Πανεπιστήμια χρεοκοπημένα, τα οποία προσπαθούν να επιβιώσουν «ροκανίζοντας» το αποθεματικό τους, αφού ο Τακτικός Προϋπολογισμός δεν καλύπτει ούτε τις στοιχειώδεις και απολύτως ανελαστικές δαπάνες. Πανεπιστήμια υποστελεχωμένα και με γερασμένο προσωπικό (η Ελλάδα έχει τη χειρότερη αναλογία φοιτητών ανά μέλος ΔΕΠ και κατατάσσεται στη 2^η θέση ως προς τη γήρανση του διδακτικού προσωπικού), αφού επί σειρά ετών δεν δόθηκε καμία νέα θέση ΔΕΠ εξαιτίας των Μνημονίων και, σήμερα, η Υπουργός ΠΑΙΘ, παραβιάζοντας ετσιθελικά νόμο του ελληνικού κράτους, αρνείται να προκηρύξει θέσεις που κενώνονται λόγω συνταξιοδότησης ή άλλης αιτίας. Διδακτικό προσωπικό απαξιωμένο από την Πολιτεία ως ανίκανο, διαπλεκόμενο και αναξιοκρατικό (πάντοτε με τη βοήθεια συγκεκριμένων ΜΜΕ), αντιμέτωπο με έναν γραφειοκρατικό Γολγοθά δήθεν στο όνομα της μη διασπάθισης του δημόσιου χρήματος (την ίδια στιγμή βέβαια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε απευθείας αναθέσεις άνω των 6,5 δισ. ευρώ σε 22 μήνες) και με μισθούς από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη (αφού η κυβέρνηση αρνείται να εφαρμόσει έστω την απόφαση του ΣτΕ για επαναφορά στα επίπεδα προ του Ν. 4093/2012), οι οποίοι εξατμίζονται πολύ πριν το τέλος του μήνα από τις εξοντωτικές αυξήσεις στις τιμές βασικών αγαθών και υπηρεσιών (ο πληθωρισμός ξεπέρασε το 10%, ρεκόρ τριαντακονταετίας). Φοιτητές αντιμέτωποι με ένα αβέβαιο παρόν που αναζητούν σανίδα σωτηρίας στην ξενιτιά, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης και του ακόμη πιο ζοφερού εργασιακού μέλλοντος, μάλλον γιατί δεν βλέπουν την «καταπληκτική ποιότητα ζωής στην Ελλάδα» που βλέπει ο πρωθυπουργός (βέβαια, αυτή την καταπληκτική ποιότητα ζωής δεν πρέπει να την είδε ούτε ο γιος του πρωθυπουργού και γι’ αυτό προτίμησε μια ταπεινή θέση διαπιστευμένου κοινοβουλευτικού βοηθού στις Βρυξέλλες).

Και τι κάνει η Κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αυτά; Το μόνο πράγμα που ξέρει: αστυνόμευση και καταστολή. Επιλέγει να προσλάβει 400 ειδικούς φρουρούς, με «οψιόν» για άλλους 630 και με ετήσιο κόστος 20 εκατομμύρια ευρώ (το ΕΜΠ έχει κρατική χρηματοδότηση περί τα 3,5 εκ ευρώ) για να τους εγκαταστήσει μόνιμα μέσα στο Πανεπιστήμιο, προς «γνώση και συμμόρφωση» όσων διαμαρτύρονται και αντιδρούν για τα δεινά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το ίδιο εξάλλου δεν έκανε τον Ιανουάριο του 2022 στο Παίδων Πεντέλης ή το Νοέμβριο του 2021 με τους εποχικούς πυροσβέστες ή το Μάρτιο του 2021 σε οικογένειες με παιδιά στην πλατεία Νέας Σμύρνης; Δυστυχώς, είναι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, τα περιστατικά αυταρχισμού και ακραίας καταστολής εκ μέρους των αστυνομικών δυνάμεων, ορμώμενα πρωτίστως από το ιδεολογικό δόγμα «νόμος και τάξη» της σημερινής κυβέρνησης. Κι επειδή η νεολαία δεν θα σταματήσει να διαμαρτύρεται και να κινητοποιείται, πολύ φοβούμαστε ότι η επικείμενη παρουσία της ΟΠΠΙ σε συνδυασμό με τα εκρηκτικά προβλήματα δεν θα δημιουργήσει απλά εντάσεις εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας, θα διαμορφώσει τις συνθήκες για μία «τέλεια καταιγίδα».

Σε αυτές τις ιστορικές στιγμές κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παραμένει σιωπηλός ή να δηλώνει «ουδέτερος». Η παθητική στάση, το «άσε και θα δούμε» ή το «εμένα δεν με αφορά», αποτελεί ουσιαστικά ενεργητική στήριξη των συγκεκριμένων κυβερνητικών επιλογών. Και η ιστορία θα είναι αμείλικτη με όσους επιλέξουν αυτή την πλευρά. Εμείς, ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ, αρνούμαστε να μείνουμε απαθείς. Στηρίζοντας στην πράξη την ομόφωνη απόφαση της ΓΣ του Συλλόγου μας, και παρά τις παλινωδίες της πλειοψηφίας του ΔΣ και τη σιγήν ιχθύος της Διοίκησης του Ιδρύματος, καλούμε όλους τους δημοκράτες συναδέλφους σε αποχή από τα καθήκοντά τους και σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πύλη «Κατεχάκη», την Τρίτη 17 Μαΐου 2022 ή όποια ημέρα εισέλθει η ΟΠΠΙ στις εγκαταστάσεις του ΕΜΠ.

15.05.2022

Η τέλεια καταιγίδα_15-5-2022

Στις 17 Ιανουαρίου 2022, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την έναρξη της εκπαίδευσης 400 νέων ειδικών φρουρών που θα συγκροτήσουν τις Ο.Π.Π.Ι., με μία φωτογραφία που προκαλεί ανατριχίλα[1]. Την ανακοίνωση έσπευσαν να προπαγανδίσουν τα γνωστά ΜΜΕ, πάντα με την απαραίτητη συνοδεία συκοφαντικών «απόψεων» για τα ελληνικά πανεπιστήμια, με κοινό παρονομαστή την παρουσίαση των δημοσίων πανεπιστημίων ως αποκλειστικά χώρων συστηματικής βίας και ανομίας. Βεβαίως, αποκρύπτουν συστηματικά ότι, την τελευταία δεκαετία ο αριθμός των δημοσιεύσεων των ελληνικών πανεπιστημίων κι ερευνητικών κέντρων αυξήθηκε κατά 34% ή ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν επιτύχει σημαντική χρηματοδότηση από το Πρόγραμμα Horizon 2020 (στα καθ’ υμάς, το Ε.Μ.Π. βρίσκεται στην πρώτη θέση μεταξύ των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στην χρηματοδότηση της έρευνας από το πρόγραμμα Horizon 2020[2]). Αλλά πάνω από όλα, «εξαφανίζουν» την άδηλη υπερπροσπάθεια των μελών ΔΕΠ, και όλων των εργαζομένων στα πανεπιστήμια, να κρατήσουν τα πανεπιστήμια στην πρώτη γραμμή, σε συνθήκες εγκατάλειψης από την Πολιτεία και εξουθενωτικής απίσχνασης των πόρων τους.

Ας μείνουμε όμως στα φαινόμενα παραβατικότητας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια, σύμφωνα με τα στοιχεία[3]^,[4] κι όχι την ακατάσχετη προπαγάνδα, παρουσιάζουν φαινόμενα παραβατικότητας, σποραδικού χαρακτήρα και περιορισμένου εύρους. Το εξοργιστικό είναι ότι όχι μόνο αυτά διογκώνονται υπέρμετρα από τους γνωστούς «φίλους» των ελληνικών πανεπιστημίων αλλά, εντέχνως, αναδεικνύονται ως το μοναδικό κριτήριο αποτίμησης της προσφοράς τους. Αν, ωστόσο, εφαρμοζόταν με ελάχιστη τιμιότητα το ίδιο μοναδικό κριτήριο και στην αξιολόγηση των πανεπιστημίων των ΗΠΑ τότε αυτά με  τα «βαριά» ονόματα, όπως το UC Berkley, το UC Davis, το Harvard, το Stanford και το Yale, τα οποία βρίσκονται στις 20 πρώτες θέσεις από πλευράς εγκλημάτων μεταξύ 2514 ιδρυμάτων, δηλ. στο χειρότερο 1% (για παράδειγμα, στο UC Berkley που βρίσκεται στη 2^η θέση, το 2019 πραγματοποιήθηκαν 351 εγκλήματα, μεταξύ των οποίων 1 φόνος, 34 βιασμοί, 48 ληστείες με χρήση βίας ή απειλή βίας και 98 διαρρήξεις[5]), θα… «πάτωναν».

Κανείς δεν είναι αφελής, ακόμη και αν προσποιείται. Μόνο αφορμή είναι η κοινή παραβατικότητα. Στόχος είναι η συνδικαλιστική και πολιτική δράση, κυρίως των φοιτητών. Η κυβέρνηση, οι αρθρογράφοι των συστημικών ΜΜΕ αλλά και μερίδα συναδέλφων, εσκεμμένα προσπαθούν να ταυτίσουν την πολιτική διαμαρτυρία με την κοινή παραβατικότητα. Ή, προσπαθούν να την εξουδετερώσουν χαρακτηρίζοντάς την ως «ελληνική ιδιαιτερότητα», στην οποία μάλιστα οφείλεται κατ’ αποκλειστικότητα η κακοδαιμονία των ελληνικών πανεπιστημίων. Κάπου κάπου, πάντως, εμφανίζονται ρωγμές στο τείχος της παραπληροφόρησης και η πραγματικότητα εμφανίζεται τελείως διαφορετική. Έτσι, για παράδειγμα, σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις αντιδράσεις στην πανεπιστημιακή αστυνομία στον υπεύθυνο ασφαλείας του Columbia James McShane αυτός απαντά, εντελώς φυσιολογικά, ότι «το Columbia έχει ένα πολύ ακτιβιστικό κάμπους, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εδώ που είναι κατά της αστυνομίας» και ότι, μετά τη δολοφονία του George Floyd «για τουλάχιστον έναν μήνα είχαμε διαδηλώσεις εντός και εκτός κάμπους κάθε βράδυ» [6].

Αρνούνται, λοιπόν, να αποδεχτούν ότι, ιστορικά, ένα  πανεπιστήμιο όχι μόνο «τυχαίνει», αλλά οφείλει να είναι ένας χώρος επαγρύπνησης, ένας χώρος αμφισβήτησης. Πενήντα, σχεδόν, χρόνια μετά, ακόμη τρομάζει η σκέψη ότι μία κατάληψη – «έκνομη» κατά κάποιους πράξη – γκρέμισε τη δικτατορία το 1973. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, ακόμη κι αν πολλές φορές εκφράζονται λαθεμένα, ακόμη και τυφλά, αποτελούν οξυγόνο για τα πανεπιστήμια. Δεν μπορούν να τις εξαφανίσουν με γυμνή, σκληρή καταστολή, όσο κι αν προσπαθήσουν, γιατί τροφοδοτούνται από τη σύγκρουση της αβύσσου των κοινωνικών αδιεξόδων με τον ουρανό των ονείρων για ένα καλύτερο κόσμο. Κυρίως, όμως, δεν πρέπει να εξαφανιστούν, για να έχει και το πανεπιστήμιο και η κοινωνία αύριο.

Πάντως, το γεγονός των ημερών -καθόλου ανεξάρτητο με την έξαρση της καταστολής- είναι άλλο. Επί δεκαετίες, κυριολεκτικά, ένας τεράστιος μηχανισμός προσπαθεί να μας πείσει ότι τα δημόσια αγαθά είναι σπατάλη και οπισθοδρομικότητα και πως η ιδιωτικοποίησή τους είναι η προφανής λύση που θα προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες. Η ιδιωτική ασφάλιση θα εξασφάλιζε περίθαλψη μακριά από τον εφιάλτη των ράντσων στα νοσοκομεία, ο ανταγωνισμός στην ενέργεια και η «κατάργηση του μονοπωλίου της ΔΕΗ» θα έφερνε φθηνά τιμολόγια, οι σύγχρονοι δρόμοι με τα πανάκριβα διόδια θα πρόσφεραν ασφαλή και γρήγορη μετακίνηση, ένα μικρότερο κράτος (π.χ. χωρίς πυροσβέστες), θα έδινε την ευκαιρία για λιγότερους φόρους, και, μέσα σε όλα, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή τα δημόσια πανεπιστήμια με επιχειρηματική λογική, θα ήταν η μοντέρνα λύση στα αδιέξοδα.  Μέχρι που μέσα σε λίγους μήνες κατέρρευσαν όλα, με εκκωφαντικό τρόπο. Και, μάλιστα, κατέρρευσαν όχι ως πολιτικό επιχείρημα αλλά ως επώδυνη και χειροπιαστή καθημερινή εμπειρία. Ανακαλύψαμε, εν μέσω πανδημίας, ότι η ζωή μας κυριολεκτικά εξαρτάται από την ποιότητα της περίθαλψης στα δημόσια νοσοκομεία, με μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή πληρώσαμε το καλοκαίρι την «οικονομία» στους πυροσβέστες, η παράδοση της ενέργειας στους «μεγάλους παίκτες» οδήγησε σε εφιαλτικούς λογαριασμούς, τα golden boys των «ανεξάρτητων αρχών» και των ΣΔΙΤ απέτυχαν παταγωδώς και με τραγελαφικά αποτελέσματα στην πρόσφατη «φυσική καταστροφή» της μιας ημέρας χιονόπτωσης, και τόσα άλλα, σε έναν κατάλογο που δεν  τελειώνει.

Γι’ αυτό καταφεύγουν στην κλασική συνταγή «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος». Όμως, το χιλιοπαιγμένο έργο δεν πείθει και ο βασιλιάς είναι γυμνός. Η κοινωνία αντιστέκεται, σηκώνει κεφάλι. Κι αυτό μόνο αισιοδοξία μας γεμίζει.

15.02.2022

Ο βασιλιάς είναι γυμνός_15-2-2022

Αναφορές

[1] https://twitter.com/govgr/status/1483074885039665152

[2] ΕΘΑΕΕ (2021). Ετήσια έκθεση για την ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης, Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, Αθήνα. https://www.ethaae.gr/images/articles/etisies_ekthesis_HAHE/%CE%95%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1_%CE%95%CE%BA%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7_%CE%95%CE%98%CE%91%CE%91%CE%95_2020.pdf

[3] Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (2018). Η ανομία στα ελληνικά ΑΕΙ. https://sdppa.aegean.gr/sites/default/files/anakoinoseis/files/%CE%97%20%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%B1%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CE%91%CE%95%CE%99%20-%20%CE%A0%CE%91%CE%9C%CE%91%CE%9A%20%CE%9C%CE%AC%CE%B9%CE%BF%CF%82%202018.pdf

[4] Βιδάλη Σ. (2021). Εγκληματικότητα και αστυνόμευση στα ΑΕΙ: «αλήθειες» και «ψέματα». Εγκληματολόγοι, 8, σελ. 1-13. https://drive.google.com/file/d/1Y4irBbwsXewfA_6J12kd2QKEcdjQDc_U/view

[5] College Crime Rankings: Criminal Offenses on Campuses (based on 2019 data from the Department of Education). https://data.tcpalm.com/crimes-on-campus/

[6] https://www.kathimerini.gr/society/561681358/froyroyme-to-columbia-me-ipies-methodoys/

Tα Πανεπιστήμια ετοιμάζονται να επαναλειτουργήσουν μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, ενώ συμπληρώνονται δυο χρόνια από την έναρξη αυτής της πρωτόγνωρης περιπέτειας. Δύο χρόνια μέσα στα οποία η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘ θα έπρεπε να εστιάσουν αφενός στο να προστατέψουν την πανεπιστημιακή κοινότητα από την πανδημία και αφετέρου να διασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή διεξαγωγή της ακαδημαϊκής διδασκαλίας και έρευνας. Επί αυτών, ακολουθούν, με συνέπεια ομολογουμένως, τη «σοφή» γραμμή «ότι είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθει…». Επί άλλων, οι κυβερνώντες επέλεξαν να επιδείξουν εξαιρετική ενάργεια: συνεχή «δωράκια» στην ιδιωτική εκπαίδευση με fast track αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε «κάθε καρυδιάς» ιδιωτικά κολλέγια και ελάχιστη βάση εισαγωγής ώστε να μεγαλώσει ακόπως η πελατεία, πανεπιστημιακή αστυνομία, επιδεικτικές αστυνομικές επιχειρήσεις «νόμου και τάξης» κλπ. Και βέβαια αναμένεται το νέο πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ με επαναφορά – νεκρανάσταση των παντελώς αποτυχημένων συμβουλίων διοίκησης, κλείσιμο σχολών και τμημάτων σε πολλά ιδρύματα, όχι στη βάση μιας οποιασδήποτε ανάλυσης αλλά στη βάση της απόφασης για συρρίκνωση του κόστους της δημόσιας εκπαίδευσης, με κάθε μέσο. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η ανακοίνωση από το ΥΠΑΙΘ 400 «νέων θέσεων» στα ΑΕΙ, παραβιάζοντας για μια ακόμη φορά κατάφορα το Άρθρο 65 του Ν. 4610/2019 αναφορικά με την αναπλήρωση των θέσεων που κενώνονται από συνταξιοδότηση ή άλλη αιτία. Στο ΕΜΠ, χαρακτηριστικά, δόθηκαν μόλις 17 νέες θέσεις, ενώ αυτές που κενώθηκαν μόνο το 2019 ήταν 25 (το Υπουργείο αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι θέσεις αυτές να καλύπτουν και το 2020!). Η σχετική ανακοίνωση της Συγκλήτου του ΕΜΠ, κατώτερη της οξύτητας του προβλήματος, δεν αναφέρεται καν στη νομοθετική υποχρέωση της κυβέρνησης προσφέροντάς της απλόχερα το άλλοθι που τόσο επιθυμεί για την αποδέσμευσή της από αυτή. Προσφάτως μάλιστα, μάθαμε ότι στις 17 Ιανουαρίου ξεκινάει η εκπαίδευση 400 ειδικών φρουρών της ΟΠΠΙ. Η κυβέρνηση φαίνεται να προτείνει έναν νέο κανόνα «1:1», πιο κοντά στο όραμά της για την ανώτατη εκπαίδευση: για κάθε μία νέα θέση μέλους ΔΕΠ θα προσλαμβάνεται κι ένας ειδικός φρουρός.

Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘ είτε έχουν συνειδητά επιλέξει να μας εμπαίζουν είτε «ποντάρουν» με εγκληματική ελαφρότητα στο «αισιόδοξο» σενάριο της υγειονομικά ακίνδυνης μετάλλαξης «Ο» που θα επιφέρει ως δώρο την ανοσία της αγέλης. Και παραγγέλνουν για μια ακόμη φορά το πλήρες άνοιγμα των πανεπιστημίων, χωρίς κανένα πρόσθετο μέτρο, ούτε καν μια αλλαγή των υγειονομικών πρωτοκόλλων. Ξέρουν όμως πολύ καλά ότι στα πανεπιστήμια υπάρχει έκρηξη κρουσμάτων άνευ προηγουμένου,  ότι κατά τη διάρκεια των διακοπών υπήρξε χαλάρωση των μέτρων και αλματώδης αύξηση των κρουσμάτων, ειδικά σε νεαρές ηλικιακές ομάδες, ότι τα υψηλά ποσοστά εμβολιασμού στην πανεπιστημιακή κοινότητα δεν αποτελούν ικανή συνθήκη για την ανακοπή της διασποράς της μετάλλαξης «Ο», ότι τα self ή τα rapid test  γίνονται ολοένα και πιο δυσεύρετα και πανάκριβα (ενώ έχει ανοίξει και η συζήτηση για το πόσο αξιόπιστα μπορεί να είναι), ότι στην ουσία με 50.000 κρούσματα καθημερινά η πανδημία βρίσκεται σε έξαρση (και με μεγάλη -ήδη- αύξηση των εισαγωγών στα νοσοκομεία) και με άγνωστο χρονικό ορίζοντα. Και τι κάνει; Κρατάει την πληρότητα στα αμφιθέατρα στο 100%, δεν δίνει ούτε καν τα δωρεάν test που δίνει στους μαθητές και εκπαιδευτικούς των σχολείων! Στρουθοκαμηλίζει ακόμη και έναντι του προβλήματος ότι πολλοί θα χάσουν τις εξετάσεις τους επειδή νοσούν ή, ακόμη χειρότερα, θα έλθουν στις εξετάσεις τους, ενώ νοσούν, για να μην τις χάσουν!

Ας συνέλθουν, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα! Να θέσουν σε δεύτερη προτεραιότητα τη μικροπολιτική τους ατζέντα και να προχωρήσουν άμεσα σε ουσιαστικά και συγκεκριμένα μέτρα, έστω και αυτή την ύστατη στιγμή, για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Τα μέτρα είναι γνωστά και τα έχουμε ξαναπεί. Χρειάζονται, όμως, και πόροι και πολιτική βούληση ενίσχυσης της Δημόσιας Υγείας και του Δημόσιου Πανεπιστημίου από πλευράς κυβέρνησης. Και βέβαια ειλικρινής διάθεση για διεκδίκηση και αποφασιστικότητα από την πλευρά της Διοίκησης του ΕΜΠ.

Αλλά, φοβόμαστε, ότι αυτά κυρίως είναι αυτά που λείπουν…

09.01.2022

Το νέο δόγμα «1:1» και η (και μη χειρότερα) επανέναρξη των μαθημάτων   09-01-2022