Εν μια νυκτί στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο απολύονται 399 εργαζόμενοι, το μισό υποστηρικτικό δυναμικό του. Με υπουργική απόφαση, χωρίς καν την έγκριση της Βουλής – οι στοιχειώδεις όροι της δημοκρατίας δεν έχουν εφαρμογή όταν υλοποιούνται προμελετημένα εγκλήματα – 399 εργαζόμενοι σπρώχνονται στη διαθεσιμότητα και από κει στον Καιάδα της απόλυσης. Η δικαιολογία; Να ικανοποιηθεί ο αριθμός που ζητάει η τρόικα. 399 άνθρωποι χάνουν το πρόσωπό τους, χάνουν τα χαρακτηριστικά τους, χάνουν τη ζωή τους, μετατρέπονται σε αριθμούς. Άνθρωποι που από το πόστο τους ο καθένας έκαναν ότι μπορούσαν για να δουλεύει μέσα σε δυσκολίες με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θαύμαζε και αγαπούσε η ελληνική κοινωνία, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Γι’ αυτό σήμερα φοράμε μάσκες. Τις μάσκες της θλίψης, της απόγνωσης, που κρύβουν εκατοντάδες προσωπικά δράματα.  Αλλά τις μάσκες που δεν μπορούν να κρύψουν την οργή μας. Και την περηφάνια μας. Ούτε την απόφασή μας να αγωνιστούμε μέχρι τέλους για να σπάσει το εφιαλτικό μέτρο των διαθεσιμοτήτων –  απολύσεων.

Φοράμε μάσκες για να θυμίσουμε ότι, αν δεν ματαιωθεί το μέτρο των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μπορεί αύριο, στο πολύ κοντινό αύριο, στη θέση μας να βρεθεί οποιοσδήποτε από σας. Το success story της «ανάκαμψης», που το μόνο που έχει πετύχει είναι να παράγει 2 εκατομμύρια ανέργους, δε θα σταματήσει να παράγει θλίψη και πόνο, αν δεν το σταματήσουμε εμείς.

Γιατί το κάνουν αυτό στο Πολυτεχνείο; Γιατί καταστρέφουν κάτι που φτιάχτηκε με τόσο κόπο, με την αφοσίωση χιλιάδων ανθρώπων, αυτό που είναι απαραίτητο για να ορθοποδήσει η χώρα (το 1943 μέσα στη γερμανική κατοχή, το Πολυτεχνείο έφτιαχνε σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας); Γιατί καταστρέφουν ακριβώς αυτό, μαζί με τα καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας; Είναι μόνο η ακραία υποταγή της κυβέρνησης σε ότι παραγγέλλει η τρόικα; Είναι μόνο η ακραία και οφθαλμοφανής ανικανότητά τους;

Δυστυχώς όχι. Στόχος είναι να «κοντύνουν» τα μεγάλα πανεπιστήμια για να απελευθερώσουν χώρο για τα ιδιωτικά. Για να χάσει ο λαός μας το δικαίωμα να μπορεί να στέλνει τα παιδιά του δωρεάν σε ένα καλό δημόσιο πανεπιστήμιο. Εξάλλου σε μια χώρα τρίτης κατηγορίας – για ένα τέτοιο ρόλο προορίζουν την πατρίδα μας – τι χρειάζονται πανεπιστήμια πρώτης κατηγορίας;

Δε θα τους αφήσουμε. Ούτε να λεηλατήσουν τις ζωές μας, ούτε να καταστρέψουν το Πολυτεχνείο, ούτε να συνεχίζουν να γκρεμίζουν τη χώρα μας. Τα πράγματα αλλάζουν. Οι απελπισμένοι, εμείς όλοι, παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Δε θα φύγει κανείς από το ΕΜΠ!

Στηρίξτε μας σήμερα, να φτιάξουμε όλοι μαζί μια μεγάλη δύναμη, να νικήσουμε!

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΣΟΒΙΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Το ΕΜΠ αιμορραγεί

Την Κυριακή 15/09/13 πραγματοποιήθηκε πανελλαδική σύσκεψη της Συνάντησης Πανεπιστημιακών Δασκάλων με μαζική συμμετοχή συναδέλφων από όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, η οποία κατέληξε στα ακόλουθα:

Τέσσερα περίπου χρόνια μετά την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας είναι αρκετά, για να πεισθούν ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι ότι το όποιο πρόσκαιρο ξεπέρασμά της θα γίνει αποκλειστικά εις βάρος των εργαζομένων. Βασικές κατακτήσεις που χρειάστηκαν θυσίες και πολυετείς αγώνες για να επιτευχθούν, ανατρέπονται. Τα βασικά δικαιώματα στην εργασία, στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια, καθώς και τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων, θυσιάζονται στο βωμό της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Στο χώρο της Παιδείας όλες οι προωθούμενες θεσμικές παρεμβάσεις – οι οποίες έγιναν δήθεν στο όνομα της ενίσχυσης της ποιότητας και του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας – δημιούργησαν το κατάλληλο υπόβαθρο προκειμένου να αξιοποιηθεί η κρίση ως άλλοθι για το πλήρες ξήλωμα της όποιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας σε όλες τις βαθμίδες της και την πλήρη υποβάθμισή της στο επίπεδο των εφήμερων απαιτήσεων της αγοράς. Ακόμα και όσοι, καλή τη πίστει, στήριξαν τις «μεταρρυθμίσεις», δεν μπορούν να κρύψουν την απογοήτευσή τους για τη διάψευση των ελπίδων που επένδυσαν στις «καλές προθέσεις» των τελευταίων κυβερνήσεων.

Μετά τη συστηματική υπονόμευση του δημόσιου και δημοκρατικού πανεπιστημίου, είτε μέσω της θεσμικής του αποδιάρθρωσης και της εγκατάστασης ολιγαρχικών θεσμών, είτε μέσω της εξοντωτικής οικονομικής αφαίμαξης, είτε μέσω και της συρρίκνωσής του με το σχέδιο ΑΘΗΝΑ, σήμερα η μνημονιακή πολιτική επιχειρεί ένα συντριπτικό πλήγμα κατ’ ευθείαν στην καρδιά του, στους ανθρώπους του. Αν μέχρι τώρα οι υλικοί όροι για την ύπαρξη του δημόσιου πανεπιστημίου στερεύουν συνεχώς, υπήρχαν πάντα οι άνθρωποί του, που από το περίσσευμα της φιλοτιμίας και με αίσθηση καθήκοντοςπροσπαθούσαν να περιορίσουν τη ζημιά και να κρατήσουν το πανεπιστήμιο όρθιο. Τώρα ένα μεγάλο τμήμα τους, περίπου το 25% του υποστηρικτικού προσωπικού, θεωρείται περιττό και αποβάλλεται. Το Υπουργείο Παιδείας, μάλιστα, παραγγέλλει μια «fast track αξιολόγηση» των αναγκών τους (όταν οι λέξεις χάνουν τελείως το νόημά τους…) με προαποφασισμένο αποτέλεσμα: να «αποδειχτούν» περιττοί 1700 εργαζόμενοι!

Έχουμε καθήκον να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην υλοποιηθεί αυτή η πλήρως καταστρεπτική προοπτική για το δημόσιο πανεπιστήμιο. Όχι μόνο ως θεμελιώδες ηθικό καθήκον, ως άνθρωποι του πνεύματος, έναντι συναδέλφων, αλλά γιατί μια τέτοια εξέλιξη θα είναι ανεπανόρθωτο πλήγμα στη λειτουργία του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου και, ταυτοχρόνως, μια οπισθοδρόμηση ιστορικού χαρακτήρα.

Υπάρχει, όμως, και ένας ακόμη σημαντικός λόγος: η διαθεσιμότητα, ως προθάλαμος των απολύσεων του υποστηρικτικού προσωπικού των πανεπιστημίων, αποτελεί προδήλως την πρώτη φάση που ακολουθείται, άμεσα, από τη διαθεσιμότητα – απολύσεις των μελών ΔΕΠ. Και μάλιστα με την ίδια πανομοιότυπη τακτική που εφαρμόστηκε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση:

• Απολύονται εκατοντάδες συμβασιούχοι συνάδελφοι, διδάσκοντες με βάση το ΠΔ 407/80, και Επιστημονικοί Συνεργάτες των ΤΕΙ. Στα ΑΕΙ, πανελλαδικά, οι πιστώσεις συμβασιούχων διδασκόντων βάσει του ΠΔ 407/80 μειώθηκαν από 270 σε μόλις 21, δηλαδή εκατοντάδες συνάδελφοι (δεδομένου ότι κάποιες πιστώσεις μοιράζονταν) ήδη απολύθηκαν. Χαρακτηριστικά, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου οι πιστώσεις που δίνονται σήμερα επαρκούν για 3,5 θέσεις έναντι 45 που είχαν δοθεί πέρσι, τη στιγμή που ούτε αυτές αρκούσαν για την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί στα ΤΕΙ με τους Επιστημονικούς Συνεργάτες. Αφού επί χρόνια κράτησαν σε ομηρία τους συμβασιούχους συναδέλφους μας, οι οποίοι κάλυπταν πάγιες διδακτικές και ερευνητικές ανάγκες των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, σήμερα προχωρούν σε μαζικές απολύσεις, που τις επιχειρούν με αθόρυβο τρόπο.
• Αυξάνουν τον αριθμό των ωρών υποχρεωτικής διδασκαλίας κατά 30%, ένα δείκτη που αποτελεί μέρος μόνο των καθηκόντων ενός πανεπιστημιακού, για να προκαλέσουν τεχνητό πλεόνασμα διδακτικού προσωπικού, πέρα από κάθε επιστημονική λογική, ώστε να προκύψει ο αριθμός των απολύσεων που έχει προαποφασιστεί. Συστηματικές «διαρροές» τον ανεβάζουν στο 40% του υφιστάμενου προσωπικού, ένα εφιαλτικό ποσοστό. Ταυτόχρονα, προαναγγέλλεται μια πιο «τολμηρή» συρρίκνωση της ανώτατης εκπαίδευσης, με νέο σχέδιο «ΑΘΗΝΑ». Στη δημιουργία «πλεονάζοντος» διδακτικού προσωπικού θα συμβάλλουν και οι προαναγγελθείσες μαζικές διαγραφές φοιτητών και η μείωση του φοιτητικού πληθυσμού μέσω της επιβολής διδάκτρων σε προπτυχιακούς φοιτητές πέραν των κανονικών εξαμήνων φοίτησης.

Οι διαθεσιμότητες – απολύσεις των μελών ΔΕΠ δεν είναι μια μελλοντική προοπτική. Έχει ήδη αποφασιστεί και συντελείται με πρώτο θύμα τους συμβασιούχους συναδέλφους (ΠΔ 407/80) και τις εξοντωτικές καθυστερήσεις στους διορισμούς εκλεγμένων συναδέλφων που ισοδυναμούν με ματαίωσή τους. Το επόμενο κύμα θα μας χτυπήσει όλους.

Είναι, επομένως, προφανές ότι η μάχη για την απόκρουση των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων των εργαζομένων στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, πέρα από αυτονόητο ηθικό καθήκον, είναι μια κρίσιμη μάχη για να αποκρουστούν οι απολύσεις και στα μέλη ΔΕΠ. Το αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι η κυβέρνηση θα βρει ισχυρό αντίπαλο στη μάχη αυτή. Οι εργαζόμενοι έχουν ήδη ξεκινήσει κινητοποιήσεις πρωτόγνωρης μαζικότητας, ωριμότητας και αποφασιστικότητας, ειδικά στα πανεπιστήμια που πλήττονται κατά κύριο λόγο. Σημάδια μαζικής αντίστασης εμφανίζονται σε ολόκληρη την Παιδεία και ειδικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το «νέο» Λύκειο που εισάγει η Κυβέρνηση, εκτός από μια πληγή συνεχούς οικονομικής αιμορραγίας για τη χειμαζόμενη ελληνική οικογένεια, απειλεί να συντρίψει και ό,τι έχει απομείνει από την εφηβεία της ελληνικής νεολαίας, σε ένα ατέλειωτο και συνεχή εξεταστικό Γολγοθά. Ταυτοχρόνως, το «νέο» Λύκειο, μέσω της συρρίκνωσης των ΕΠΑΛ και της προώθησης των ιδιωτικών ΙΕΚ, ρίχνει στη μαθητεία και, παράλληλα, εξωθεί εκτός εκπαίδευσης το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών που προέρχονται από τις φτωχότερες οικογένειες.

Η προοπτική ενός πανίσχυρου μετώπου παιδείας, ικανού να λειτουργήσει ως έναυσμα για να αναδυθεί ένα πλατύ λαϊκό κίνημα που θα ανατρέψει τις κυρίαρχες μνημονιακές επιλογές και θα σταματήσει τον κατήφορο της παρακμής και εξαθλίωσης στον οποίο σύρεται όχι μόνο η δημόσια εκπαίδευση αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, είναι σήμερα εκτός από αναγκαία και ορατή. Η Συνάντηση Πανεπιστημιακών Δασκάλων, σε συνεργασία με όλους τους αγωνιζόμενους πανεπιστημιακούς, ενταγμένους σε αγωνιστικά σχήματα ή ανένταχτους, συνεκτιμώντας την εγκληματική αδράνεια της ΠΟΣΔΕΠ, θα προσπαθήσει, με όλες της τις δυνάμεις, να σηκώσουν οι Σύλλογοι των μελών ΔΕΠ το δικό τους μερίδιο ευθύνης, σε αυτό τον καινούριο ελπιδοφόρο αγώνα. Ταυτόχρονα, θα στηρίξει κινήσεις συντονισμού της δράσης καθηγητών – εργαζομένων και φοιτητών, σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες, εντός κι εκτός Ιδρυμάτων, για τη συγκρότηση μιας πανελλαδικής Επιτροπής Αγώνα για την Υπεράσπιση της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας.

Πιο συγκεκριμένα προτείνει τα ακόλουθα:

• Άμεση σύγκληση των Γενικών Συνελεύσεων των Συλλόγων μελών ΔΕΠ/ΕΠ με πρόταση για 5θήμερη απεργία και άμεσους στόχους την ανάκληση των διαθεσιμοτήτων των εργαζομένων στα ΑΕΙ, την επαναπρόσληψη των απολυμένων συμβασιούχων διδασκόντων βάσει του ΠΔ 407/80 και των Επιστημονικών Συνεργατών στα ΤΕΙ, τον άμεσο διορισμό των εκλεγμένων συναδέλφων και τη ματαίωση κάθε απόπειρας επέκτασης του μέτρου των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων στα μέλη ΔΕΠ/ΕΠ. Αποφασίζουμε τη στήριξη των διασυλλογικών δράσεων και τον πανελλαδικό συντονισμό τόσο μεταξύ των συλλόγων μελών ΔΕΠ/ΕΠ, όσο και με τους συλλόγους εργαζομένων και φοιτητών σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Προχωράμε σε κοινή δράση με τους καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και τους δασκάλους όλης της χώρας.
• Στήριξη των κοινών αγωνιστικών πρωτοβουλιών, της εκδήλωσης του ΕΚΠΑ, την Τρίτη 17/09/13, στις 11:00, στα Προπύλαια και της μεγάλης συναυλίας του ΕΜΠ για τη Δημόσια Παιδεία την Τετάρτη 18/09/13, στις 20:00, στον ιστορικό χώρο του ΕΜΠ, στο Συγκρότημα Πατησίων.
• Oι Σύγκλητοι όλων των ΑΕΙ της χώρας να προχωρήσουν άμεσα σε αναστολή της λειτουργίας των πανεπιστημίων, ως κίνηση διαμαρτυρίας ενάντια σε ένα μέτρο που θα φέρει τα πανεπιστήμια δεκαετίες πίσω. Η κίνηση αυτή αποτελεί στοιχειώδες μέτρο έμπρακτης και ειλικρινούς αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων αλλά και καθήκον στο πλαίσιο του ρόλου που τους έχει ανατεθεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα και την κοινωνία.
• Απαιτούμε η Σύνοδος των Πρυτάνεων να αλλάξει άμεσα και ριζικά στάση μπροστά στις επαπειλούμενες απολύσεις, να εγκαταλείψει τον ενδοτισμό στις κυβερνητικές πιέσεις και να πάρει αποφάσεις στην ίδια κατεύθυνση. Καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου. Κανενός η στάση δεν θα ξεχαστεί.

Ένα καλύτερο αύριο για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο ξεκινάει σήμερα, μέσα από τους αγώνες μας. Αυτή η κρίσιμη μάχη πρέπει και μπορεί να κερδηθεί!

Οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και οι καθηγητές του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), με τη στήριξη των αγωνιζομένων επί 3 μήνες δημοσιογράφων, τεχνικών και εργαζομένων της ΕΡΤ, με τη συμπαράσταση των απεργών εργαζομένων του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, καλούν σε συναυλία για τη Δημόσια Δωρεάν Παιδεία Τετάρτη 18/9/2013, ώρα 20.00, στο προαύλιο του Πολυτεχνείου στην οδό Πατησίων

Τις τελευταίες ημέρες όλοι παρακολουθήσαμε ένα κυνικό και αλαζονικό παιχνίδι με τις τύχες εκατοντάδων εργαζομένων από πλευράς Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, προκειμένου να αναχαιτίσει το μαζικό και ενωτικό κίνημα εργαζομένων, φοιτητών και μελών ΔΕΠ που αναπτύσσεται στα ΑΕΙ, με στόχο την απόκρουση του επαχθούς μέτρου της διαθεσιμότητας – απολύσεων. Οι υποσχέσεις για εξασφάλιση του απαραίτητου χρόνου ώστε να τεκμηριωθούν οι αδιαμφισβήτητες ελλείψεις προσωπικού των ΑΕΙ, για κάλυψη των κενών οργανικών θέσεων εξειδικευμένου προσωπικού από τους υφιστάμενους εργαζόμενους, και πολλές άλλες, μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε ωμό εκβιασμό για κατάργηση οργανικών θέσεων στα ΑΕΙ μέσω Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) προκειμένου να υλοποιηθεί πάση θυσία η εξαγγελθείσα διαθεσιμότητα. Το Υπουργείο Παιδείας, 24 ώρες μετά τη «συζήτηση επί μηδενικής βάσης», ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την κοινή προθεσμία για την κατάρτιση της λίστας των διαθεσιμοτήτων μέσα σε δύο εβδομάδες από σήμερα (28/9)! Πιέζει, μάλιστα, αυτό να γίνει με την πλήρη συναίνεση- συνενοχή των Ιδρυμάτων: απαιτεί τη Δευτέρα 16/9/2013 να δοθούν όλα τα απαιτούμενα στοιχεία.

Το Διευρυμένο Συντονιστικό Όργανο της Συνόδου των Πρυτάνεων φαίνεται να ενδίδει σε αυτό. Στις δύο τελευταίες ανακοινώσεις του (11/9 και 13/9/2013) αντί να καταδικάσει την κυβερνητική πολιτική που προκαλεί συνεχή συντριπτικά χτυπήματα στη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, αντί να προτείνει μέτρα αντίδρασης, αντί να καλέσει το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας σε κοινό αγώνα και να συμπλεύσει με τη γενικευμένη αντίδραση που έχει αναπτυχθεί, δήλωσε ότι «… (τα Πανεπιστήμια) ανταποκρίνονται στην υποβολή των σχεδίων αξιολόγησης…», έστω και σε αυτή την «…προτεινόμενη ανορθόδοξη ‘fast track’ διαδικασία…». Καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου. Η στάση του δεν θα ξεχαστεί.

Το ΕΜΠ στάθηκε στην πρώτη γραμμή αυτής της κρίσιμης μάχης. Οι εργαζόμενοί του έδειξαν το δρόμο του αποφασιστικού κοινού αγώνα, της μέγιστης συγκέντρωσης δυνάμεων σε ένα στόχο: την υπεράσπιση της ζωής των εργαζομένων και του δημόσιου αγαθού της παιδείας από τη λαίλαπα του μνημονίου και των πιστών (και τυφλών) υποστηρικτών του. Τα μέλη ΔΕΠ του ΕΜΠ, σε μια ξεχωριστή από κάθε άποψη Συνέλευση, με πλήρη συναίσθηση της κρίσιμης κατάστασης, με ειλικρινές και ουσιαστικό κλίμα ενότητας και αποφασιστικότητας, αποφάσισαν να συμπαραταχθούν με τους εργαζόμενους που δίνουν “μάχη ζωής”, υπερασπιζόμενα και τη δική τους ζωή. Οι φοιτητές μπήκαν και αυτοί στη μάχη. Το ΕΜΠ ενωμένο σαν μια γροθιά θα δώσει μια μάχη ζωτικής σημασίας για την ύπαρξη και τις προοπτικές του. Άμεσα η Σύγκλητος, εκφράζοντας την ομόθυμη στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας της πολυτεχνειακής κοινότητας, εργαζομένων, φοιτητών, καθηγητών, πρέπει να προχωρήσει σε συμβολική αναστολή της λειτουργίας του, ως στάση αντίστασης στο συντριπτικό χτύπημα που δέχεται και να απορρίψει κατηγορηματικά κάθε κίνηση συνεργασίας σε ένα προαποφασισμένο έγκλημα. Αλλιώς, ο κίνδυνος ρήξης μεταξύ της Διοίκησης του Ιδρύματος και της πολυτεχνειακής κοινότητας, που ενωμένη αγωνίζεται για την αποτροπή της διαθεσιμότητας, είναι ορατός.

Δεν είναι η ώρα του απολογισμού των κινήσεών μας. Είμαστε στην πιο κρίσιμη φάση ενός αγώνα που πρέπει και μπορεί να κερδηθεί. Δεν είμαστε εμείς σε στιγμή αδυναμίας, αυτοί είναι! Ένα μεγάλο μέτωπο παιδείας συγκροτείται στα σχολεία και στα πανεπιστήμια όλης της χώρας, μέρα με τη μέρα, και φαίνεται ικανό να κάνει πράξη ένα σύνθημα που μοιάζει σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ: φέρτε μας τις ζωές μας πίσω!

Αυτή η εβδομάδα είναι κρίσιμη. Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ, που έχει προγραμματιστεί για τη Δευτέρα 16/9/2013 στις 12.00 π.μ., πρέπει να συζητήσει τα νέα δεδομένα και να σχεδιάσει τον καλύτερο δρόμο για να δώσουμε τη μάχη, μακριά από στερεότυπα και διαχωρισμούς που δεν αντιστοιχούν στα προβλήματα του σήμερα. Εμείς, όλοι εμείς, πρέπει να χαράξουμε το δρόμο που θα βαδίσουμε ώστε μια εφιαλτική προοπτική για το ΕΜΠ αλλά και ο ιλιγγιώδης κατήφορος για τη χώρα να σταματήσει.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε πνευματικό άνθρωπο, πανεπιστημιακό δάσκαλο, να επιλέγει την παθητική θέαση των πολιτικών διάλυσης και ευτελισμού της ζωής και της αξιοπρέπειας συνανθρώπων, ακύρωσης κοινωνικών κατακτήσεων, και αλαζονικής υποτέλειας σε ξένα κέντρα και να μην αντιδρά έμπρακτα.

Η ευθύνη που μας αναλογεί είναι μεγάλη. Ας την αναλάβουμε ΣΗΜΕΡΑ. Αύριο θα ‘ναι αργά!

Τώρα είναι η ώρα!

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών ήταν καταιγιστικές και διέλυσαν όλες τις αυταπάτες. Όπως αποκάλυψαν υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων στην τελευταία Σύνοδο των Πρυτάνεων, υπήρξαν σκέψεις, τον Ιούνιο που πέρασε, για ένταξη των μελών ΔΕΠ στο τρέχον κύμα διαθεσιμότητας προκειμένου να καλυφθεί ο αριθμός των 1700 διαθεσιμοτήτων – απολύσεων από τα ΑΕΙ. Τελικά, αποφασίστηκε να αφεθεί για αργότερα. Όχι για πολύ αργότερα, όμως… Τα ποσοστά μείωσης του ΔΕΠ σύμφωνα με πληροφορίες που «διαρρέουν» θα ανέλθουν στο 40% του υπηρετούντος προσωπικού μέχρι το 2015!

«Φήμες…», ίσως σκεφτεί κάποιος. Αν όμως διδαχτήκαμε κάτι τα τρία χρόνια των Μνημονίων είναι ότι όλα ξεκινούν ως φήμες, μετά εμφανίζονται ως προτάσεις και, τέλος, υλοποιούνται με τον πλέον κυνικό τρόπο. Ποιος φανταζόταν, για παράδειγμα, ότι χιλιάδες ασθενείς θα έμπαιναν σε «καθεστώς μετακίνησης», κατακαλόκαιρα, προκειμένου να τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας χιλιάδες νοσοκομειακοί υπάλληλοι; Ποιος φανταζόταν, μόλις ένα μήνα πριν, ότι το 50% και πλέον του υποστηρικτικού προσωπικού του ΕΜΠ θα ενταχθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας και από εκεί, άγνωστος αριθμός, θα πεταχτεί στον Καιάδα της απόλυσης; Κανείς! Για τον απλούστατο λόγο ότι κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι το ΕΜΠ δεν μπορεί να λειτουργήσει, ούτε καν να υπολειτουργήσει, με μια τέτοια προκρούστεια περικοπή. Και όμως προωθείται άμεσα.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η κλασική μεθοδολογία των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων έχει ήδη μπει σε εφαρμογή. Υλοποιήθηκε ο πρώτος γύρος του σχεδίου ΑΘΗΝΑ και θα ακολουθήσει, κατά δήλωση του Υπουργείου Π&Θ και δεύτερος, πιο σαρωτικός. Αυξήθηκε, αθόρυβα, κατά δύο ώρες (ποσοστιαία 30% και πλέον) ο ελάχιστος αριθμός ωρών διδασκαλίας εβδομαδιαίως. Και οι δύο αυτές πρακτικές, συγχωνεύσεις – καταργήσεις μονάδων και αύξηση των ωρών διδασκαλίας, εφαρμόστηκαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και είχαν ως αποτέλεσμα να τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας – απόλυσης χιλιάδες εκπαιδευτικοί. Καρμπόν!  Αντίστοιχη ήταν, εξάλλου, η εμπειρία στην κοντινή Ιταλία, καθώς τα δημοσιονομικά μέτρα (Άρθρο 66 του Ν. 133/2008, όπως τροποποιήθηκε από το Ν. 1/2009) και η «μεταρρύθμιση» Gelmini (Ν. 240/2010) οδήγησαν σε σημαντικές μειώσεις μόνιμου διδακτικού προσωπικού των ΑΕΙ, ενώ στον εκπαιδευτικό τομέα, συνολικά, οι απώλειες θέσεων εργασίες εκτιμώνται σε 130.000.

Αν διδαχτήκαμε κάτι τα τρία χρόνια των Μνημονίων είναι ότι κανείς δεν είναι ασφαλής. Σήμερα εγώ, αύριο εσύ… Ή το αντίστροφο.

Ο αγώνας που δίνουν, σήμερα, οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ είναι και δικός μας αγώνας. Είναι και δικό μας καθήκον. Για την προστασία της ποιότητας των σπουδών του ΕΜΠ και του αγαθού της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, αλλά και για την υπεράσπιση της ίδιας μας της ζωής. Ο αγώνας αυτός πρέπει να δοθεί από όλους μαζί, αποφασιστικά και με τη μέγιστη δυνατή ενότητα.

Ήδη, οι Σύλλογοι ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ και φοιτητικοί σύλλογοι του ΕΜΠ έχουν εκφράσει τη συμπαράστασή τους στον αγώνα των εργαζομένων, ενώ και η Σύγκλητος του Ιδρύματος επεσήμανε ότι: «…οποιαδήποτε απομάκρυνση, μέσω διαθεσιμότητας, των Διοικητικών Υπαλλήλων (Μονίμων ή ΙΔΑΧ), θα έχει ανεπίστρεπτα αρνητικές συνέπειες για το εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο του Πολυτεχνείου, το οποίο, όπως επισημαίνει η Σύγκλητος με την από 25/07/2013 απόφασή της, ότι θα ‘οδηγηθεί πρακτικά σε αδυναμία λειτουργίας’…». Σε αντίστοιχο κλίμα είναι και η επιστολή των εννέα (9) Κοσμητόρων του ΕΜΠ προς τον Πρύτανη του Ιδρύματος (6/9/2013).

Μόνο το Σ.Ι. σιωπά… Απλή (και τρομακτική) αδιαφορία ή ένοχη σιωπή;

Το Σ.Ι. στην απόφαση της 2^ης Συνεδρίασής του (25/2/2013) ανέφερε ότι «…η προτεινόμενη δομή για το ΕΜΠ, αποτελεί μία προσωρινή λύση…» και ότι «…θεωρεί στόχο πρώτης προτεραιότητας την αναδιάρθρωση των Σχολών του ΕΜΠ…». Σε ένα απογυμνωμένο από υποστηρικτικό προσωπικό ΕΜΠ, που θα αδυνατεί εκ των πραγμάτων να υποστηρίξει 9 Σχολές, η κατάργηση/συγχώνευση Σχολών θα παρουσιαστεί ως λύση επιβεβλημένη. Και ακολούθως, ως φυσική συνέχεια, ένα σημαντικό ποσοστό των μελών ΔΕΠ θα μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολα ως «πλεονάζον».

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες… Το αύριο γίνεται σήμερα πριν προλάβουμε να αντιληφθούμε τι συμβαίνει. Όμως, πλέον, γνωρίζουμε το αύριο. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Από κανέναν. Γι’ αυτό και η απάντησή μας πρέπει να δοθεί σήμερα, από κοινού με όλους τους εργαζόμενους και τους φοιτητές, και να είναι αντίστοιχη της απειλής που δεχόμαστε. Μόνο έτσι μπορεί να στηθεί ένα αποτελεσματικό τείχος προστασίας της εργασιακής μας υπόστασης και της αξιοπρέπειάς μας. Μόνο έτσι, τελικά, θα διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές το αγαθό της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης.

ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΟΝΤΕΣ στη Γ.Σ. του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΕΠ ΕΜΠ, τη ΔΕΥΤΕΡΑ 9/9/2013

Σήμερα εσείς, αύριο εμείς…