Τις τελευταίες δέκα μέρες, οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΜΠ και των υπολοίπων επτά πανεπιστημίων, ΕΚΠΑ, ΑΠΘ, ΟΠΑ, Πατρών, Θεσσαλίας, Ιωαννίνων και Κρήτης,  «ξανασταυρώνονται», καθώς η Κυβέρνηση παραβίασε με κατάφορο τρόπο τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί χάρη στον πολύμηνο απεργιακό αγώνα των εργαζομένων. Η υπαναχώρηση από τα συμφωνηθέντα, που «επισημοποιήθηκε» με την έκδοση του ΦΕΚ 1570/τ. Β’/16-6-2014, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια «ενδοκυβερνητική κόντρα» μεταξύ των Υπουργών ΠΑΙΘ και ΔΙΜΗΔ. Μάλιστα, ο Υπουργός ΠΑΙΘ φέρεται να είπε ότι «…υπήρξαν επί μέρους συμφωνίες με κατευναστικό χαρακτήρα για το θέμα των διοικητικών υπαλλήλων, τις οποίες όμως άλλα μέλη της Κυβέρνησης δεν αποδέχονταν…», δηλώνοντας ωστόσο ότι δεν μπορεί να το υιοθετήσει επειδή «δεν ξέρει». Ας υιοθετήσει λοιπόν την απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης, στις 20/9/2013, που ενέκρινε την εισήγηση του τότε Υπουργού ΠΑΙΘ και αποφάσισε ότι το ΕΜΠ χρήζει της ανάγκης 597 διοικητικών υπαλλήλων για την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία του! Εκτός αν η επιλεκτική μνήμη αποτελεί πια απαραίτητη υπουργική ιδιότητα. Μαζί με τον τρομακτικό κυνισμό….

Όλα αυτά συμβαίνουν τρεις μόλις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές, στις οποίες η Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η οποία εκλέχθηκε το 2012 εν μέσω τρομοκρατικών διλημμάτων και εκβιασμών από τη μια πλευρά και ψεύτικων υποσχέσεων για επαναδιαπραγμάτευση και παύση στα οριζόντια μέτρα από την άλλη, έχασε 30% και πλέον της ισχνής εκλογικής δύναμης που είχε πριν από δυο χρόνια. Φαίνεται ότι τα μόνα «χαρίσματα» που διαθέτει η Κυβέρνηση αυτή είναι η υποκρισία, το θράσος και ο κυνισμός. Προσποιείται ότι κατάλαβε το μήνυμα των εκλογών, δηλώνει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία και προβαίνει σε επιδείξεις ισχύος, πάντα βέβαια απέναντι στους πιο αδύναμους. Δεν υπάρχει ίσως πιο χαρακτηριστική εικόνα απόδοσης της νοοτροπίας της Κυβέρνησης αυτής, από το ύπουλο χτύπημα του αστυνομικού των ΜΑΤ στην απολυμένη καθαρίστρια, προφανώς από «υπερβάλλοντα ζήλο». Ήταν το ίδιο ύπουλο με την εκκόλαψη του «αυγού του φιδιού» της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, η οποία λειτούργησε ως δεξαμενή των «αγανακτισμένων» ακροδεξιών θυλάκων της ΝΔ και ως «επίλεκτο τάγμα εφόδου» για την καταστολή κάθε φωνής διαμαρτυρίας, με την επί μακρώ κάλυψη και ανοχή της Κυβέρνησης. Ήταν ο ίδιος «ζήλος» με τον οποίο η Κυβέρνηση αυτή επιτέθηκε σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό κεκτημένο και ώθησε με βίαιο τρόπο εκατομμύρια συνανθρώπους μας στην ανεργία και στην ανέχεια, επιτυγχάνοντας μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: η Ελλάδα εμφανίζει το 2013 τη μεγαλύτερη αύξηση (+1,8%) στο ποσοστό του πληθυσμού που κινδυνεύει με φτώχεια, που ανέρχεται πλέον στο 23,7% και είναι υψηλότερο από τα αντίστοιχα ποσοστά της Ρουμανίας (21,2% με αύξηση +1,1%) και της Λετονίας (21,4% με αύξηση +0,9%)!

Η εικόνα στο εγγύς μέλλον, αν προχωρήσουν τα κυβερνητικά σχέδια, προβλέπεται ζοφερή τόσο για το ίδιο το ΕΜΠ, το οποίο θα αδυνατεί να εκπληρώσει στοιχειώδεις εκπαιδευτικές, ερευνητικές και διοικητικές λειτουργίες του με ένα κλάσμα του απαιτούμενου διοικητικού προσωπικού, όσο και για τα ίδια τα μέλη ΔΕΠ. Ήδη, «διαρροές» κάνουν λόγο για την υλοποίηση του σχεδίου «Αθηνά 2» τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση εξαιτίας των κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων. Οι επερχόμενες συγχωνεύσεις, σε συνδυασμό με τη μείωση του διοικητικού προσωπικού και τις διαγραφές φοιτητών, θα δώσουν το έναυσμα για «εξορθολογισμό» και μείωση και στον αριθμό των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ, σε όλα τα ΑΕΙ.

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει την καθαρή τοποθέτηση όλων απέναντι στα τεκταινόμενα. Τόσο των Διοικήσεων, απερχόμενων και υποψηφίων, όσο και κάθε μίας και ενός από εμάς:

–    Ή θα αντισταθούμε συνολικά και συλλογικά απέναντι στην καταστροφή του ΕΜΠ και του δημόσιου πανεπιστημίου γενικότερα ή θα χάσουμε την ευκαιρία να χτίσουμε ένα καλύτερο Ίδρυμα όπως το θέλουμε, ακόμη και μέσα από τις διαφορετικές οπτικές γωνίες που μπορεί να έχουμε.

–    Ή θα αποκρούσουμε συνολικά και συλλογικά κάθε μικρό ή μεγάλο εκβιασμό από την πλευρά της Κυβέρνησης, όπως π.χ. τη σύνταξη Οργανισμών εντός ασφυκτικών πλαισίων με «αντάλλαγμα» κάποιες θέσεις διοικητικών υπαλλήλων, ή θα εξαναγκαστούμε σε μόνιμη «εθελοντική υπακοή» των πολιτικών «αυθεντιών» που θα επιβάλλουν τις «απαραίτητες», για τη δήθεν σωτηρία της χώρας, μεταρρυθμίσεις.

–    Ή θα δώσουμε τη μάχη τώρα, μαζί με όλους τους κλάδους των εργαζομένων και τους φοιτητές για να αποκρούσουμε τη «γενοκτονία» των διοικητικών υπαλλήλων, ή θα παλέψουμε μόνοι μας, όταν έρθει η δική μας σειρά. Και θα έρθει, δυστυχώς, όσο και αν το απευχόμαστε, αν δεν αντιδράσουμε ΤΩΡΑ!

Ο αγώνας που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2013 για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου και του δικαιώματος στην εργασία και στη μόρφωση πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τελικής νίκης, γιατί πολύ απλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να ηττηθούμε. Η συμμετοχή όλων μας στην επερχόμενη ΓΣ του ΣΔΕΠ ΕΜΠ είναι επιβεβλημένη. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να επικαλείται άγνοια για τις καταστάσεις. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να αποποιείται των ευθυνών του.

Ubi concordia_ibi victoria_17-6-14

Μ. Σπαθής, Καθηγητής ΕΜΠ

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «H Εποχή», 6.10.2013

Είναι ευρύτατα διαδεδομένη η επιχειρηματολογία των πολιτικών δυνάμεων, που χαρακτηρίζονται ως μνημονιακές , ότι η κρίση που περνάει αυτή τη στιγμή ο τόπος, παρά τις αρνητικές επιπτώσεις της, αποτελεί και μια ευκαιρία για βαθιές διαρθωτικές αλλαγές. Αλλαγές που για πολλά χρόνια χαρακτηρίζονταν ως αναγκαίες για την ένταξη του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι με αξιόπιστο τρόπο.

Βασικό μεταξύ των άλλων ιδεολόγημα δηλ. του τρόπου με τον οποίο επιχειρεί να υλοποιήσει τις μνημονιακές πολιτικές η τροϊκανή κυβέρνηση είναι, ότι και αν ακόμη δεν είχαμε την κρίση χρέους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, πολλά από τα εφαρμοζόμενα μέτρα θα ήταν αναγκαίες ‘διαρθρωτικές’ μεταρρυθμίσεις του σπάταλου, πελατειακού και υπερδιογκωμένου κράτους.

Το ιδεολόγημα όμως αυτό όταν διατυπώνεται, αναιρείται αυτόματα την επομένη. Γιατί η πίεση των εκπροσώπων των δανειστών για την ικανοποίηση συγκεκριμένων προϋποθέσεων, ως αναγκαιότητα για την καταβολή της εκάστοτε δόσης, οδηγεί τους κυβερνώντες στην πιο επιθετική αντικοινωνική πολιτική ανεξάρτητα από το πόσο συμβατή είναι με τις περίφημες μεταρρυθμίσεις. Το παράδειγμα των 12500 διαθεσιμοτήτων δικαίως εκλαμβάνεται ως μια ακόμη προσφορά στον τροϊκανό βωμό του Μολώχ. Η πολιτική αυτή διχάζει την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα τον κόσμο της μισθωτής εργασίας (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) γιατί προσλαμβάνεται στρεβλά και με διαφορετικό τρόπο από την κάθε πλευρά. Οι εργαζόμενοι που εκάστοτε θυσιάζονται δικαίως θεωρούν ότι αυτοί αποτελούν τα άδικα και αναιτιολόγητα θύματα αυτής της κρίσης. Από την άλλη πλευρά οι εργαζόμενοι που δεν έχει έρθει ακόμη η σειρά τους, σιωπηρά ελπίζουν στον κορεσμό του συστήματος, που καταβροχθίζει ανθρώπινες ζωές, και ορισμένοι από αυτούς δεν διστάζουν να καταφεύγουν στο αρχικό ιδεολόγημα της αναγκαιότητας των αναδιαθρώσεων για να δικαιολογήσουν μια παθητική στάση απέναντι στις εξελίξεις.

Είναι όμως αυτές οι προσδοκίες βάσιμες? Ή μήπως είναι σωστή η στάση, όσων υπερασπίζονται τους εργαζόμενους που πλήττονται, να διακηρύσσουν με όλους τους τρόπους ότι πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι και συμπαραστάτες στους πληττόμενους σήμερα, γιατί αύριο θα έρθει και η δική μας σειρά?

Για να απαντηθούν τα ερωτήματα αυτά δεν αρκεί να καταφεύγει κανείς στην καταγγελία απλά των επιχειρημάτων που αξιοποιεί το αστικό πολιτικό σύστημα για να διαιωνίζει την ιδεολογική του ηγεμονία πάνω στις εργαζόμενες τάξεις. Απαιτείται μια πιο βαθιά ανάλυση των συντελούμενων διεργασιών για να εξοπλιστούν όλες οι κοινωνικές κατηγορίες, που αποτελούν τα θύματα αυτής της πολιτικής.

Το παράδειγμα του ΕΜΠ είναι πολύ χαρακτηριστικό.

Το ΕΜΠ λοιπόν, ως πειραματόζωο, με αυτά τα χαρακτηριστικά, θα παρασύρει ως χιονοστιβάδα όλο το σύστημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας, κι αυτό δεν είναι μια απλή απαίτηση των δανειστών μας, ώστε να συμπληρωθεί ο αριθμός των 12500 διαθεσιμοτήτων. Είναι απόρροια του πυρήνα της πολιτικής τους που εδράζεται στο οικονομικό υποδειγμα: αν θέλετε να επιβιώσετε ως χώρα, αφήστε την αγορά να λειτουργήσει ως ο απόλυτος ρυθμιστής των νέων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Για μια δεκαετία σχεδόν, αρχής γενομένης από το 2000, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συνεπικουρούμενες από μια εκδοχή της Αριστεράς που βρήκε την πολιτική της εκπροσώπηση ως ΔΗΜΑΡ, είχαν επιδοθεί σε έναν μεταρρυθμιστικό οργασμό στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η ένταξη στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο ανώτατης εκαπίδευσης και έρευνας, η διακήρυξη της Μπολόνια, οι δύο κύκλοι σπουδών, η νομιμοποίηση των ιδιωτικών κολλεγίων, η απόσυρση του δημόσιου τομέα από τις χρηματοδοτήσεις και η πίεση που δέχονται τα ΑΕΙ για αναζήτηση πόρων από την ελεύθερη αγορά για τη λειτουργία τους, ήταν οι βασικές μεταρρυθμιστικές απόπειρες στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Μεταρρυθμίσεις όμως, που δεν κατέστη δυνατόν να υλοποιηθούν σε μεγάλο βαθμό μέχρι το 2010, λόγω των αντιστάσεων του πανεπιστημιακού κινήματος. Έπρεπε να προκύψουν οι μνημονιακές πολιτικές για να δοθεί η ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ και στην τριμερή κυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ να ψηφίσει την πιο ακραία εκδοχή υλοποίησης της παραπάνω πολιτικής, με του νόμους Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου. Το θεσμικό πλαίσιο που διέπει σήμερα την τριτοβάθμια εκπαίδευση διαθέτει μέσα και έξω από τα ΑΕΙ, του θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, έτοιμους να εφαρμόσουν με απόλυτο τρόπο το όνειρο της προηγούμενης δεκαετίας. Οι αλλαγές στον τρόπο διοίκησης με το θεσμό του Συμβουλίου Ιδρύματος, η δυνατότητα επιβολής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά κατ’ αρχήν και στα προπτυχιακά στη συνέχεια, η δυνατότητα λειτουργίας παραρτημάτων εντός των κρατικών ΑΕΙ ως ιδιωτικά κολλέγια, η δραματική μείωση του διδακτικού προσωπικού και η δυνατότητα αντικατάστασής του με συμβασιούχους διδάσκοντες που θα πληρώνονται από ιδίους πόρους, ο αυταρχισμός, η καταστολή και τελικά η ‘πειθάρχηση’ φοιτητών, διδασκόντων και εργαζομένων, είναι μόνο μερικά από τα βασικά θεσμικά μέτρα που έχουν ήδη θεσπιστεί.

Τί έμεινε λοιπόν ως τελευταία πράξη του δράματος που συντελείται για να εξωθηθούν τα ΑΕΙ που αντιστέκονται στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής?

Η κατακρεούργηση του δοικητικού/τεχνικού προσωπικού στις λειτουργίες των ΑΕΙ. Το ΕΜΠ και το ΕΚΠΑ αποτελούσαν το καλύτερο υπόδειγμα.

Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να κατανοήσει τη διάλυση εκείνων των δομών μέσα στο ΕΜΠ που τα προηγούμενα χρόνια είχαν παγιωθεί με την προσαρμογή του στην αξιοποίηση πληθώρας ευρωπαϊκών, ανταγωνιστικών προγραμμάτων και παροχής υπηρεσιών σε ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς?

Πώς είναι δυνατόν τα αναγκαία μέσα ενός σύγχρονου αναβαθμισμένου τεχνολογκού ιδρύματος, όπως οι σύγχρονες βιβλιοθήκες, τα κέντρα Η/Υ και δικτύων, οι δομές διαχείρισης ειδικών λογαριασμών έρευνας να θυσιάζονται με αυτή την πολιτική? Πώς είναι δυνατόν να απομακρύνεται το 45% του υποστηρικτικού προσωπικού και το 70% του διοικητικού προσωπικού του ΕΜΠ?

Μια απάντηση μόνο μπορεί να δοθεί:

Να αναγκαστούν οι διοικήσεις και το διδακτικό/ερευνητικό προσωπικό να περάσουν άμεσα στο στάδιο επιβολής διδάκτρων και στην εξασφάλιση πόρων με την απόλυτη προσαρμογή τους στην αγορά, ώστε να στελεχώσουν τις κατεστραμμένες δομές με το αναγκαίο προσωπικό. Να μετασχηματιστούν δηλαδή κατά τα πρότυπα ενός ιδιωτικού, ημικρατικού κολλεγίου Αγγλοσαξωνικής κοπής.

Το ΕΜΠ λοιπόν, ως πειραματόζωο, με αυτά τα χαρακτηριστικά, θα παρασύρει ως χιονοστιβάδα όλο το σύστημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας, κι αυτό δεν είναι μια απλή απαίτηση των δανειστών μας, ώστε να συμπληρωθεί ο αριθμός των 12500 διαθεσιμοτήτων. Είναι απόρροια του πυρήνα της πολιτικής τους που εδράζεται στο οικονομικό υποδειγμα: αν θέλετε να επιβιώσετε ως χώρα, αφήστε την αγορά να λειτουργήσει ως ο απόλυτος ρυθμιστής των νέων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος.

Οι καλοθελητές αυτής της πολιτικής είναι δυστυχώς υπαρκτοί μέσα στο πανεπιστήμιο σήμερα. Πρόκειται για τους πανεπιστημιακούς που πρωτοστάτησαν την προηγούμενη χρονιά στην εκλογή των Συμβουλίων Ιδρύματος και επικαλούνται τώρα, ως αιτία του συντελούμενου κακού, την μη πιστή εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου. Εάν αυτοί περιμένουν σιωπηλοί, φοβούμενοι την μήνιν των εργαζομένων, που βλέπουν την πόρτα εξόδου από το ΕΜΠ, απομένει, σε όσους αντιστέκονται, να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους σε ένα κοινό μέτωπο όλης της τριτοβάθμιας με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ώστε να μην πέσει και ένα από τα τελευταία προπύργια κατά του νεο-φιλελευθερισμού που είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Το ΕΜΠ και μαζί με αυτό άλλα επτά ιστορικά Πανεπιστήμια της χώρας δέχονται ένα χτύπημα από την Κυβέρνηση, το οποίο μοιάζει περισσότερο με μια καλοστημένη «δολοφονική ενέδρα». Περίπου 1350 εργαζόμενοι συνολικά και 400 από το ΕΜΠ τίθενται σε διαθεσιμότητα, τον προθάλαμο της απόλυσης. Η είδηση «πάγωσε» το σύνολο της πολυτεχνειακής κοινότητας και για τη βιαιότητά της και για τον ανορθολογισμό της. «Πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν δομές, λειτουργίες, ερευνητικές ομάδες, που χτίστηκαν με κόπο σε δεκαετίες να καταστρέφονται με μονοκονδυλιά;» Κι όμως ήταν δυνατό…  Η σφοδρότητα του χτυπήματος και οι επακόλουθες επιπτώσεις του στις ζωές εκατοντάδων εργαζομένων και στη λειτουργία του Ιδρύματος, άλλαξαν άρδην τα δεδομένα. Σε όλα τα επίπεδα.

Το πρώτο σοκ γρήγορα μετατράπηκε σε ένα μαζικό κίνημα από την πλευρά των εργαζομένων, το οποίο βρήκε τη θερμή και έμπρακτη συμπαράσταση των Συλλόγων ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ και φοιτητών, καθώς και των ακαδημαϊκών οργάνων του ΕΜΠ. Μετά από αρκετό καιρό, ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ συγκάλεσε τρεις ΓΣ, με αυξημένη παρουσία πάνω από την απαρτία, παρά τη βαθιά αντιδημοκρατική αλλά πλήρως συνειδητή «απουσία» της Ακαδημαϊκής Πρωτοβουλίας. Στις Συνελεύσεις αυτές παρευρέθησαν πλήθος συναδέλφων, όλων των «αποχρώσεων», για να συζητήσουν από κοινού πώς θα μπορούσαν να αποκρούσουν την επερχόμενη λαίλαπα. Και οι λόγοι αυτής της συνεύρεσης ήταν πολλοί: ανθρώπινη και συναδελφική αλληλεγγύη προς τους απολυόμενους εργαζόμενους, συνειδητοποίηση (μετά και από «διαρροές» και προπαρασκευαστικές ενέργειες από το ΥΠΑΙΘ) του επερχόμενου χτυπήματος στα μέλη ΔΕΠ, αγωνία για την επόμενη μέρα στο ΕΜΠ, υπεράσπιση της προσωπικής και ακαδημαϊκής τους αξιοπρέπειας… Κανείς δεν μπορούσε να παραμείνει απαθής στο ανθρώπινο δράμα, στη διάλυση κομβικών δομών του Ιδρύματος για την εκπαίδευση, τη φοιτητική μέριμνα, την έρευνα και τη διοικητική υποστήριξη, στην καταστροφή ερευνητικών ομάδων που στήθηκαν με κόπους μιας ζωής, στη μετατροπή ενός πανεπιστημιακού δασκάλου σε φύλακα, γραμματέα, βιβλιοθηκονόμο, συντηρητή Η/Υ και δικτύων, κ.ο.κ.

Για την ακρίβεια, σχεδόν κανείς… Η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία έλαμψε όλο το προηγούμενο διάστημα δια της απουσίας της με το πρόσχημα του «κλειστού Πολυτεχνείου». Κι όμως, αυτές τις μέρες το ΕΜΠ ήταν πιο «ανοιχτό» από ποτέ. Έγιναν δεκάδες συνελεύσεις κι εκδηλώσεις, εκατοντάδες συζητήσεις μεταξύ εργαζομένων, διδασκόντων και φοιτητών. Συνάδελφοι με σημαντικές και πιεστικές ερευνητικές εργασίες εν εξελίξει, σεβόμενοι όχι μόνο τη δραματική κατάσταση αλλά και τον εαυτό τους, αρνήθηκαν την “business as usual” λογική και πέρασαν αρκετό χρόνο, μαζί με εργαζόμενους και φοιτητές, στο κατά την Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία «κλειστό» ΕΜΠ.

Η αλήθεια είναι ότι «η πρώτη σε ψήφους παράταξη» κρατάει μια εξαιρετικά υποκριτική στάση απέναντι στο δράμα των εργαζομένων και μια στάση εθελοδουλίας στις κυβερνητικές επιλογές σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία του ΕΜΠ. Δεν έχουμε καμιά διάθεση για φραστικές υπερβολές, αυτή την ώρα, γι’ αυτό θα είμαστε εξαιρετικά συγκεκριμένοι. Η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία «επέστρεψε» – όλως διόλου τυχαία – ταυτόχρονα με την εισαγγελική παραγγελία για τα «κλειστά Πανεπιστήμια» ύστερα από μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε ο Υπουργός ΠΑΙΘ, ταυτόχρονα με την επιστολή έξι πρώην Πρυτάνεων του ΕΚΠΑ που ζητούν ακριβώς ότι ζητά η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία: να συνεχίσουμε τη λειτουργία των Πανεπιστημίων ως να μη συμβαίνει τίποτε.

Με μια ανακοίνωση που προκαλεί περισσότερο θλίψη, η  Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία καλεί τη Διοίκηση «…να αποκαταστήσει άμεσα την πλήρη ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική λειτουργία…», που σημαίνει ότι η πλήρης ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική λειτουργία του ΕΜΠ είναι υπόθεση μιας απόφασης της Διοίκησης του ΕΜΠ. Δεν υπονομεύεται σε τίποτε από την απόφαση της Κυβέρνησης να καρατομήσει το μισό υποστηρικτικό δυναμικό του ΕΜΠ! Αυτό θα μείνει στα χρονικά… Ταυτόχρονα, καλεί τη Διοίκηση ανοιχτά και κυνικά να «στήσει» απεργοσπαστικό μηχανισμό ενάντια στο διδακτικό και υποστηρικτικό προσωπικό! Μπορείτε να περιγράψετε πώς ακριβώς θα γίνει αυτό, συνάδελφοι, με τους συλλόγους και των εργαζομένων και των ΔΕΠ, ΕΕΔΕΙΠ και ΕΤΕΠ σε απεργία; Τι ακριβώς ζητάτε από τη Διοίκηση του Ιδρύματος;

Ακόμα, την ίδια στιγμή που χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους εργαζόμενους, την ίδια ακριβώς στιγμή εκφράζει τη συμπαράστασή της «…στους συναδέλφους μας, υποψήφιους διδάκτορες, μεταπτυχιακούς/προπτυχιακούς φοιτητές, επισκέπτες, γονείς που έχουν αποκλειστεί από τους χώρους του ΕΜΠ…». Ο ένας χάνει τη δουλειά του, ο άλλος υφίσταται τις προσωρινές μόνο επιπτώσεις μιας απόλυτα δικαιολογημένης κινητοποίησης. Ίσες αποστάσεις και σε αυτό; Πώς θα κοιτάξετε στα μάτια τους εργαζόμενους στα εργαστήριά σας και στις γραμματείες σας μετά από αυτή τη στάση;

Η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία ζητά να ανοίξει το Ίδρυμα άμεσα. Προφανώς, χωρίς τους 400 εργαζόμενους που βγαίνουν σε διαθεσιμότητα. Δεν εξηγεί, όμως, σε όλους εμάς, ποιος θα φυλάει το Ίδρυμα, ποιος θα κάνει τις εγγραφές στις Γραμματείες, ποιος θα ανοίξει τη Βιβλιοθήκη, πώς θα εργαστούν οι ερευνητικές ομάδες, ποιος θα λειτουργήσει τον ΕΛΚΕ;. Ποιος; Και, τέλος πάντων, ας μας υποδείξει, σε εμάς τους υπόλοιπους, η «σοφή» Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία πόσοι εργαζόμενοι είναι απαραίτητοι για να λειτουργήσει το Ίδρυμα και ποιοι, επομένως, περισσεύουν (αφού καταγγέλλει τη θέση «ή όλοι ή κανένας»); Και πώς θα τους εξασφαλίσουμε; Με τη δήθεν αυτοτέλειά μας, από ένα Υπουργείο ΠΑΙΘ που «…λειτουργεί ανέκαθεν, όχι ως εποπτεύουσα αρχή αλλά ως απρόσωπος όσο και πανίσχυρος διοικητικός μηχανισμός… που κωφεύει σε παρακλήσεις και διαμαρτυρίες…» (Ανακοίνωση Εξωτερικών μελών Σ.Ι Πανεπιστημίου Κρήτης, 22/9/2013). Πόση πια «τυφλή» αναπαραγωγή των επιχειρημάτων της Κυβέρνησης;

«Παλιά αμαρτία, καινούρια ντροπή» λοιπόν. Γιατί το θέμα είναι ότι η γνωστή παλιά αμαρτία του κυβερνητικού συνδικαλισμού γεννάει μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές για την Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία.

Ο καθένας διαλέγει το δρόμο του. Εμείς, μαζί με όλους τους συναδέλφους που αγωνιούν για το μέλλον του ΕΜΠ και στέκονται ειλικρινά αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους που υποφέρουν, θα κάνουμε ότι μπορούμε για να αποτραπεί η εφιαλτική αυτή προοπτική. Θα είμαστε ικανοποιημένοι μόνο αν, όλοι μαζί, τα καταφέρουμε. Δεν μας φτάνει απλά να προσπαθήσουμε. Αλλά, πάει πολύ να δεχόμαστε κριτική από αυτούς που προσπαθούν, δυστυχώς, στην αντίθετη κατεύθυνση.

«Παλιά αμαρτία, καινούργια ντροπή»

Εν μια νυκτί στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο απολύονται 399 εργαζόμενοι, το μισό υποστηρικτικό δυναμικό του. Με υπουργική απόφαση, χωρίς καν την έγκριση της Βουλής – οι στοιχειώδεις όροι της δημοκρατίας δεν έχουν εφαρμογή όταν υλοποιούνται προμελετημένα εγκλήματα – 399 εργαζόμενοι σπρώχνονται στη διαθεσιμότητα και από κει στον Καιάδα της απόλυσης. Η δικαιολογία; Να ικανοποιηθεί ο αριθμός που ζητάει η τρόικα. 399 άνθρωποι χάνουν το πρόσωπό τους, χάνουν τα χαρακτηριστικά τους, χάνουν τη ζωή τους, μετατρέπονται σε αριθμούς. Άνθρωποι που από το πόστο τους ο καθένας έκαναν ότι μπορούσαν για να δουλεύει μέσα σε δυσκολίες με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θαύμαζε και αγαπούσε η ελληνική κοινωνία, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Γι’ αυτό σήμερα φοράμε μάσκες. Τις μάσκες της θλίψης, της απόγνωσης, που κρύβουν εκατοντάδες προσωπικά δράματα.  Αλλά τις μάσκες που δεν μπορούν να κρύψουν την οργή μας. Και την περηφάνια μας. Ούτε την απόφασή μας να αγωνιστούμε μέχρι τέλους για να σπάσει το εφιαλτικό μέτρο των διαθεσιμοτήτων –  απολύσεων.

Φοράμε μάσκες για να θυμίσουμε ότι, αν δεν ματαιωθεί το μέτρο των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μπορεί αύριο, στο πολύ κοντινό αύριο, στη θέση μας να βρεθεί οποιοσδήποτε από σας. Το success story της «ανάκαμψης», που το μόνο που έχει πετύχει είναι να παράγει 2 εκατομμύρια ανέργους, δε θα σταματήσει να παράγει θλίψη και πόνο, αν δεν το σταματήσουμε εμείς.

Γιατί το κάνουν αυτό στο Πολυτεχνείο; Γιατί καταστρέφουν κάτι που φτιάχτηκε με τόσο κόπο, με την αφοσίωση χιλιάδων ανθρώπων, αυτό που είναι απαραίτητο για να ορθοποδήσει η χώρα (το 1943 μέσα στη γερμανική κατοχή, το Πολυτεχνείο έφτιαχνε σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας); Γιατί καταστρέφουν ακριβώς αυτό, μαζί με τα καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας; Είναι μόνο η ακραία υποταγή της κυβέρνησης σε ότι παραγγέλλει η τρόικα; Είναι μόνο η ακραία και οφθαλμοφανής ανικανότητά τους;

Δυστυχώς όχι. Στόχος είναι να «κοντύνουν» τα μεγάλα πανεπιστήμια για να απελευθερώσουν χώρο για τα ιδιωτικά. Για να χάσει ο λαός μας το δικαίωμα να μπορεί να στέλνει τα παιδιά του δωρεάν σε ένα καλό δημόσιο πανεπιστήμιο. Εξάλλου σε μια χώρα τρίτης κατηγορίας – για ένα τέτοιο ρόλο προορίζουν την πατρίδα μας – τι χρειάζονται πανεπιστήμια πρώτης κατηγορίας;

Δε θα τους αφήσουμε. Ούτε να λεηλατήσουν τις ζωές μας, ούτε να καταστρέψουν το Πολυτεχνείο, ούτε να συνεχίζουν να γκρεμίζουν τη χώρα μας. Τα πράγματα αλλάζουν. Οι απελπισμένοι, εμείς όλοι, παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Δε θα φύγει κανείς από το ΕΜΠ!

Στηρίξτε μας σήμερα, να φτιάξουμε όλοι μαζί μια μεγάλη δύναμη, να νικήσουμε!

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΣΟΒΙΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Το ΕΜΠ αιμορραγεί

Την Κυριακή 15/09/13 πραγματοποιήθηκε πανελλαδική σύσκεψη της Συνάντησης Πανεπιστημιακών Δασκάλων με μαζική συμμετοχή συναδέλφων από όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, η οποία κατέληξε στα ακόλουθα:

Τέσσερα περίπου χρόνια μετά την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας είναι αρκετά, για να πεισθούν ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι ότι το όποιο πρόσκαιρο ξεπέρασμά της θα γίνει αποκλειστικά εις βάρος των εργαζομένων. Βασικές κατακτήσεις που χρειάστηκαν θυσίες και πολυετείς αγώνες για να επιτευχθούν, ανατρέπονται. Τα βασικά δικαιώματα στην εργασία, στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια, καθώς και τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων, θυσιάζονται στο βωμό της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Στο χώρο της Παιδείας όλες οι προωθούμενες θεσμικές παρεμβάσεις – οι οποίες έγιναν δήθεν στο όνομα της ενίσχυσης της ποιότητας και του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας – δημιούργησαν το κατάλληλο υπόβαθρο προκειμένου να αξιοποιηθεί η κρίση ως άλλοθι για το πλήρες ξήλωμα της όποιας δημόσιας και δωρεάν παιδείας σε όλες τις βαθμίδες της και την πλήρη υποβάθμισή της στο επίπεδο των εφήμερων απαιτήσεων της αγοράς. Ακόμα και όσοι, καλή τη πίστει, στήριξαν τις «μεταρρυθμίσεις», δεν μπορούν να κρύψουν την απογοήτευσή τους για τη διάψευση των ελπίδων που επένδυσαν στις «καλές προθέσεις» των τελευταίων κυβερνήσεων.

Μετά τη συστηματική υπονόμευση του δημόσιου και δημοκρατικού πανεπιστημίου, είτε μέσω της θεσμικής του αποδιάρθρωσης και της εγκατάστασης ολιγαρχικών θεσμών, είτε μέσω της εξοντωτικής οικονομικής αφαίμαξης, είτε μέσω και της συρρίκνωσής του με το σχέδιο ΑΘΗΝΑ, σήμερα η μνημονιακή πολιτική επιχειρεί ένα συντριπτικό πλήγμα κατ’ ευθείαν στην καρδιά του, στους ανθρώπους του. Αν μέχρι τώρα οι υλικοί όροι για την ύπαρξη του δημόσιου πανεπιστημίου στερεύουν συνεχώς, υπήρχαν πάντα οι άνθρωποί του, που από το περίσσευμα της φιλοτιμίας και με αίσθηση καθήκοντοςπροσπαθούσαν να περιορίσουν τη ζημιά και να κρατήσουν το πανεπιστήμιο όρθιο. Τώρα ένα μεγάλο τμήμα τους, περίπου το 25% του υποστηρικτικού προσωπικού, θεωρείται περιττό και αποβάλλεται. Το Υπουργείο Παιδείας, μάλιστα, παραγγέλλει μια «fast track αξιολόγηση» των αναγκών τους (όταν οι λέξεις χάνουν τελείως το νόημά τους…) με προαποφασισμένο αποτέλεσμα: να «αποδειχτούν» περιττοί 1700 εργαζόμενοι!

Έχουμε καθήκον να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην υλοποιηθεί αυτή η πλήρως καταστρεπτική προοπτική για το δημόσιο πανεπιστήμιο. Όχι μόνο ως θεμελιώδες ηθικό καθήκον, ως άνθρωποι του πνεύματος, έναντι συναδέλφων, αλλά γιατί μια τέτοια εξέλιξη θα είναι ανεπανόρθωτο πλήγμα στη λειτουργία του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου και, ταυτοχρόνως, μια οπισθοδρόμηση ιστορικού χαρακτήρα.

Υπάρχει, όμως, και ένας ακόμη σημαντικός λόγος: η διαθεσιμότητα, ως προθάλαμος των απολύσεων του υποστηρικτικού προσωπικού των πανεπιστημίων, αποτελεί προδήλως την πρώτη φάση που ακολουθείται, άμεσα, από τη διαθεσιμότητα – απολύσεις των μελών ΔΕΠ. Και μάλιστα με την ίδια πανομοιότυπη τακτική που εφαρμόστηκε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση:

• Απολύονται εκατοντάδες συμβασιούχοι συνάδελφοι, διδάσκοντες με βάση το ΠΔ 407/80, και Επιστημονικοί Συνεργάτες των ΤΕΙ. Στα ΑΕΙ, πανελλαδικά, οι πιστώσεις συμβασιούχων διδασκόντων βάσει του ΠΔ 407/80 μειώθηκαν από 270 σε μόλις 21, δηλαδή εκατοντάδες συνάδελφοι (δεδομένου ότι κάποιες πιστώσεις μοιράζονταν) ήδη απολύθηκαν. Χαρακτηριστικά, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου οι πιστώσεις που δίνονται σήμερα επαρκούν για 3,5 θέσεις έναντι 45 που είχαν δοθεί πέρσι, τη στιγμή που ούτε αυτές αρκούσαν για την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί στα ΤΕΙ με τους Επιστημονικούς Συνεργάτες. Αφού επί χρόνια κράτησαν σε ομηρία τους συμβασιούχους συναδέλφους μας, οι οποίοι κάλυπταν πάγιες διδακτικές και ερευνητικές ανάγκες των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, σήμερα προχωρούν σε μαζικές απολύσεις, που τις επιχειρούν με αθόρυβο τρόπο.
• Αυξάνουν τον αριθμό των ωρών υποχρεωτικής διδασκαλίας κατά 30%, ένα δείκτη που αποτελεί μέρος μόνο των καθηκόντων ενός πανεπιστημιακού, για να προκαλέσουν τεχνητό πλεόνασμα διδακτικού προσωπικού, πέρα από κάθε επιστημονική λογική, ώστε να προκύψει ο αριθμός των απολύσεων που έχει προαποφασιστεί. Συστηματικές «διαρροές» τον ανεβάζουν στο 40% του υφιστάμενου προσωπικού, ένα εφιαλτικό ποσοστό. Ταυτόχρονα, προαναγγέλλεται μια πιο «τολμηρή» συρρίκνωση της ανώτατης εκπαίδευσης, με νέο σχέδιο «ΑΘΗΝΑ». Στη δημιουργία «πλεονάζοντος» διδακτικού προσωπικού θα συμβάλλουν και οι προαναγγελθείσες μαζικές διαγραφές φοιτητών και η μείωση του φοιτητικού πληθυσμού μέσω της επιβολής διδάκτρων σε προπτυχιακούς φοιτητές πέραν των κανονικών εξαμήνων φοίτησης.

Οι διαθεσιμότητες – απολύσεις των μελών ΔΕΠ δεν είναι μια μελλοντική προοπτική. Έχει ήδη αποφασιστεί και συντελείται με πρώτο θύμα τους συμβασιούχους συναδέλφους (ΠΔ 407/80) και τις εξοντωτικές καθυστερήσεις στους διορισμούς εκλεγμένων συναδέλφων που ισοδυναμούν με ματαίωσή τους. Το επόμενο κύμα θα μας χτυπήσει όλους.

Είναι, επομένως, προφανές ότι η μάχη για την απόκρουση των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων των εργαζομένων στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, πέρα από αυτονόητο ηθικό καθήκον, είναι μια κρίσιμη μάχη για να αποκρουστούν οι απολύσεις και στα μέλη ΔΕΠ. Το αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι η κυβέρνηση θα βρει ισχυρό αντίπαλο στη μάχη αυτή. Οι εργαζόμενοι έχουν ήδη ξεκινήσει κινητοποιήσεις πρωτόγνωρης μαζικότητας, ωριμότητας και αποφασιστικότητας, ειδικά στα πανεπιστήμια που πλήττονται κατά κύριο λόγο. Σημάδια μαζικής αντίστασης εμφανίζονται σε ολόκληρη την Παιδεία και ειδικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το «νέο» Λύκειο που εισάγει η Κυβέρνηση, εκτός από μια πληγή συνεχούς οικονομικής αιμορραγίας για τη χειμαζόμενη ελληνική οικογένεια, απειλεί να συντρίψει και ό,τι έχει απομείνει από την εφηβεία της ελληνικής νεολαίας, σε ένα ατέλειωτο και συνεχή εξεταστικό Γολγοθά. Ταυτοχρόνως, το «νέο» Λύκειο, μέσω της συρρίκνωσης των ΕΠΑΛ και της προώθησης των ιδιωτικών ΙΕΚ, ρίχνει στη μαθητεία και, παράλληλα, εξωθεί εκτός εκπαίδευσης το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών που προέρχονται από τις φτωχότερες οικογένειες.

Η προοπτική ενός πανίσχυρου μετώπου παιδείας, ικανού να λειτουργήσει ως έναυσμα για να αναδυθεί ένα πλατύ λαϊκό κίνημα που θα ανατρέψει τις κυρίαρχες μνημονιακές επιλογές και θα σταματήσει τον κατήφορο της παρακμής και εξαθλίωσης στον οποίο σύρεται όχι μόνο η δημόσια εκπαίδευση αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, είναι σήμερα εκτός από αναγκαία και ορατή. Η Συνάντηση Πανεπιστημιακών Δασκάλων, σε συνεργασία με όλους τους αγωνιζόμενους πανεπιστημιακούς, ενταγμένους σε αγωνιστικά σχήματα ή ανένταχτους, συνεκτιμώντας την εγκληματική αδράνεια της ΠΟΣΔΕΠ, θα προσπαθήσει, με όλες της τις δυνάμεις, να σηκώσουν οι Σύλλογοι των μελών ΔΕΠ το δικό τους μερίδιο ευθύνης, σε αυτό τον καινούριο ελπιδοφόρο αγώνα. Ταυτόχρονα, θα στηρίξει κινήσεις συντονισμού της δράσης καθηγητών – εργαζομένων και φοιτητών, σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες, εντός κι εκτός Ιδρυμάτων, για τη συγκρότηση μιας πανελλαδικής Επιτροπής Αγώνα για την Υπεράσπιση της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας.

Πιο συγκεκριμένα προτείνει τα ακόλουθα:

• Άμεση σύγκληση των Γενικών Συνελεύσεων των Συλλόγων μελών ΔΕΠ/ΕΠ με πρόταση για 5θήμερη απεργία και άμεσους στόχους την ανάκληση των διαθεσιμοτήτων των εργαζομένων στα ΑΕΙ, την επαναπρόσληψη των απολυμένων συμβασιούχων διδασκόντων βάσει του ΠΔ 407/80 και των Επιστημονικών Συνεργατών στα ΤΕΙ, τον άμεσο διορισμό των εκλεγμένων συναδέλφων και τη ματαίωση κάθε απόπειρας επέκτασης του μέτρου των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων στα μέλη ΔΕΠ/ΕΠ. Αποφασίζουμε τη στήριξη των διασυλλογικών δράσεων και τον πανελλαδικό συντονισμό τόσο μεταξύ των συλλόγων μελών ΔΕΠ/ΕΠ, όσο και με τους συλλόγους εργαζομένων και φοιτητών σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Προχωράμε σε κοινή δράση με τους καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και τους δασκάλους όλης της χώρας.
• Στήριξη των κοινών αγωνιστικών πρωτοβουλιών, της εκδήλωσης του ΕΚΠΑ, την Τρίτη 17/09/13, στις 11:00, στα Προπύλαια και της μεγάλης συναυλίας του ΕΜΠ για τη Δημόσια Παιδεία την Τετάρτη 18/09/13, στις 20:00, στον ιστορικό χώρο του ΕΜΠ, στο Συγκρότημα Πατησίων.
• Oι Σύγκλητοι όλων των ΑΕΙ της χώρας να προχωρήσουν άμεσα σε αναστολή της λειτουργίας των πανεπιστημίων, ως κίνηση διαμαρτυρίας ενάντια σε ένα μέτρο που θα φέρει τα πανεπιστήμια δεκαετίες πίσω. Η κίνηση αυτή αποτελεί στοιχειώδες μέτρο έμπρακτης και ειλικρινούς αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων αλλά και καθήκον στο πλαίσιο του ρόλου που τους έχει ανατεθεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα και την κοινωνία.
• Απαιτούμε η Σύνοδος των Πρυτάνεων να αλλάξει άμεσα και ριζικά στάση μπροστά στις επαπειλούμενες απολύσεις, να εγκαταλείψει τον ενδοτισμό στις κυβερνητικές πιέσεις και να πάρει αποφάσεις στην ίδια κατεύθυνση. Καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου. Κανενός η στάση δεν θα ξεχαστεί.

Ένα καλύτερο αύριο για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο ξεκινάει σήμερα, μέσα από τους αγώνες μας. Αυτή η κρίσιμη μάχη πρέπει και μπορεί να κερδηθεί!