρόκειται για εφάπαξ κονδύλια και όχι για τακτική ετήσια χρηματοδότηση.

Tο 2009, η επιχορήγηση από τον Τακτικό Προϋπολογισμό ανερχόταν σε 11,165 εκατ. ευρώ (αξίζει να αναφερθεί ότι, το 2009, οι εννέα Σχολές του ΕΜΠ είχαν λάβει από τον Τακτικό Προϋπολογισμό 9,985 εκατ. ευρώ για δαπάνες λειτουργίας, εργαστηριακά μαθήματα, οδοιπορικά έξοδα, εκπαιδευτικές εκδρομές, φιλοξενίες, συνέδρια, κλπ., ενώ το 2024 έλαβαν περίπου 840 χιλ. ευρώ, δηλ. μείωση άνω του 90%!). Η μείωση που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια, έως και σήμερα, είχε ως αποτέλεσμα την αθροιστική απώλεια άνω των 90 εκατ. ευρώ. Αν συμπεριληφθούν οι απώλειες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), λαμβάνοντας ως έτος βάσης το 2009, καθώς και το αναγκαστικό «κούρεμα», για να μην πούμε κλοπή, των αποθεματικών του ΕΜΠ (και άλλων πανεπιστημίων) που έγινε με το «περιβόητο» PSI, οι συνολικές απώλειες πλησιάζουν (αν δεν υπερβαίνουν) τα 200 εκατ. ευρώ.

Εξαιτίας της χρόνιας υποχρηματοδότησης, η πολυτεχνειακή κοινότητα βιώνει στο χώρο εργασίας – χωρίς υπερβολή – συνθήκες φτώχειας, λαμβάνοντας υπόψη – κατ’ αναλογία – διάφορες ποιοτικές και ποσοτικές προσεγγίσεις που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν το πολυδιάστατο αυτό κοινωνικό πρόβλημα. Για παράδειγμα, εργαζόμαστε σε κτήρια με μη ικανοποιητική ψύξη και θέρμανση, με προβλήματα υγρασίας (κι όχι μόνο) και, παράλληλα, το ΕΜΠ οφείλει ένα αξιοσέβαστο ποσό στους λογαριασμούς ενέργειας. Πρόκειται για τρεις «κλασικούς» δείκτες που χρησιμοποιούνται από την Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών της ΕΛΣΤΑΤ για την αναγνώριση των ενεργειακά φτωχών νοικοκυριών. Αλλά και γενικότερα, όλη η κοινότητα αντιλαμβάνεται πως οι διαθέσιμοι πόροι (χρηματικοί και μη) δεν επαρκούν για να συμμετάσχουν οι συνάδελφοι, αλλά και οι φοιτητές, με ισότιμους όρους στο διεθνές επιστημονικό γίγνεσθαι, κατ’ αναλογία με την αδυναμία των φτωχών νοικοκυριών να συμμετέχουν ικανοποιητικά στον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό ιστό.

Αυτές οι συνθήκες φτώχειας, σε συνδυασμό με τις απώλειες στις μισθολογικές απολαβές και τις ατελείωτες ώρες δουλειάς για να αναπληρωθούν τα διδακτικά κενά από την υποστελέχωση ή για να προετοιμαστούν προτάσεις για χρηματοδοτούμενα έργα με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, εκβιάζουν προς την κατεύθυνση της εμπορευματοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης και ωθούν σε μια ολοένα και μεγαλύτερη έκπτωση των ηθικών αξιών και της ιστορικής φυσιογνωμίας του ΕΜΠ (π.χ. συζήτηση για δίδακτρα στα ΠΜΣ, ξενόγλωσσα ΠΜΣ μήπως και έρθει κάποιος ξένος – επί πληρωμή πάντα – φοιτητής, ίδρυση Παραρτήματος-«ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου» στην Κύπρο, κ.ά.), υπενθυμίζοντάς μας, με σκληρό τρόπο, τη ρήση του Μαχάτμα Γκάντι: «Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια».

Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο προσφέρει δωρεάν όλα τα μεταπτυχιακά του προγράμματα. Η στάση του αυτή υπήρξε εμβληματική για τον κοινωνικό ρόλο του ΕΜΠ. Ήταν, επίσης, μια στάση έμπρακτης υποστήριξης της ελληνικής κοινωνίας σε χαλεπούς καιρούς από ένα κορυφαίο (δια των πράξεών του) ανώτατο δημόσιο Ίδρυμα. Μια στάση που έκανε το ΕΜΠ να ξεχωρίζει («να αριστεύει») σε ηθικό επίπεδο.

Σήμερα, η διοίκηση αλλάζει γραμμή. Μια μέρα μετά την επέτειο του Πολυτεχνείου και το «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» (τι ειρωνεία!) προσπαθεί να εντάξει το ΕΜΠ «στο σωρό» των εμπορευματοποιημένων μεταπτυχιακών προγραμμάτων, εκεί που τα πρώην ΤΕΙ «πρωτοπορούν» μοιράζοντας επ’ αμοιβή πτυχία με τηλεπαρουσίες. Γιατί όχι; «μικρά και ευέλικτα» προγράμματα, που να «πιάνουν τα λεφτά τους».

Ας το κάνει, όμως, «φόρα παρτίδα». Όχι να προσπερνά ένα κορυφαίο ζήτημα πολιτικής του Ιδρύματος ως «προσαρμογή στον νόμο». Ακόμη και αυτός ο νόμος που προωθεί πλησίστια την εμπορευματικοποίηση δεν απαγορεύει τα δωρεάν μεταπτυχιακά. Και βέβαια δεν μπορεί να καταργήσει το αυτοδιοίκητο. Αν το ΕΜΠ το επιθυμεί τίποτε δεν το εμποδίζει να διατηρήσει τη γενναία στάση του. Βεβαίως, η κυβέρνηση πιέζει, την ενοχλεί το μέχρι τώρα αντι-παράδειγμα του ΕΜΠ με τα δωρεάν μεταπτυχιακά. Η διοίκηση ας αναλάβει ανοιχτά τις ευθύνες της «προσαρμογής». Να συγκαλέσει τη Σύγκλητο, να ακυρώσει, αν μπορεί, τις υπογραφές όσων διαχρονικά με διαδοχικές αποφάσεις Συγκλήτων, σε δύσκολες συνθήκες, στήριξαν τη απόφαση. Εκτός, αν το ΕΜΠ δεν έχει πια πολιτική και όραμα, αρχές και στρατηγική ως Ίδρυμα, και λειτουργεί ως κοινοπραξία συστεγαζόμενων προγραμμάτων σπουδών, με διαφορετικές αρχές κατά περίπτωση. Ή, απλά, θα κινείται στα τυφλά «ψάχνοντας για ψίχουλα» για να επιβιώσει, θυσιάζοντας την ιστορία του και τη φυσιογνωμία του και υπονομεύοντας το μέλλον του ακυρώνοντας οποιαδήποτε επιχειρήματα για αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης.

Την Παρασκευή 22/11/2024 στις 15:30 πραγματοποιείται η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ. Για του εξανεμιζόμενους μισθούς, για τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, για τη «φάρσα» του ιδιωτικού Παραρτήματος του ΕΜΠ στην Κύπρο, για τον ζόφο στην καθημερινότητά μας.

Να είμαστε εκεί! Να ακουστεί η φωνή μας! Να σταματήσει ο κατήφορος!

Μισθοί: σταθερά γλίσχροι και αναξιοπρεπείς, εξανεμιζόμενοι ολοένα και πιο γρήγορα από την ακρίβεια. Υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση, μόνιμοι συγκάτοικοί μας στο ΕΜΠ. Τραγικές συνθήκες εργασίας. Ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ θα αντιδράσει ανάλογα με την οξύτητα των προβλημάτων ή θα «διαμαρτυρηθεί» απλά, τυπικά, έτσι για τα μάτια του κόσμου, ανώδυνα;

Δίδακτρα στα μεταπτυχιακά: Το άλλοθι της κυβέρνησης για την κατάντια των μισθών επανέρχεται από τη διοίκηση και επισημοποιείται, τάχα ως «εναρμόνιση με τον νόμο». Η υψηλής κοινωνικής ευθύνης στάση του ΕΜΠ που είπε ΟΧΙ ως Ίδρυμα στην εμπορευματοποίηση του ονόματός του, με απόφαση της Συγκλήτου, κουρελιάζεται και η ανατροπή της επιχειρείται δια της «σαλαμοποίησης». Ο Σύλλογος ΔΕΠ- ΕΜΠ θα δει την φάκα, πίσω από το «τυράκι» ;

Ιδιωτικό Παράρτημα του ΕΜΠ στην Κύπρο: το ΕΜΠ αυτοκαταργείται και ως δημόσιο πανεπιστήμιο και ως πολυτεχνείο υψηλών προδιαγραφών, στο όνομα μιας «ευκαιρίας» (για ποιόν άραγε;). Η ΠΟΣΔΕΠ, κατανοώντας την κερκόπορτα που ανοίγει για την πλήρη διάλυση του Δημόσιου πανεπιστήμιου κινείται δικαστικά ενάντια στο νόμο που το επιτρέπει. Ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ;

Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο βήμα: Να πάρει αποφάσεις ο Σύλλογος! Να είμαστε όλες και
όλοι παρόντες στη σημερινή Γενική Συνέλευση του Συλλόγου στις 3.00μμ. Διαδικτυακά αυτή τη φορά λόγω των προβλημάτων στο Κτήριο Διοίκησης, και από κοντά ελπίζουμε την επόμενη, συνάδελφος
με συνάδελφο, δίπλα δίπλα, να ξαναβρούμε των κοινό βηματισμό μας.