Μηνιαία Αρχεία Νοέμβριος 2025

Η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 έφερε στο προσκήνιο τα όνειρα και τις ελπίδες για ένα καλύτερο κόσμο, για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μέσα στη χούντα, μέσα στην πιο βαριά νύχτα της σύγχρονης ιστορίας. Αποτελεί τιμή για την κοινότητα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το γεγονός ότι αποτέλεσε το σύμβολο της εξέγερσης αυτής. Για όλους εμάς που διδάσκουμε στο Μετσόβιο αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη και φάρο της πορείας μας το γεγονός ότι οι καθηγητές του ΕΜΠ, η Σύγκλητος και ο Πρύτανής του, αντιστάθηκαν θαρραλέα και αποφασιστικά στις απειλές της χούντας για διώξεις των εξεγερμένων φοιτητών, υπερασπιζόμενοι την ελευθερία του πανεπιστημίου και το άσυλο, που, σημειωτέον, αποτελούσαν βαθιές ηθικές αξίες, και όχι «νόμο». Κι όμως, παρά τις άμεσες συνέπειες σε κάποιους, ακολούθησαν τον δρόμο της συνείδησης και της αξιοπρέπειας, τιμώντας την έννοια του ακαδημαϊκού δασκάλου και γράφοντας και αυτοί δίπλα στους εξεγερμένους φοιτητές τους μια λαμπρή σελίδα της ιστορίας του ΕΜΠ.
Σήμερα, δυστυχώς, η Διοίκηση του ΕΜΠ όχι απλώς ακολουθεί κατά γράμμα το νεοθεσπισθέν αυταρχικό πλαίσιο στα πανεπιστήμια που στοχεύει στην εξαφάνιση κάθε συνδικαλιστικής δράσης, αλλά «πρωτοπορεί» στην προσπάθεια αυτή, είτε με την απόπειρα εισαγωγής μηχανισμού προληπτικής και «αυτόματης» διαδικασίας διώξεων σε φοιτητές, είτε με την πίεση για πειθαρχικές διώξεις προς τους κοσμήτορες. Και αν αυτοί αρνηθούν, μιας που κανένας νόμος δεν τους το επιβάλλει, αναλαμβάνει ο ίδιος ο Πρύτανης να φτάσει μέχρι τέλους τις διώξεις, όπως έκανε πρόσφατα στους συλληφθέντες φοιτητές και φοιτήτριες της Αρχιτεκτονικής, γεγονότα πρωτοφανή που δεν συμβαίνουν σε κανένα άλλο πανεπιστήμιο της χώρας.
Όμως, το πνεύμα του Νοέμβρη είναι εδώ και συνεχίζει να εμπνέει του καθηγητές του ΕΜΠ. Η πλειοψηφία των Σχολών του ΕΜΠ και της Συγκλήτου έχουν συλλογικά εκφραστεί υπέρ της άμεσης απόσυρσης των διώξεων των συλληφθέντων φοιτητών και φοιτητριών και κατά του αυταρχικού κατήφορου στο ΕΜΠ. Ο Σύλλογος των μελών ΔΕΠ, επίσης, έχει πάρει ομόφωνη απόφαση για την απόσυρση των κατηγοριών και την παύση των διώξεων...

Στις 3/11/2025 συνεδρίασε έκτακτα η Σύνοδος Πρυτάνεων και επιτέλους μίλησε! Όχι για το οικονομικό αδιέξοδο των Πανεπιστημίων και τα χιλιάδες προβλήματα που συσσώρευσε η κυβερνητική εγκατάλειψη, αλλά για να υπερασπιστούν… τους εαυτούς τους από τις «άδικες» επιθέσεις που υφίστανται και να ζητήσουν τη συμπάθεια όλων μιας που το μόνο που κάνουν είναι να εφαρμόζουν τον νόμο.
Δεν μας είπαν, όμως, τι έκαναν για την κραυγαλέα μη τήρηση του άρθρου 16 (παρ. 1 και 4) του Συντάγματος («…H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους….» και «…Τα ιδρύματα (ανώτατης εκπαίδευσης) έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό…») που θεσμοθετεί την υποχρέωση της Πολιτείας να στηρίζει την ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα, και όχι να την καταδυναστεύει. Κι αλήθεια, η παράγραφος περί νηφαλιότητας, συνεργασίας και ψυχραιμίας σε ποιον απευθύνεται, αν οι ίδιοι πρωτοστατούν σε κινήσεις κάθε άλλο προς αυτή την κατεύθυνση, φέρνοντας την αστυνομία και συλλαμβάνοντας φοιτητές-τριες και ζητώντας πειθαρχικές διώξεις από κοσμήτορες.
Στα καθ’ ημάς, στο ίδιο μήκος κύματος, κοσμήτορας προσπαθεί να μας πείσει ότι η εξοντωτική ποινή για ένα σύνθημα για την Παλαιστίνη, δεν έχει καμμιά απολύτως διάσταση πολιτικής και συνδικαλιστικής δίωξης, αλλά όλα γίνονται για την ευπρέπεια των κτιρίων, όταν «καταπίνουμε την κάμηλο» της κατάρρευσης των κτιριακών υποδομών, της «στοχαστικής» λειτουργίας της θέρμανσης/ψύξης, των επικίνδυνων ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων και της ανυπαρξίας ουσιαστικά της πυρασφάλειας και τόσα μα τόσα άλλα. Να ρωτήσουμε γιατί, και αυτός και η Διοίκηση του ΕΜΠ δεν έκανε καμμιά μήνυση ή, έστω, μια δημόσια δήλωση διαμαρτυρίας, γι’ αυτά; Μάλλον περιττεύει… Όσο για την τιμή και την υπόληψη του καθένα και της καθεμιάς μας, αυτές κρίνονται όταν πάνω απ’ όλα αγωνιζόμαστε για το δίκιο και την ελευθερία ιδιαίτερα όταν αυτά υπονομεύονται στη χώρα μας, στην Παλαιστίνη και όπου αλλού...

Δεκατέσσερις μήνες φυλάκιση, χωρίς αναστολή, σε φοιτητή για ένα σύνθημα στον τοίχο στους Ηλεκτρολόγους του ΕΜΠ, μετά από καταγγελία και μαρτυρία του Κοσμήτορα της Σχολής. Η είδηση προκάλεσε σοκ.

Με τι ηθικό κύρος ένας Κοσμήτορας θα αντικρύσει τον φοιτητή που του επιβλήθηκε η απίστευτη ποινή γιατί φέρεται ότι έγραψε ένα σύνθημα σε έναν τοίχο; Και μάλιστα ποιο σύνθημα; Λευτεριά στην Παλαιστίνη.  Ένα σύνθημα που εκφράζει την ευρύτατης απήχησης πολιτική καταδίκη της γενοκτονίας που εφαρμόζει το κράτος του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους. Τι να σκεφτεί κανείς για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα σε αυτή τη χώρα, όταν σκάνδαλα μεγάλης κλίμακας μπαζώνονται, όταν ακραία νομοθετήματα περιστέλλουν συνταγματικές ελευθερίες και όταν η προστασία των δημοσίων αγαθών (περιλαμβανομένης της δημόσιας Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης) βάναυσα αναιρείται;

Την ίδια στιγμή οι 15 φοιτητές και φοιτήτριες που συνελήφθησαν γιατί υπερασπίστηκαν την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου της Αρχιτεκτονικής για κατάληψη της Σχολής τη μέρα της παλλαϊκής απεργίας για το μεσαιωνικής σύλληψης 13ωρο (αδύνατο να προσπεράσει κανείς την επιδεικτικά συμβολική σημασία της «σύμπτωσης») παραμένουν κατηγορούμενοι – και όμηροι – μέχρι τον Ιούνιο όταν θα επαναληφθεί η δίκη τους. Δεν χρειάζεται βαθιά ανάλυση η κατάσταση, τα πράγματα μιλάνε από μόνα τους. Η κυβέρνηση, φοβούμενη ένα νέο ξεσηκωμό στα πανεπιστήμια, διατάζει την από άκρου σε άκρο καταστολή κάθε φωνής αντίστασης, ενεργοποιώντας το νέο ποινικό-πειθαρχικό δίκαιο, που πολλοί από εμάς αρχικά υποτίμησαν στη λογική ότι ήταν τόσο ακραίο που δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Και, όμως, μπαίνει σε άμεση εφαρμογή, με τη Διοίκηση του ΕΜΠ να πρωτοστατεί στην εφαρμογή του.

Πίστευαν ότι ο φόβος θα παρέλυε τα πάντα. Ότι τα μέλη ΔΕΠ θα αναλάμβαναν τον ρόλο του καταδότη προκειμένου να αποσείσουν τον κίνδυνο να κατηγορηθούν, που πια επικρέμεται όχι πάνω από τους Κοσμήτορες, αλλά από όλους και όλες.  Διαψεύστηκαν...