Με την υπ’ αριθμ. 1912/2022 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι διατάξεις των άρθρων 128-131 και 155 του Ν. 4472/2017, με τις οποίες θεσπίστηκε το νέο μισθολόγιο των μελών του ΔΕΠ, θεωρώντας ότι παραβιάζεται η αρχή της ιδιαίτερης μισθολογικής μεταχείρισης και οι αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας. Είχε προηγηθεί η υπ’ αριθμ. 4741/2014 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την οποία κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι περικοπές των αποδοχών των μελών ΔΕΠ από το Ν. 4093/2012. Επίσης, είχε δημοσιευτεί πριν από λίγους μήνες η υπ’ αριθμ. 1408/2022 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την οποία είχαν κριθεί αντισυνταγματικές οι διατάξεις των άρθρων 138-140 του Ν. 4472/2017, για το νέο μισθολόγιο των γιατρών του ΕΣΥ. Στη βάση αυτών, η απόφαση ήταν μάλλον αναμενόμενη, καθώς το μισθολόγιο του Ν. 4472/2017 δεν αποκαθιστούσε τους μισθούς στα προ του Ν. 4093/2021 επίπεδα, αλλά έχουν δει τα μάτια μας πολλά, όσον αφορά στην προκλητική αγνόηση των μισθολογικών μας αιτημάτων.

Έτσι, η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, οπωσδήποτε είναι θετική, αλλά από μόνη της δεν αποτελεί κριτήριο του τι τελικά και ουσιαστικά θα κερδίσουμε. Καταρχάς, οι συνέπειες της υπ’ αριθμ. 1912/2022 απόφασης, όπως και στην περίπτωση της απόφασης για τους γιατρούς του ΕΣΥ, θα επέλθουν από τη δημοσίευσή της για λόγους δημοσίου συμφέροντος, γεγονός που σημαίνει ότι δεν καλύπτονται συνάδελφοι που δεν έχουν προσφύγει δικαστικά τα προηγούμενα χρόνια. Κατά δεύτερον, δεν θα είναι η πρώτη φορά – και σίγουρα όχι η τελευταία – που ελληνική κυβέρνηση ενδέχεται να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της δικαστικές αποφάσεις που αφορούν σε αποκατάσταση μισθολογικών αδικιών δημοσίων υπαλλήλων, λειτουργών και συνταξιούχων. Τέλος, μετά την απόφαση του ΣτΕ για το μισθολόγιο των γιατρών του ΕΣΥ, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε από τη ΔΕΘ, μεταξύ άλλων προεκλογικών υποσχέσεων, μεσοσταθμική αύξηση της τάξης του 10%, όταν ήδη ο πληθωρισμός τρέχει με πάνω από 12%.

Ωστόσο, το Προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ, σε πρόσφατο Δελτίο Τύπου (8/10/2022), έσπευσε να μιλήσει για δικαίωση των θέσεων της Ομοσπονδίας αναφέροντας ότι «…θα συνεχίσει με κάθε νόμιμο και πρόσφορο τρόπο να διεκδικεί και να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των καθηγητών…». Αλλά, το Προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ, στο οποίο βρίσκονται οι ίδιες παρατάξεις για πάνω από 10 χρόνια, δεν μας εξήγησε ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα που είχαν οι μέχρι σήμερα «νόμιμοι και πρόσφοροι» τρόποι διεκδίκησης που υιοθέτησε διαχρονικά και ποιες είναι οι ευθύνες των παρατάξεων αυτών για τη σημερινή μισθολογική κατάντια του κλάδου, ειδικά μετά τις εξοντωτικές αυξήσεις του κόστους διαβίωσης κατά το τελευταίο έτος.

Στα Διαγράμματα Π.I και Π.II του Παραρτήματος, παρουσιάζονται οι ετήσιες μεταβολές του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (ΔΤΚ)  – για το 2022 έχει ληφθεί ο ΔΤΚ του Σεπτεμβρίου 2022 – και του ονομαστικού και πραγματικού μισθού (με βάση τις ακαθάριστες αποδοχές) για τις βαθμίδες του Επίκουρου, του Αναπληρωτή και του Καθηγητή, με ενδεικτικά έτη προϋπηρεσίας. Από τα διαγράμματα καθίστανται εμφανείς οι μνημονιακές περικοπές των ετών 2010 και 2012 και οι μικρές αυξήσεις του νέου μισθολογίου (Ν. 4472/2017), οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν αποκατέστησαν τις προ του Ν. 4093/2012 αποδοχές. Μάλιστα, οι πραγματικές απολαβές, το τρέχον έτος, έχουν υποστεί πρόσθετες μειώσεις άνω του 10% εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού.

Για να γίνει κατανοητό το πραγματικό μέγεθος των απωλειών, τα ακόλουθα Διαγράμματα 1 και 2 δείχνουν τη μεταβολή του ονομαστικού και πραγματικού μισθού και του ΔΤΚ για την περίοδο 2010 – 2022, με έτος βάσης το 2009. Το 2022, σε όρους ονομαστικού μισθού, οι απώλειες σε σχέση με το 2009 κυμαίνονται μεταξύ 25% και 35%, ανάλογα με τη βαθμίδα, ενώ οι πραγματικές απώλειες, όλων των βαθμίδων, υπερβαίνουν το 40%, με αυτές του Καθηγητή στο ανώτερο μισθολογικό κλιμάκιο να ανέρχονται σε 50% περίπου.

Διάγραμμα 1. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του ονομαστικού μισθού μεταξύ 2010-2022, σε σχέση με το 2009

Διάγραμμα 2. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του πραγματικού μισθού μεταξύ 2010-2022, σε σχέση με το 2009

Τέλος, στα Διαγράμματα 3 και 4 υπολογίζονται οι αντίστοιχες μεταβολές ονομαστικού και πραγματικού μισθού και ΔΤΚ για την περίοδο 2013-2022, με έτος βάσης το 2012 (υπό την παραδοχή της επαναφοράς των μισθών στα προ του Ν. 4093/2012 επίπεδα). Η ανάλυση αυτή στοχεύει να αναδείξει τις μισθολογικές απώλειες που έχουμε υποστεί λόγω της μη συμμόρφωσης της Πολιτείας με τις αποφάσεις του ΣτΕ. Σύμφωνα με τα διαγράμματα αυτά, οι απώλειες του ονομαστικού μισθού, σε σχέση με το 2012, ανέρχονται σε περίπου 10% και του πραγματικού μισθού σε 20% και πλέον για τις ανώτερες βαθμίδες.

Διάγραμμα 3. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του ονομαστικού μισθού μεταξύ 2013-2022, σε σχέση με το 2012

Διάγραμμα 4. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του πραγματικού μισθού μεταξύ 2013-2022, σε σχέση με το 2012

Η τελευταία απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας, αλλά πρέπει να γίνουν πολύ περισσότερα για την αποκατάσταση της μισθολογικής μας αξιοπρέπειας, όπως έχει αποδείξει η πραγματικότητα των τελευταίων ετών. Οι παρατάξεις του Προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ έχουν ανάγει – σχεδόν εμμονικά – τις μισθολογικές διεκδικήσεις σε δικαστική διαμάχη. Είναι προφανές πως είτε θέλουν αλλά δεν μπορούν, είτε – ακόμη χειρότερα – δεν θέλουν να αγωνιστούν πραγματικά, μιας που κυριαρχεί η αντίληψη των «καλών σχέσεων» με το  κυβερνών κόμμα. Αν η μέχρι σήμερα ακολουθούμενη τακτική δεν αλλάξει, αν δεν θυμηθούμε ότι, διαχρονικά οι όποιες μισθολογικές αυξήσεις ήταν αποτέλεσμα σκληρών αγωνιστικών διεκδικήσεων, η κατάσταση που βιώνουμε θα βαίνει επιδεινούμενη. Ήρθε η ώρα κάθε ένας και κάθε μία από εμάς να αποτελέσει μέρος της συλλογικής προσπάθειας που απαιτείται για την αντιστροφή της σημερινής πορείας, για την ανάκτηση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης.

 Επαναφέροντας τις προτάσεις μας, ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ:

• ζητούμε την καθιέρωση της δυνατότητας πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης όλων των μελών ΔΕΠ με σημαντική αύξηση των αποδοχών στα πρότυπα άλλων χωρών (π.χ. Ιταλία ή Μάλτα)
• απαιτούμε άμεσα αύξηση 20% στους μισθούς για όλα τα μέλη ΔΕΠ, ανεξάρτητα από τις ατομικές δικαστικές προσφυγές, για να καλυφθούν οι απώλειες σε σχέση με το 2012 και κατάθεση ενός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος για την κάλυψη των απωλειών της τελευταίας δεκαετίας, οι οποίες, όπως αναφέρθηκε, υπερβαίνουν το 40%
• ζητάμε από την ΠΟΣΔΕΠ να οργανώσει, μαζί με τους Συλλόγους, δράσεις αγωνιστικής κινητοποίησης για πραγματική διεκδίκηση των δίκαιων αυτών αιτημάτων, εγκαταλείποντας την αδιέξοδη στρατηγική των δικαστικών και μόνο διεκδικήσεων
• καλούμε για μία ακόμη φορά όλους τους συναδέλφους να ξαναβρούμε τον βηματισμό  μας  ως  Σύλλογος  και  να  αναπτύξουμε,  μαζί  με  τους άλλους Συλλόγους ΔΕΠ αλλά και τους υπόλοιπους εργαζόμενους που επίσης πλήττονται από το κύμα ακρίβειας, ένα κοινό μέτωπο ποικιλόμορφων δράσεων, με στόχο την αποκατάσταση των μισθών μας και της αξιοπρέπειάς μας.

18.10.2022

Υ.Γ. Επί του πιεστηρίου….

Την ώρα που γράφονταν οι τελευταίες γραμμές της συγκεκριμένης ανακοίνωσης, έγινε γνωστό ότι απαγορεύτηκε στο συνάδελφο Τάκη Πολίτη, Αναπλ. Καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και γνωστό για την κοινωνική και συνδικαλιστική του δράση, να ταξιδέψει αεροπορικώς από την Κωνσταντινούπολη προς το Καράκας όπου θα δίδασκε σε πανεπιστήμιο κάνοντας χρήση εκπαιδευτικής άδειας. Η απαγόρευση πραγματοποιήθηκε με αίτημα της Υπηρεσίας Τελωνείων και Συνόρων των ΗΠΑ (NTVC), επειδή θα πετούσε σε αμερικανικό FIR. Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό καθώς αφορά σε στοχοποίηση πολιτών και περιστολή αυτονόητων δικαιωμάτων τους για φρονηματικούς λόγους. Οι Σύλλογοι ΔΕΠ, η ΠΟΣΔΕΠ αλλά και η συντεταγμένη Πολιτεία οφείλουν να αντιδράσουν…

(Περισσότερες πληροφορίες για το συμβάν: https://www.efsyn.gr/politiki/363382_apagoreysi-ptisis-made-usa-se-ellina-kathigiti)

Παράρτημα:  Ετήσια ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ. του ονομαστικού μισθού και του πραγματικού μισθού

Διάγραμμα Π.I. Ετήσια ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του ονομαστικού μισθού

Διάγραμμα Π.II. Ετήσια ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του πραγματικού μισθού

«Η ελπίδα δεν είναι (ακόμη) νίκη….» 18-10-2022

Επί της διαδικασίας….

Πριν μιλήσουμε για την ουσία, ας μιλήσουμε για την διαδικασία, γιατί ίσως από μόνη της τα λέει όλα. Είναι ολοφάνερο ότι το σ/ν, ένα κείμενο 345 άρθρων και 408 σελίδων, προετοιμάστηκε μήνες, αν όχι χρόνια, με στόχο τον πλήρη και ασφυκτικό έλεγχο του δημοσίου πανεπιστημίου. Από την κυβέρνηση προτείνεται μια προκλητικά προσχηματική διαδικασία «διαβούλευσης»… δύο εβδομάδων. Θα το πούμε καθαρά: θα υπάρξει συλλογική έκφραση των πανεπιστημίων (Σύγκλητοι, Σύνοδος πρυτάνεων, κλπ) που θα αναγνωρίσει την τακτική «σοκ και δέος» που εφαρμόζει η κυβέρνηση ως διαδικασία διαλόγου, χάνοντας κάθε ίχνος ανεξαρτησίας;

Επί της ουσίας, τώρα:

Το σ/ν προτείνει ένα βαθιά αυταρχικό, συγκεντρωτικό και ταυτόχρονα αναποτελεσματικό μοντέλο διοίκησης. Επί της ουσίας καταργεί όσα στοιχεία δημοκρατικής διοίκησης είχαν απομείνει στην διοίκηση των πανεπιστημίων, ιδιαίτερα στα κρίσιμα κέντρα αποφάσεων. Έτσι, λοιπόν, μετά την απώλεια του δικαιώματος συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία όλων των άλλων μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας (φοιτητές, ΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ, Διοικητικοί) ήρθε και η ώρα και τα μέλη ΔΕΠ επί της ουσίας να χρησιμοποιηθούν μόνο προσχηματικά στην εκλογική διαδικασία για τη διαμόρφωση της διοίκησης των ιδρυμάτων. Χρησιμοποιούνται άπαξ για τη διαμόρφωση των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης (η νεκρανάσταση των Συμβουλίων Ιδρύματος, και μάλιστα σε μια πιο επιθετική μορφή), η πλειοψηφία του οποίου στη συνέχεια αυτο-διπλασιάζεται με την επί πρόσληψη των εξωτερικών μελών, διαμορφώνοντας έτσι ένα πανίσχυρο, απολύτως ανεξέλεγκτο όργανο, που αποφασίζει, εκτελεί, διορίζει πρυτάνεις, κοσμήτορες (ελέγχοντας και την, ούτως ή άλλως, «διακοσμητική» Σύγκλητο πια), τους παύει κατά το δοκούν, κοκ. Ας θυμηθούμε ότι η αρχική εισαγωγή των ΣΙ είχε γίνει στο όνομα του «θεσμικού αντίβαρου, που θα προσέφερε εγγυήσεις χρηστής διοίκησης στα πανεπιστήμια. Με το σ/ν δεν υπάρχει κανένα θεσμικό αντίβαρο στην υπερεξουσία του ΣΔ. Τα προσχήματα περιττεύουν.

Για μια ακόμη φορά, επιχειρείται τα ελληνικά πανεπιστήμια να τεθούν υπό την κηδεμονία των καθηγητών της αλλοδαπής, ως μια ακόμη επιδεικτική έκφραση της απαξίας της κυβέρνησης προς τα ελληνικά πανεπιστήμια (αλλά και μιας αποικιοκρατικής λογικής) ή άλλα πρόσωπα «αυξημένων τυπικών προσόντων» (που θα εκκινούν από το να έχουν τουλάχιστον… πτυχίο). Η λογική αυτή συνιστά ανοικτή προσβολή για κάθε πανεπιστημιακό. Ο συνδυασμός δε εξωτερικών μελών με καθολική άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας των πανεπιστημίων (5 στους 11), που θα λειτουργούν ως επισκέπτες των συνεδριάσεων, σε ένα υπερσυγκεντρωτικό όργανο με αρμοδιότητες ακόμη και καθημερινής διαχείρισης είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε τραγελαφικά διαχειριστικά αποτελέσματα. Αλλά ποιος νοιάζεται;

Το σ/ν στοχεύει στη συρρίκνωση του δημόσιου πανεπιστημίου. Αποκαλύπτεται, πλέον, καθαρά η σκοπιμότητα της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, ως μηχανισμού εξόντωσης τμημάτων, με fast track διαδικασία. Ταυτόχρονα, ακόμη κι ένα ολόκληρο ΑΕΙ μπορεί να καταργηθεί όταν έχει «δυσανάλογα μεγάλο αριθμό φοιτητών σε σύγκριση με τον αριθμό των μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού». Με απλά λόγια: το Υπουργείο μπορεί να κλείνει Τμήματα, Σχολές ή ακόμη και ΑΕΙ κατά το δοκούν εφευρίσκοντας, κατά περίπτωση, την «κατάλληλη» δικαιολογία.

Καθολικοποιούνται οι ελαστικές σχέσεις εργασίας του διδακτικού προσωπικού στα ΑΕΙ. Πράγματι, με την κατάργηση της μονιμότητας των επίκουρων καθηγητών, με τη ρητή αποδέσμευση της κυβέρνησης από την υποχρέωση αναπλήρωσης των θέσεων των αφυπηρετησάντων μελών ΔΕΠ, που σημαίνει μια ετήσια απώλεια θέσεων ακόμη και της τάξης του 10% στα παλιότερα πανεπιστήμια, σε συνδυασμό με τη θεσμοθέτηση κάθε είδους και τύπου «μέλους ΔΕΠ» (επισκέπτη, χρηματοδοτούμενου από χορηγίες, χρηματοδοτούμενου από ερευνητικά προγράμματα για όσο αυτά διαρκούν κοκ) επιχειρείται να «εκσυγχρονιστεί» τα ελληνικά πανεπιστήμια, κατά τα πρότυπα της εργασιακής ζούγκλας του «σύγχρονου» επιχειρηματικού πανεπιστημίου των ελάχιστων μόνιμων θέσεων (της τάξης του 25%), των άπειρων ελαστικών και του μόνιμου άγχους για την επιβίωση των νέων επιστημόνων.

Προκλητική είναι, επίσης, η απάντηση της κυβέρνησης στη μισθολογική κατάντια των μελών ΔΕΠ. «Θα σας αυξήσουμε το μέγιστο όριο των απολαβών σας, αλλά θα τα βγάζετε μόνοι σας» (με απελευθερωμένα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, μέσω των ερευνητικών προγραμμάτων, μέσω επαγγελματικής απασχόλησης, με εκπαιδευτικές «αρπαχτές»). Εκτός από το γεγονός ότι κλείνει ευθέως το μάτι στο στρώμα των καθηγητών που έχουν μετατρέψει την έρευνα σε business, ωθεί ανοιχτά τα μέλη ΔΕΠ στην αναξιοπρεπή εκμετάλλευση της αγωνίας των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους μπροστά στα εργασιακά αδιέξοδα.

Ενισχύεται με κάθε μέσο η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, ως μόνη απάντηση στα οικονομικά αδιέξοδα των πανεπιστημίων. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η θεσμοθέτηση των πιο απίθανων τίτλων σπουδών (κοινά, διπλά, πρωτεύοντα, δευτερεύοντα, ξενόγλωσσα, σύντομης διάρκειας, στην αλλοδαπή, πιστοποιητικά και άλλα ουκ έστιν αριθμός) είναι μια προσπάθεια να γεμίσει το προφανές κενό ιδεών για το περιεχόμενο σπουδών με πυροτεχνήματα ονομάτων, τάχα εκσυγχρονισμού. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για βαθιά εμπορευματοποίηση κάθε εκπαιδευτικής δράσης, εδραζόμενη στο σκοτεινό «κυνήγι προσόντων» στο οποίο εξαναγκάζεται η νέα γενιά. Ταυτόχρονα, η επιχειρηματικοποίηση γίνεται πιο βαθιά, εσωτερικεύεται ως κριτήριο επιλογής και εξέλιξης των μελών ΔΕΠ. Έτσι, στα τυπικά προσόντα εκλογής ως μέλος ΔΕΠ στα κριτήρια πλέον συμπεριλαμβάνονται επίσημα η ίδρυση τεχνοβλαστών (spin offs) και η συμμετοχή του υποψηφίου ως μέλος ή μετόχου σε spin off εταιρεία (αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς στην κυβέρνηση ότι υπάρχουν πανεπιστήμια, σχολές και τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών που θα νοιώθουν εξ ορισμού απόκληροι μέσω τέτοιων διατάξεων;).

Σε κανένα άλλο σχέδιο νόμου πλαίσιο που έχει εμφανιστεί στα πανεπιστήμια δεν έχει προβλεφθεί με τόσο σπουδή και αποφασιστικότητα η πειθαρχική διαδικασία. Γεγονός απολύτως συμβατό με τη φύση του. Το σ/ν δεν ήρθε για να πείσει, ήρθε να επιβληθεί. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαία η πλήρης σύζευξή του με το νόμο για την πανεπιστημιακή αστυνομία, ακόμη και στα πιο σκοτεινά σημεία, όπως αυτό που προβλέπει ότι στα «τυχερά πανεπιστήμια» που θα πάρουν ΟΠΠΙ υπεύθυνη για τη διαχείριση των προσωπικών δεδομένων θα είναι απευθείας η αστυνομία.

Κι όσο για το περίφημο αυτοδιοίκητο των Ιδρυμάτων, μόνο ως αστείο μπορεί να λεχθεί μετά την επιβολή ενός κανονιστικού πλαισίου, που οριακά το μόνο που δεν ρυθμίζει είναι το πως θα… αναπνέουμε.

Η επίθεση ενάντια στην πανεπιστημιακή κοινότητα έχει ως προνομιακό στόχο τους φοιτητές, και μάλιστα σε θεμελιώδη ζητήματα: Καταργείται η εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης μέσω των φοιτητικών συλλόγων και γίνεται η προσπάθεια δημιουργίας ανταγωνιστικής συλλογικής έκφρασης των φοιτητών, μέσω του Συμβουλίου των Φοιτητών. Φωτογραφίζονται συνδικαλιστικές δράσεις των φοιτητικών συλλόγων ως πειθαρχικά παραπτώματα που επιφέρουν ποινές ή ευθύνες σε όσους ασκούν διοίκηση και δεν τις επιδιώξουν. Θεσμοθετείται η ανώτατη διάρκεια των σπουδών (+2 χρόνια στις τετραετείς σχολές, +3 χρόνια στις πενταετείς) και οι διαγραφές των φοιτητών που υπερβαίνουν αυτή τη διάρκεια, περιορίζεται η δυνατότητα κάλυψης της πρακτικής άσκησης των φοιτητών από τον προϋπολογισμό κοκ.

Εν κατακλείδι…

Με το σ/ν επιχειρείται η εξόντωση όσων στοιχείων του δημοκρατικού, συμμετοχικού και αυτοδιοικούμενου πανεπιστήμιου της μεταπολίτευσης έχουν μείνει ζωντανά μετά τα διαδοχικά «ξεδοντιάσματα» των προηγούμενων νομοσχεδίων. Επιχειρείται πολύ απλά το οριστικό τέλος του. Όμως αυτά τα στοιχεία που επιμένουν κόντρα στους καιρούς, είναι αυτά που το κράτησαν και το κρατούν ακόμη ζωντανό μέσα στις αλλεπάλληλες κρίσεις, είναι αυτά που κρατούν ακόμη ανοιχτό το θέμα του προσανατολισμού του προς τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αυτά που δημιουργούν τις αντιστάσεις στην πλήρη εμπορευματοποίησή του, είναι αυτά, μαζί με τον αγώνα μας για μια καλύτερη ζωή και μια καλύτερη κοινωνία, που κάνουν την δουλειά μας όμορφη. Και δεν θα επιτρέψουμε να χαθούν.

Το σ/ν επιτίθεται προς όλους. Γι’ αυτό και θα ηττηθεί, από όλους μαζί!

Ζητάμε άμεση απόσυρση του σ/ν! Όχι στην προσχηματική διαδικασία διαλόγου- άλλοθι για την προώθηση του απαράδεκτου σ/ν!

Τι επιδιώκεται και πώς με το σ/ν για τα Πανεπιστήμια_7-6-2022

Στις 17 Ιανουαρίου 2022, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την έναρξη της εκπαίδευσης 400 νέων ειδικών φρουρών που θα συγκροτήσουν τις Ο.Π.Π.Ι., με μία φωτογραφία που προκαλεί ανατριχίλα[1]. Την ανακοίνωση έσπευσαν να προπαγανδίσουν τα γνωστά ΜΜΕ, πάντα με την απαραίτητη συνοδεία συκοφαντικών «απόψεων» για τα ελληνικά πανεπιστήμια, με κοινό παρονομαστή την παρουσίαση των δημοσίων πανεπιστημίων ως αποκλειστικά χώρων συστηματικής βίας και ανομίας. Βεβαίως, αποκρύπτουν συστηματικά ότι, την τελευταία δεκαετία ο αριθμός των δημοσιεύσεων των ελληνικών πανεπιστημίων κι ερευνητικών κέντρων αυξήθηκε κατά 34% ή ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν επιτύχει σημαντική χρηματοδότηση από το Πρόγραμμα Horizon 2020 (στα καθ’ υμάς, το Ε.Μ.Π. βρίσκεται στην πρώτη θέση μεταξύ των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στην χρηματοδότηση της έρευνας από το πρόγραμμα Horizon 2020[2]). Αλλά πάνω από όλα, «εξαφανίζουν» την άδηλη υπερπροσπάθεια των μελών ΔΕΠ, και όλων των εργαζομένων στα πανεπιστήμια, να κρατήσουν τα πανεπιστήμια στην πρώτη γραμμή, σε συνθήκες εγκατάλειψης από την Πολιτεία και εξουθενωτικής απίσχνασης των πόρων τους.

Ας μείνουμε όμως στα φαινόμενα παραβατικότητας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια, σύμφωνα με τα στοιχεία[3]^,[4] κι όχι την ακατάσχετη προπαγάνδα, παρουσιάζουν φαινόμενα παραβατικότητας, σποραδικού χαρακτήρα και περιορισμένου εύρους. Το εξοργιστικό είναι ότι όχι μόνο αυτά διογκώνονται υπέρμετρα από τους γνωστούς «φίλους» των ελληνικών πανεπιστημίων αλλά, εντέχνως, αναδεικνύονται ως το μοναδικό κριτήριο αποτίμησης της προσφοράς τους. Αν, ωστόσο, εφαρμοζόταν με ελάχιστη τιμιότητα το ίδιο μοναδικό κριτήριο και στην αξιολόγηση των πανεπιστημίων των ΗΠΑ τότε αυτά με  τα «βαριά» ονόματα, όπως το UC Berkley, το UC Davis, το Harvard, το Stanford και το Yale, τα οποία βρίσκονται στις 20 πρώτες θέσεις από πλευράς εγκλημάτων μεταξύ 2514 ιδρυμάτων, δηλ. στο χειρότερο 1% (για παράδειγμα, στο UC Berkley που βρίσκεται στη 2^η θέση, το 2019 πραγματοποιήθηκαν 351 εγκλήματα, μεταξύ των οποίων 1 φόνος, 34 βιασμοί, 48 ληστείες με χρήση βίας ή απειλή βίας και 98 διαρρήξεις[5]), θα… «πάτωναν».

Κανείς δεν είναι αφελής, ακόμη και αν προσποιείται. Μόνο αφορμή είναι η κοινή παραβατικότητα. Στόχος είναι η συνδικαλιστική και πολιτική δράση, κυρίως των φοιτητών. Η κυβέρνηση, οι αρθρογράφοι των συστημικών ΜΜΕ αλλά και μερίδα συναδέλφων, εσκεμμένα προσπαθούν να ταυτίσουν την πολιτική διαμαρτυρία με την κοινή παραβατικότητα. Ή, προσπαθούν να την εξουδετερώσουν χαρακτηρίζοντάς την ως «ελληνική ιδιαιτερότητα», στην οποία μάλιστα οφείλεται κατ’ αποκλειστικότητα η κακοδαιμονία των ελληνικών πανεπιστημίων. Κάπου κάπου, πάντως, εμφανίζονται ρωγμές στο τείχος της παραπληροφόρησης και η πραγματικότητα εμφανίζεται τελείως διαφορετική. Έτσι, για παράδειγμα, σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις αντιδράσεις στην πανεπιστημιακή αστυνομία στον υπεύθυνο ασφαλείας του Columbia James McShane αυτός απαντά, εντελώς φυσιολογικά, ότι «το Columbia έχει ένα πολύ ακτιβιστικό κάμπους, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εδώ που είναι κατά της αστυνομίας» και ότι, μετά τη δολοφονία του George Floyd «για τουλάχιστον έναν μήνα είχαμε διαδηλώσεις εντός και εκτός κάμπους κάθε βράδυ» [6].

Αρνούνται, λοιπόν, να αποδεχτούν ότι, ιστορικά, ένα  πανεπιστήμιο όχι μόνο «τυχαίνει», αλλά οφείλει να είναι ένας χώρος επαγρύπνησης, ένας χώρος αμφισβήτησης. Πενήντα, σχεδόν, χρόνια μετά, ακόμη τρομάζει η σκέψη ότι μία κατάληψη – «έκνομη» κατά κάποιους πράξη – γκρέμισε τη δικτατορία το 1973. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, ακόμη κι αν πολλές φορές εκφράζονται λαθεμένα, ακόμη και τυφλά, αποτελούν οξυγόνο για τα πανεπιστήμια. Δεν μπορούν να τις εξαφανίσουν με γυμνή, σκληρή καταστολή, όσο κι αν προσπαθήσουν, γιατί τροφοδοτούνται από τη σύγκρουση της αβύσσου των κοινωνικών αδιεξόδων με τον ουρανό των ονείρων για ένα καλύτερο κόσμο. Κυρίως, όμως, δεν πρέπει να εξαφανιστούν, για να έχει και το πανεπιστήμιο και η κοινωνία αύριο.

Πάντως, το γεγονός των ημερών -καθόλου ανεξάρτητο με την έξαρση της καταστολής- είναι άλλο. Επί δεκαετίες, κυριολεκτικά, ένας τεράστιος μηχανισμός προσπαθεί να μας πείσει ότι τα δημόσια αγαθά είναι σπατάλη και οπισθοδρομικότητα και πως η ιδιωτικοποίησή τους είναι η προφανής λύση που θα προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες. Η ιδιωτική ασφάλιση θα εξασφάλιζε περίθαλψη μακριά από τον εφιάλτη των ράντσων στα νοσοκομεία, ο ανταγωνισμός στην ενέργεια και η «κατάργηση του μονοπωλίου της ΔΕΗ» θα έφερνε φθηνά τιμολόγια, οι σύγχρονοι δρόμοι με τα πανάκριβα διόδια θα πρόσφεραν ασφαλή και γρήγορη μετακίνηση, ένα μικρότερο κράτος (π.χ. χωρίς πυροσβέστες), θα έδινε την ευκαιρία για λιγότερους φόρους, και, μέσα σε όλα, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή τα δημόσια πανεπιστήμια με επιχειρηματική λογική, θα ήταν η μοντέρνα λύση στα αδιέξοδα.  Μέχρι που μέσα σε λίγους μήνες κατέρρευσαν όλα, με εκκωφαντικό τρόπο. Και, μάλιστα, κατέρρευσαν όχι ως πολιτικό επιχείρημα αλλά ως επώδυνη και χειροπιαστή καθημερινή εμπειρία. Ανακαλύψαμε, εν μέσω πανδημίας, ότι η ζωή μας κυριολεκτικά εξαρτάται από την ποιότητα της περίθαλψης στα δημόσια νοσοκομεία, με μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή πληρώσαμε το καλοκαίρι την «οικονομία» στους πυροσβέστες, η παράδοση της ενέργειας στους «μεγάλους παίκτες» οδήγησε σε εφιαλτικούς λογαριασμούς, τα golden boys των «ανεξάρτητων αρχών» και των ΣΔΙΤ απέτυχαν παταγωδώς και με τραγελαφικά αποτελέσματα στην πρόσφατη «φυσική καταστροφή» της μιας ημέρας χιονόπτωσης, και τόσα άλλα, σε έναν κατάλογο που δεν  τελειώνει.

Γι’ αυτό καταφεύγουν στην κλασική συνταγή «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος». Όμως, το χιλιοπαιγμένο έργο δεν πείθει και ο βασιλιάς είναι γυμνός. Η κοινωνία αντιστέκεται, σηκώνει κεφάλι. Κι αυτό μόνο αισιοδοξία μας γεμίζει.

15.02.2022

Ο βασιλιάς είναι γυμνός_15-2-2022

Αναφορές

[1] https://twitter.com/govgr/status/1483074885039665152

[2] ΕΘΑΕΕ (2021). Ετήσια έκθεση για την ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης, Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, Αθήνα. https://www.ethaae.gr/images/articles/etisies_ekthesis_HAHE/%CE%95%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1_%CE%95%CE%BA%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7_%CE%95%CE%98%CE%91%CE%91%CE%95_2020.pdf

[3] Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (2018). Η ανομία στα ελληνικά ΑΕΙ. https://sdppa.aegean.gr/sites/default/files/anakoinoseis/files/%CE%97%20%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%B1%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CE%91%CE%95%CE%99%20-%20%CE%A0%CE%91%CE%9C%CE%91%CE%9A%20%CE%9C%CE%AC%CE%B9%CE%BF%CF%82%202018.pdf

[4] Βιδάλη Σ. (2021). Εγκληματικότητα και αστυνόμευση στα ΑΕΙ: «αλήθειες» και «ψέματα». Εγκληματολόγοι, 8, σελ. 1-13. https://drive.google.com/file/d/1Y4irBbwsXewfA_6J12kd2QKEcdjQDc_U/view

[5] College Crime Rankings: Criminal Offenses on Campuses (based on 2019 data from the Department of Education). https://data.tcpalm.com/crimes-on-campus/

[6] https://www.kathimerini.gr/society/561681358/froyroyme-to-columbia-me-ipies-methodoys/

Ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ δηλώνουμε την υποστήριξή μας στους συναδέλφους που διώκονται πειθαρχικά από τη διοίκηση του Πανεπιστημίου Πατρών. Άλλη μια αυταρχικής έμπνευσης κίνηση σε μια κρίσιμη περίοδο  που η διαχείριση της πανδημίας από τους κρατούντες έχει ως προτεραιότητά της την καταστολή αντί για τη στήριξη του υγειονομικού συστήματος και του εγκλωβισμένου σε αλλοπρόσαλλα μέτρα πληθυσμού. Τις πειθαρχικές διώξεις αντί του κατά προτεραιότητα εμβολιασμού του διδακτικού προσωπικού που θα επιτρέψει την προετοιμασία της δια ζώσης εκπαίδευσης.

Οι συμβολικές εκδηλώσεις με φυσική παρουσία στα ΑΕΙ δεν είναι παρά μέρος μιας υπεύθυνης στάσης στην υπεράσπιση της Ανώτατης Παιδείας σε καιρό πανδημίας:

• Με πλήρη τήρηση των μέτρων προφύλαξης για τη μετάδοση (μάσκες, αποστάσεις κ.λπ.) δίνει την ευκαιρία να διερευνηθούν τρόποι ανασύστασης της δια ζώσης εκπαίδευσης. Ο καιρός επιτρέπει τη χρήση υπαίθριων χώρων και οι επιστήμονες έχουν από καιρό δηλώσει ότι με την κατάλληλη φροντίδα η μετάδοση του ιού γίνεται απίθανη σε εξωτερικούς χώρους. Εξαιρετικά πιθανότερη, όλοι ξέρουμε πια, είναι η μετάδοσή στους μαζικούς χώρους εργασίας και στις συγκοινωνίες.
• Η ανασύσταση του χώρου της παιδείας είναι κρίσιμη όχι μόνο για την αναπλήρωση του τεράστιου κενού που δημιουργεί καθημερινά η τηλε-«εκπαίδευση», αλλά και για την ψυχολογική στήριξη των μελών της Πανεπιστημιακής κοινότητας που η διάλυση της εκπαιδευτικής συνύπαρξης όλο και περισσότερο βυθίζει σε απελπισία, κατάθλιψη και απώλεια της δημιουργικής και κριτικής τους δύναμης.
• Η παιδεία συνιστά κοινωνική συνθήκη συνύπαρξης, ανταλλαγής, αλληλομόρφωσης και αναστοχασμού. Η παρατεινόμενη αναγωγή της σε παροχή πληροφοριών μέσω της τηλε-σύνδεσης την ακυρώνει. Τρία εκπαιδευτικά εξάμηνα «χαμένα» έτσι, είναι πολλά. Η προκλητική εξαίρεση των ακαδημαϊκών δασκάλων από τον κατά προτεραιότητα εμβολιασμό των εκπαιδευτικών μόνο ως μήνυμα της κυβέρνησης για επτασφράγιστα πανεπιστήμια, με όποιο κόστος, μπορεί να εκληφθεί. Φτάνει πια. Πρέπει άμεσα να αναζητηθούν τρόποι η Ανώτατη Εκπαίδευση να γυρίσει ξανά στη δια ζώσης διδασκαλία. Τόσα και τόσα ακούγονται από επίσημα χείλη για το πώς θα ανοίξει ο τουρισμός, πώς θα ανοίξει η αγορά. Δεν είναι η στιγμή να μιλήσουμε σοβαρά και υπεύθυνα για το πώς θα ανοίξουν τα ΑΕΙ;

Από την καταστολή στη γενική αναισθησία λίγες διώξεις δρόμος_22-4-2021

Οι τηλεοράσεις ακόμη παίζουν τις πληρωμένες κυβερνητικές ευχαριστίες προς τους «αφανείς ήρωες» που στηρίζουν τις ζωές μας, μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Αυτούς που, και πριν και μετά την κρίση, θα πρέπει να δίνουν τη μάχη της επιβίωσης με μισθούς των 560 ευρώ. Η κυβέρνηση αποκάλυψε, όμως, το πραγματικό της πρόσωπο, την πραγματική της πολιτική, στο πρόσφατο πολυνομοσχέδιο για την Εκπαίδευση, με το οποίο καταργεί κάθε δικαίωμα συμμετοχής σε κάθε άλλο εργαζόμενο στα πανεπιστήμια, πλην των μελών ΔΕΠ, στις πρυτανικές εκλογές. Οι «αφανείς ήρωες» είναι πάντα καλοί, όσο βγάζουν τη δουλειά, αλλά η θέση τους είναι στο περιθώριο.

Έτσι, τα μέλη ΕΔΙΠ με ελάχιστα δικαιώματα και μισθούς χαμηλότερους ακόμη και από αυτούς του διοικητικού προσωπικού, θα πρέπει να συνεχίζουν να στηρίζουν με αυτοθυσία το διδακτικό έργο ενός ολοένα και απισχνούμενου διδακτικού προσωπικού. Τα μέλη των ΕΤΕΠ θα πρέπει να συνεχίζουν να είναι η ψυχή των εργαστηρίων, να καλύπτουν με το φιλότιμό τους τα κενά της υλικοτεχνικής υποδομής μιας συνεχιζόμενης περιόδου παρακμής. Το διοικητικό προσωπικό θα πρέπει να υπερβάλλει εαυτόν για να κάνει το ΕΜΠ να δουλέψει, σε ένα περιβάλλον γραφειοκρατικής ασφυξίας. Αλλά μέχρις εκεί. Η κυβέρνηση τους λέει κατάμουτρα ότι δεν είναι ικανοί να έχουν άποψη για τα ζητήματα του ΕΜΠ, των πανεπιστημίων γενικότερα. Ο ρόλος τους είναι αυστηρά αυτός του διοικούμενου.

η προκλητική κατάργηση κάθε εκλογικής συμμετοχής των εργαζομένων δίνει στην υποτίμηση του ρόλου τους ένα συμβολισμό άλλων εποχών και τελείως αντίθετο της πραγματικής συμβολής τους

Για να είμαστε δίκαιοι, η κυβέρνηση «πάτησε» πάνω στην απαράδεκτη υποτίμηση του ρόλου των εργαζομένων στα πανεπιστήμια με τον νόμο Γαβρόγλου (ο οποίος εξίσωσε 10 ψήφους εργαζομένων στο Ίδρυμα με μία ψήφο ενός μέλους ΔΕΠ!). Αλλά η προκλητική κατάργηση κάθε εκλογικής συμμετοχής των εργαζομένων δίνει στην υποτίμηση του ρόλου τους ένα συμβολισμό άλλων εποχών και τελείως αντίθετο της πραγματικής συμβολής τους. Πού να μιλήσει κανείς για φοιτητική συμμετοχή, μια πραγματικότητα σε πολλά προοδευτικά και δυναμικά ιδρύματα της αλλοδαπής;

Τα μέλη ΔΕΠ δεν πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να πέσουν στην παγίδα της έμμεσης κολακείας, ότι μόνο αυτοί είναι σημαντικοί για το Ίδρυμα. Πρώτον, γιατί απλά δεν είναι έτσι. Κάθε ένας έχει το ρόλο του. Χωρίς αυτόν, αλλά και τη συνεργασία όλων, ένας ζωντανός οργανισμός, όπως είναι ένα πανεπιστήμιο, δεν μπορεί να προχωρήσει. Δεύτερον, γιατί την επόμενη φορά που εκ των πραγμάτων θα αναγκαστούμε να καταφύγουμε στις φιλότιμες προσπάθειες όλων για να κρατήσουμε ζωντανό το Ίδρυμα, το «στίγμα» μιας εγωιστικής και στενόμυαλης στάσης θα μας ακολουθεί.

Και, βεβαίως, επειδή ορισμένα πράγματα πάνε πακέτο, η ηλεκτρονική ψηφοφορία επιβάλλεται δια νόμου. Το παραβάν δεν είναι απαραίτητο πια, ώστε να εξασφαλίζεται η ελευθερία της ψήφου δια της μυστικότητάς της. Προκλητικά δε αναφέρεται ότι η επιλογή αυτή προτείνεται ώστε να «διασφαλίζεται με τον μέγιστο δυνατό τρόπο το αδιάβλητο της διαδικασίας εκλογής». Κανονικό δούλεμα δηλαδή. Αν είναι τόσο σίγουροι, γιατί δεν το προτείνουν, άραγε, και για τον τρόπο που εκλέγονται οι ίδιοι;  Η πορεία οπισθοδρόμησης δεν αφορά μόνο τα πανεπιστήμια, βέβαια. Η επαναφορά της «διαγωγής», οι πολυήμερες αποβολές είναι ενδεικτικά μέτρα που μυρίζουν ναφθαλίνη με τα οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να «εκσυγχρονίσει» την εκπαίδευση στη χώρα μας. Άντε και στο Νόμο 4000 περί τεντιμποϊσμού και στην επιστροφή της προίκας.

Κι όλα αυτά εν μέσω πανδημίας. Ούτε οι έκτακτες συνθήκες τους ενοχλούν, ούτε η πρακτική αδυναμία έκφρασης γνώμης. Η ατζέντα πρέπει να προχωρήσει, πάση θυσία. Έτσι όμως και οι προθέσεις φανερώνονται και οι στόχοι γίνονται πεντακάθαροι.

Κατά τα άλλα, μια από τα ίδια…

Ενώ οι μισθοί μας παραμένουν καθηλωμένοι εκεί που «προσωρινά» πετσοκόφτηκαν κατά 40% πριν μια δεκαετία (και αρχίζει ήδη η ψυχολογική προετοιμασία για νέες μειώσεις στο όνομα της νέας επερχόμενης κρίσης), η κυβέρνηση το μόνο που κάνει είναι να συνεχίζει να «κλείνει το μάτι» στα μέλη ΔΕΠ για ένα ατομικό δρόμο επιβίωσης, μέσω των ξενόγλωσσων προγραμμάτων σπουδών, προπτυχιακών και μεταπτυχιακών. Κι ας είναι γνωστό τοις πάσι, εκτός των άλλων, ότι κάθε τέτοιο «δώρο», θα χρησιμοποιηθεί για την περαιτέρω συρρίκνωση των μισθών μας, όπως έγινε στην περίπτωση της γνωστής απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας. Συνεχίζει, επίσης, τα διθυραμβικά σχόλια για τον εκσυγχρονισμό των πανεπιστημίων, γιατί τάχα ανακάλυψαν τον μαγικό δρόμο της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Κι ας μην τολμάει βεβαίως να θεωρήσει τα μαθήματα αυτά πραγματικά διδαχθέντα, αφού, για παράδειγμα, εξαιρεί στην Γ΄ Λυκείου την ύλη αυτή από τις Πανελλήνιες Εξετάσεις.  Αλλά κατά τα άλλα, «εξ αποστάσεως» να ‘ναι, κι ότι να ‘ναι. Άραγε, η γελοιότητα του «σκόιλ ελικικού» και η διασπάθιση πόρων με οσμή σκανδάλου (η «εξ αποστάσεως επιμόρφωση» των επιστημόνων προέβλεπε τη διάθεση πόρων 85 εκατ. ευρώ σε ΚΕΚ, όταν η 2^η Προκήρυξη Ερευνητικών Έργων για την ενίσχυση µελών ∆ΕΠ και Ερευνητών του ΕΛΙΔΕΚ, για το 2020, είναι 24,5 εκατ. ευρώ…), θα βάλει κάποιο φρένο; Ή πολύ απλά αυτό είναι το επίπεδο της ιδιωτικής «ανώτατης» εκπαίδευσης που κάποιοι ευαγγελίζονται; Κι εμείς, τα μέλη ΔΕΠ, θα συνεχίσουμε να τροφοδοτούμε με τη στάση μας, πολλές φορές, το «εξ αποστάσεως ντελίριο» στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας; Κάθε μέλος ΔΕΠ που σέβεται τη δουλειά του εδώ και χρόνια ενσωματώνει στον τρόπο που κάνει το μάθημά του τις τεχνολογικές εξελίξεις και εμπλουτίζει τις μορφές που η αναντικατάστατη, πολύπλευρη και αμφίδρομη σχέση «δάσκαλου-μαθητή» έχει. Πολύ δε περισσότερο σε συνθήκες κλειστών πανεπιστημίων, όπου η εξ αποστάσεως εκπαίδευση (και όχι διδασκαλία) είναι αναγκαστική επιλογή. Γι’ αυτό κάναμε και θα κάνουμε όλοι το καλύτερο δυνατό. Αλλά εδώ το πράγμα πάει, εμφανώς, αλλού. Στην υποτίμηση του ρόλου του μέλους ΔΕΠ, στην αναζήτηση φτηνών τρόπων διδασκαλίας και στην παράδοση του πανεπιστημιακού προϊόντος σε «εξ αποστάσεως φωστήρες». Ας το καταλάβουμε έγκαιρα, κι ας σταματήσουμε να πυροβολούμε τα πόδια μας.

Και μέσα σε όλα αυτά, ενώ τα πανεπιστήμια στενάζουν κάτω από τα προβλήματα της υποστελέχωσης και της υποχρηματοδότησης, η ΠΟΣΔΕΠ κάνει την απαράδεκτη πρόταση για εθελοντική παραμονή μέχρι τα 70 έτη, την ίδια ώρα που η αυτόματη αντικατάσταση των συνταξιοδοτηθέντων δεν έχει οριστικοποιηθεί και οι συντάξεις των μελών ΔΕΠ παραμένουν σε αναξιοπρεπή επίπεδα. Αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία ένα συνδικαλιστικό όργανο να ζητά την παράταση του ορίου συνταξιοδότησης! Γιατί επ’ αυτού πρόκειται στην ουσία.

Ζούμε μια κρίση πρωτόγνωρη, που δείχνει καθαρά τα σαθρά θεμέλια πάνω στα οποία είναι δομημένος ο σύγχρονος κόσμος. Αυτό αναγκάζει επώνυμους κήρυκες του δόγματος ότι «τα δημόσια αγαθά είναι σπατάλη» να ομνύουν σήμερα υπέρ αυτών. Αλλά, επειδή γρήγορα τα γνωστά στερεότυπα θα αναδομηθούν (έχουν εξάλλου τεράστιες δυνάμεις διαθέσιμες γι’ αυτό), και ο κίνδυνος ο στίχος «όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν» να αποδειχθεί μια ακόμη φορά αληθινός, παραμένει.

Ας μην επιτρέψουμε, λοιπόν, ξανά να επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα που το μόνο κανονικό της είναι να γεννάει ολέθριες κρίσεις σαν τη σημερινή.

Πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία: πίσω ολοταχώς