Το πρωί της Δευτέρας 26.01.2026, όλη η χώρα πληροφορείται παγωμένη το πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα στο εργοστάσιο της εταιρείας «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα που έχει συμβεί λίγες ώρες πριν. Πέντε εργαζόμενες χάνουν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας, την οποία – τραγική ειρωνεία – είχαν επιλέξει ώστε να είναι με τις οικογένειές τους κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα πρώτα πορίσματα της Πυροσβεστικής κάνουν αναφορές σε πολύμηνη διαρροή προπανίου, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωσή του σε υπόγειο χώρο του εργοστασίου, όπου και εξερράγη εξαιτίας σπινθήρα από τον ηλεκτρολογικό μηχανισμό. Σύμφωνα μάλιστα με μαρτυρίες, υπήρχαν επανειλημμένες αναφορές από εργαζόμενους για έντονη οσμή το περασμένο διάστημα, οι οποίες αγνοήθηκαν.

Η Κυβέρνηση – και τα φίλα προσκείμενα σε αυτή ΜΜΕ – έσπευσαν, όπως συνηθίζουν άλλωστε, να κρύψουν την πραγματικότητα με επικοινωνιακά τερτίπια. Σε χρόνο ρεκόρ, πριν καν οι οικογένειες θρηνήσουν τους ανθρώπους τους, κυβερνητικά στελέχη έσπευσαν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα είναι ένας εργασιακός παράδεισος(!) καθώς «… παραμένει σταθερά μεταξύ των 3 ευρωπαϊκών χωρών με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα στην ΕΕ. Και αυτό αφορά και το 2024 και την περσινή χρονιά…».

Η πραγματικότητα όμως δεν κρύβεται πίσω από τα Greek statistics. Είναι γνωστό ότι η καταγραφή των εργατικών ατυχημάτων εξαρτάται από τον ορισμό τους, και εκεί εμφιλοχωρούν πολλά μαγειρέματα. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα δεν καταγράφονται οι θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες στα επίσημα στατιστικά στοιχεία. Η πραγματικότητα αποτυπώνεται με τον πλέον δραματικό τρόπο στην έκθεση της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ), η οποία καταγράφει ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών στους χώρους εργασίας με διπλασιασμό σχεδόν των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων το 2025 και υπερδιπλασιασμό των σοβαρών τραυματισμών. Στην κορυφή, μάλιστα, των θανατηφόρων ατυχημάτων βρίσκονται τα τεχνικά επαγγέλματα και ο κατασκευαστικός κλάδος, αριθμώντας περίπου το ένα τέταρτο επί του συνόλου.

Οι εργαζόμενοι πληρώνουν το κόστος των συνειδητών πολιτικών επιλογών της Κυβέρνησης: επέκταση αντεργατικών ρυθμίσεων (βλ. 13ωρα) που οδηγούν στη σωματική και ψυχική εξάντληση των εργαζομένων και δραματική υποστελέχωση των αρμόδιων Υπηρεσιών Επιθεώρησης εργασίας, με αποτέλεσμα την ανυπαρξία ουσιαστικής πρόληψης και τη μετατροπή του κανόνα του ελέγχου σε εξαίρεση. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Σύλλογος των Εργαζομένων στην Επιθεώρηση Εργασίας, στους νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας λειτουργούν πάνω από 12.000 επιχειρήσεις, χωρίς τα οικοδομοτεχνικά έργα, ελεγχόμενες από μόλις 4 Επιθεωρητές Εργασίας.

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα της αυξημένης κερδοφορίας του κεφαλαίου. Διεθνείς μελέτες συνδέουν την αύξηση των εργατικών ατυχημάτων με την πίεση για μείωση του κόστους και αύξηση της παραγωγής (“cost-cutting pressure/production pressure”). Ελαττώνονται οι διαθέσιμοι πόροι για ζητήματα ασφάλειας (π.χ. για επενδύσεις σε εκπαίδευση, εξοπλισμό, ή πρόληψη των κινδύνων) και αυξάνεται η κούραση από την επιβολή εργασιακών μοτίβων με περισσότερες ώρες εργασίας, συνεχόμενες βάρδιες και ελάχιστη ανάπαυση, δημιουργώντας έναν εκρηκτικό συνδυασμό που καταστρατηγεί στην πράξη τη βασική αρχή “safety first”.

Είμαστε όμως βέβαιοι ότι οι σπουδές στο ΕΜΠ υπηρετούν με συνέπεια την αρχή αυτή; Μια γρήγορη ματιά στα Προγράμματα Σπουδών των Σχολών, μάλλον περί του αντιθέτου συνηγορεί. Αλήθεια, πόσες φορές έχουν αναληφθεί εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση; Πού χώρος για ουσιαστική συζήτηση και καλλιέργεια χαρακτήρων με πυρήνα τον κοινωνικό ρόλο και την κοινωνική ευθύνη του μηχανικού; Η μόνη λέξη που παπαγαλίζεται πλέον, σχεδόν εμμονικά, είναι η λέξη επιχειρηματικότητα. Και αλήθεια, πώς να πείσεις τους αυριανούς μηχανικούς για τη σοβαρότητα των θεμάτων ασφάλειας και υγείας, όταν σπουδάζουν (κι εμείς εργαζόμαστε…) σε κτίρια με ελλιπείς (ευφημισμός) συνθήκες ασφάλειας και υγείας; Δάσκαλε που δίδασκες…

Ως τεχνολογικό πανεπιστήμιο στη χώρα έχουμε το χρέος να εμφυσήσουμε στους αυριανούς μηχανικούς τον κώδικα δεοντολογίας και ηθικής που αρμόζει στον κοινωνικό τους ρόλο. Και, φυσικά, να λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα που θα καταστήσουν τους χώρους μας, στους οποίους εργάζονται και σπουδάζουν χιλιάδες άνθρωποι, ασφαλείς. Πριν γίνουμε πρωτοσέλιδο για τους λάθους λόγους…

Η απαράδεκτη και καταδικαστέα, όχι μόνο για τους προφανείς πολιτικούς λόγους αλλά πρωτίστως για λόγους αξιακούς ως προς την υπεράσπιση του ελεύθερου δημόσιου πανεπιστημίου, επίθεση αγνώστων σε εκδήλωση στη Νομική Σχολή, τις τελευταίες μέρες, έδωσε το πρόσχημα για μια συντονισμένη στοχοποίηση του πανεπιστημίου. Με εντυπωσιακή ετοιμότητα, σε λίγες μόνο ώρες(!) η κυβέρνηση πραγματοποίησε υπουργική σύσκεψη «για την πάταξη της βίας στα Πανεπιστήμια». Σε απόλυτο συγχρονισμό, οι γνωστοί επαγγελματίες συκοφάντες του δημόσιου πανεπιστημίου, συνεπικουρούμενοι από τους «αυθόρμητους» (out of the “Blue Skies”) υποστηρικτές του εκάστοτε κυβερνητικού αφηγήματος έσπευσαν να «τσουβαλιάσουν» οτιδήποτε μπόρεσαν να ανασύρουν από τη συνήθη ρητορική που περιγράφει τα πανεπιστήμια ως επικίνδυνες «εστίες ανομίας», για να υποστηρίξουν την πάγια θέση τους: για όλα φταίνε ο δημόσιος χαρακτήρας του πανεπιστημίου και οι συλλογικοί αγώνες.

Ενδιαφέρεται η κυβέρνηση για την ασφάλεια στα πανεπιστήμια;

Σε αντίθεση με ότι περιγράφουν τα κυβερνητικά ΜΜΕ, η εγκληματικότητα στα πανεπιστήμια, σύμφωνα με τα στοιχεία της αστυνομίας αλλά και την καθημερινή μας εμπειρία, είναι σίγουρα μικρότερη από άλλους κοινωνικούς χώρους. Και ενώ οι εκτελέσεις μαφιόζων με βροχή από σφαίρες, μέρα-μεσημέρι και σε πολυσύχναστα μέρη, δεν αποδεικνύονται ικανές να προκαλέσουν υπουργικές συσκέψεις, ούτε να απασχολήσουν τα «ανεξάρτητα» ΜΜΕ για περισσότερο από μια μέρα, τα όποια περιστατικά βίας στα πανεπιστήμια γίνονται αμέσως καύσιμο για την προώθηση ακόμη πιο επικίνδυνων συνταγών («η πανεπιστημιακή αστυνομία απέτυχε γιατί ήταν light, εμπρός για μόνιμη στρατοπέδευση αστυνομικών στα πανεπιστήμια»). Από την άλλη, για τα υπαρκτά και οξύτατα προβλήματα ασφάλειας για φοιτητές, εργαζομένους και καθηγητές στους πανεπιστημιακούς χώρους που προκύπτουν από την ανύπαρκτη συντήρηση των υποδομών, σιγή ιχθύος (ενδεικτικά, τα διαθέσιμα ποσά για κάθε σχολή του ΕΜΠ θα είναι φέτος της τάξης των δύο-τριών χιλιάδων ευρώ). Και όχι μόνο αυτό. Σύμφωνα με τις δηλώσεις που ακολούθησαν την σχετική υπουργική σύσκεψη, προτείνεται ο περαιτέρω οικονομικός στραγγαλισμός ως μέσο πίεσης για την ανάθεση διωκτικού ρόλου στις ίδιες τις διοικήσεις και τα μέλη ΔΕΠ των πανεπιστημίων, κάνοντας ξεκάθαρο πως η υποχρηματοδότηση και η συκοφάντηση αποτελούν μέρη της ενιαίας επίθεσης στο δημόσιο πανεπιστήμιο ως τέτοιο.

Τι είναι αυτό που καθιστά το δημόσιο πανεπιστήμιο «επικίνδυνο»;

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, τα πράγματα λέγονται ξεκάθαρα δια στόματος Trump: «οι αριστεροί παράφρονες προκαλούν χάος στα πανεπιστήμια για να αποσπάσουν την προσοχή από τα σύνορα», στοχοποιώντας  ως  «εσωτερικό  εχθρό»  όχι  μόνο  την  αριστερά  αλλά  και  τις  διοικήσεις  τους  ως «συνοδοιπόρους» που τους ανέχονται. Μήπως θυμίζει εμφυλιοπολεμική ρητορική; Και ενώ οι εγχώριοι θιασώτες της «αριστείας» επικαλούνται συνεχώς συγκρίσεις με τα αμερικάνικα πανεπιστήμια μόνο για να μειώσουν τα ελληνικά (αγνοώντας τεχνηέντως τις διαφορές σε υποδομές και χρηματοδότηση), φαίνεται να αγνοούν τις αντιστάσεις που προβάλει η ακαδημαϊκή κοινότητα και οι διοικήσεις κορυφαίων πανεπιστημίων στην προσπάθεια ποδηγέτησής τους από την κυβέρνηση Trump.

Στην Ελλάδα, η ίδια μύχια «αλλεργία» των κυβερνώντων (και των συν αυτών) ενάντια στον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου εκφράζεται με κάθε ευκαιρία. Ο ιστορικός ρόλος του ελληνικού πανεπιστημίου στα κοινωνικά δρώμενα στην νεότερη ιστορία ταυτίστηκε πολλές φορές με την κοινωνική πρόοδο και την αντίσταση στην κοινωνική αδικία και την απολυταρχία. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι σύμφυτα με την ίδια την έννοια του θεσμού πανεπιστημίου, στο οποίο η πολιτεία αναγνώρισε συνταγματικά ένα πλαίσιο αυτοδιοίκησης και ελευθερίας το οποίο επιτρέπει την αμφισβήτηση που οδηγεί στην πρόοδο και την αλλαγή της κοινωνίας, και αποτελεί μηχανισμό εξέλιξης. Τα χαρακτηριστικά αυτά του πανεπιστημίου δεν αποτελούν παραχώρηση του κράτους, αλλά κοινωνική κατάκτηση και βρίσκονται πάντα στο στόχαστρο των κυβερνήσεων, σε περιόδους κατά τις οποίες οι κυβερνήσεις επιδιώκουν αναδιαρθρώσεις που συναντούν κοινωνική αντίδραση. Οι πρόσφατοι νόμοι, σε συνδυασμό με τον συνεχή οικονομικό εκβιασμό, αφαιρούν κάθε χαρακτηριστικό αυτοδιοίκησης. Από τον τρόπο εκλογής των διοικήσεων, αλλά ακόμη και μέχρι τον τρόπο διεξαγωγής των εξετάσεων, το κράτος καθορίζει πλέον κάθε πτυχή της ακαδημαϊκής λειτουργίας, επιβάλλοντας ένα καθεστώς κρατικής εποπτείας.

Παράλληλα, εξελίσσεται η κοπιώδης προσπάθεια της κυβέρνησης να καθιερώσει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων (με τη γνωστή πια πορεία ευτελισμού της). Η ίδια η διοίκηση του ΕΜΠ, μέσα από θεσμικές ακροβασίες και παρά τις οξύτατες αντιδράσεις της ακαδημαϊκής κοινότητας, αποπειράται να ιδρύσει ιδιωτικό παράρτημα στην Κύπρο.

Το ΕΜΠ στο στόχαστρο, ξανά.

Είναι ξεκάθαρο πως στόχος των κυβερνητικών σχεδίων δεν είναι ούτε η ασφάλεια, ούτε η στήριξη των δημοσίων πανεπιστημίων, αλλά η επιβολή του δυστοπικού δόγματος «νόμος και τάξη» τόσο λόγω ιδεολογικής εμμονής, όσο και ως τρόπο διαχείρισης της αυξανόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας και απαίτησης για δικαιοσύνη και αλλαγή. Το Πολυτεχνείο, ιστορικά, με διοικήσεις προοδευτικών ή ακόμη και συντηρητικών Πρυτάνεων, στάθηκε στο ύψος του ακαδημαϊκού και κοινωνικού του ρόλου σε εποχές όπως η Κατοχή και η Δικτατορία, και έγινε σύμβολο δημοκρατίας, ελεύθερης έκφρασης και απαίτησης για δικαιοσύνη. Σε πλήρη αντίθεση με την ιστορία του, η σημερινή του διοίκηση εμφανίζεται σε απόλυτη σύμπνοια με την κυβερνητική ρητορική εναντίον του, σπεύδοντας προς συνεχή επίρρωση του αφηγήματος για εστίες ανομίας.

Με βάση το πρόσφατο περιστατικό βίας εντός της πολυτεχνειούπολης, την επόμενη μέρα και σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις κυβερνητικές δηλώσεις, ο Πρύτανης έσπευσε να προτρέψει την κυβέρνηση να νομοθετήσει για τη διαδικασία σύστασης των πειθαρχικών που θα οδηγήσουν σε διαγραφές φοιτητών που εμπλέκονται σε έκνομες ενέργειες, ενώ δήλωσε ανοιχτά ότι «η άποψή μου είναι να υπάρχει διαρκής κίνηση της αστυνομίας μέσα στα ιδρύματα, ώστε να μη μεσολαβεί χρόνος να μεταβεί η αστυνομία σε ένα συμβάν». Την άλλη κιόλας μέρα, πάνοπλοι αστυνομικοί έχουν στρατοπεδεύσει εντός του ΕΜΠ. Πώς να μην πάρει, λοιπόν, τα εύσημα γνωστού «αμερόληπτου δημοσιογράφου» με την ακραία φιλοκυβερνητική του στάση.

Η προσπάθεια να «σιγήσει» οριστικά το ιστορικό συγκρότημα της Πατησίων, μέσω των επαναλαμβανόμενων και συστηματικών απαγορεύσεων εκδηλώσεων, ακόμη και εκδηλώσεων που συμμετέχουν καθηγητές του ΕΜΠ και φορείς του ΤΕΕ, εντάσσεται ακριβώς στον ίδιο στόχο, ακόμη και σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας της Σχολής των Αρχιτεκτόνων. Για μια ακόμη φορά η Πρυτανεία αποφασίζει το κλείσιμο του κάτω Πολυτεχνείου και την διακοπή της εκπαιδευτικής διαδικασίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών για να σιωπήσουν οι ενοχλητικές φωνές. Εδώ κλειστό, θλιβερό και παντέρημο Πολυτεχνείο.

Η κοινότητα του ΕΜΠ οφείλει να αποστασιοποιηθεί από την αυτοκαταστροφική στάση της άκριτης και πρόθυμης υπακοής, μέσω των ζωντανών συλλογικών της οργάνων. Σε αυτή την κατεύθυνση, ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ θα πρέπει να σταματήσει να εμφανίζεται ως πρόθυμος υποστηρικτής των προθύμων υποστηρικτών της κυβερνητικής επίθεσης στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Αν δεν αντιστραφεί αυτή η πορεία, σύντομα θα λειτουργούμε πλήρως υπό ασφυκτική και ταπεινωτική κρατική επιτροπεία, η επιβολή της οποίας θα περιλαμβάνει και εμάς σαν επιτηρητές και επιτηρούμενους σε συνθήκες διαρκούς σύγκρουσης.

Το απαίσιο πρόσωπο του πολέμου

Στη γειτονιά μας, στη Γάζα, συνεχίζεται το φρικτό έγκλημα του κράτους του Ισραήλ ενάντια σε ένα ολόκληρο λαό. Και ένας ολόκληρος πλανήτης μοιάζει να έχει συνηθίσει στις εικόνες των σκοτωμένων παιδιών και των ισοπεδωμένων σχολείων και νοσοκομείων. Καταδικάζουμε με όλη μας τη δύναμη την επίθεση με drone σε πλοίο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα που εξαπέλυσε, στηριγμένο στον αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό, το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ την περασμένη Παρασκευή σε διεθνή ύδατα κοντά στη Μάλτα και εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον συνάδελφο Τάκη Πολίτη. Τώρα που το απαίσιο πρόσωπο του πολέμου αρχίζει να γίνεται τμήμα της «καθημερινότητας» είναι που πρέπει να επιβεβαιωθεί και, κυρίως, να εφαρμοστεί η απόφαση της Συγκλήτου του ΕΜΠ για μη συμμετοχή στην πολεμική έρευνα.

Οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ εκφράζουμε την οδύνη μας για τον άδικο χαμό τόσων ανθρώπων, στην πλειονότητά τους νέων, στην ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών και ενώνουμε τη φωνή μας με όλες και όλους για τη σε βάθος διερεύνηση των αιτιών και την άμεση και δίκαιη απόδοση ευθυνών.

Παγωμένοι, όπως όλες και όλοι, από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη παρακολουθούμε τη συζήτηση για τις αιτίες, που «κατά μεγάλο ποσοστό οφείλονται σε ανθρώπινο λάθος», όπως έσπευσε να δηλώσει ο πρωθυπουργός, πριν «μαζευτεί», συνειδητοποιώντας ότι αυτή τη φορά το πλήγμα είναι τόσο βαρύ που τέτοιες δηλώσεις μπορούν να πυροδοτήσουν μια ανεξέλεγκτη οργή. Καταθέτουμε κάποιες σκέψεις, μιας που η σιωπή κάνει ακόμη πιο ασφυκτική την αίσθηση αδικίας για τα θύματα.

Όσον αφορά στο «ανθρώπινο λάθος»¹, ένα σύστημα ασφάλειας που είναι βασισμένο στην παραδοχή ανυπαρξίας του ανθρώπινου λάθους είναι απλούστατα εκ βάθρων λανθασμένο, αυτοαναιρούμενο και βαθιά αναξιόπιστο. Αντίθετα, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές σχεδιασμού των συστημάτων ασφάλειας, το «ανθρώπινο λάθος» ενεργοποιεί, φέρνει στο προσκήνιο, τα ήδη προϋπάρχοντα εγγενή κενά ασφαλείας² του ίδιου του συστήματος/διαδικασίας (π.χ. προτεραιότητες ασφάλειας, επίπεδο εκπαίδευσης, επίβλεψη, πρότυπα επικοινωνίας, λανθασμένες διοικητικές αποφάσεις, κ.ά.). Τα ατυχήματα στην Bopal, στο Chernobyl και Three Mile Island, στα διαστημικά λεωφορεία Challenger και Columbia, στην πλατφόρμα Piper Alpha, στην γέφυρα Tacoma Narrows συγκλόνισαν τον κόσμο. Η επιστήμη στράφηκε στη συστημική αντιμετώπιση της ασφάλειας³, πολύ πέραν της εύκολης χρέωσης στο «ανθρώπινο λάθος», και στη δραστική αλλαγή των διαδικασιών ελέγχου και ασφάλειας.

Αν αυτά πια είναι γνωστά σε επίπεδο θεμελιώδους επιστημονικής ανάλυσης προβλημάτων ασφάλειας σε πολύπλοκα συστήματα, αυτό που πονάει περισσότερο στην περίπτωση των Τεμπών είναι ότι το σιδηροδρομικό δίκτυο στην Ελλάδα είναι σχετικά απλό και ότι η τραγωδία προκλήθηκε, όχι από κάποιο απίθανο και απρόβλεπτο ευθυγραμμισμό στα κενά ασφαλείας των επιβεβλημένων πολλαπλών φραγμών παρεμπόδισης σφαλμάτων, αλλά από την πλέον προφανή συνθήκη ατυχήματος: την κίνηση δύο συρμών στην ίδια γραμμή αντίθετα και μάλιστα για 12 λεπτά. Προκαλεί, επίσης, δέος το χάσμα μεταξύ της καλλιεργημένης εικόνας μιας Ελλάδας που κάνει άλματα στον τομέα της τεχνολογίας και της πραγματικότητας των απαράδεκτων συνθηκών σε στοιχειώδη πράγματα, όπως η ασφάλεια των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Η κοινή γνώμη και ιδιαίτερα οι νέοι (στις πορείες, στα γήπεδα, στο διαδίκτυο, παντού) δικαίως οργισμένοι αναζητούν την απόδοση ευθυνών, φοβούμενοι ότι για μια ακόμη φορά αυτή θα εμφανιστεί πολυκαιρισμένη και «ακίνδυνη».

Εκπαιδεύουμε τους αυριανούς μηχανικούς με τη βασική αρχή «πρώτα η ασφάλεια» («safety first»). Δυστυχώς, η παραπάνω αρχή αγνοήθηκε στην πράξη από όλους αυτούς που μείωσαν ασυλλόγιστα το προσωπικό (από 2000 στους 700 εργαζόμενους, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα) στο όνομα της μεγιστοποίησης της κερδοφορίας, σε αυτούς που έκλεισαν μάτια και αυτιά στις προειδοποιήσεις των εργαζομένων, μόνο και μόνο επειδή προέρχονταν από συνδικαλιστικούς φορείς.

Παντελής αγνόηση της σύγχρονης επιστήμης, μιθριδατισμός έναντι των υπαρκτών κινδύνων και συνεπειών μιας βαθιάς αντιλαϊκής πολιτικής που ολοένα και πιο συστηματικά υποτιμά την αξία της ανθρώπινης ζωής – αρκεί αυτή να μην προκαλεί («τουλάχιστον στη θητεία μας») πολιτικό πρόβλημα;

Οι γραμμές αυτές γράφονται δύσκολα. Μακάρι αυτή η τραγωδία να μην είχε συμβεί ποτέ και αυτά τα επιχειρήματα να μην χρειαζόταν να αποτυπωθούν σε αυτό το χαρτί. Μακάρι τέτοιες στιγμές να μην ξαναϋπάρξουν. Μέχρι τότε, όμως, είναι ευθύνη μας να βγούμε μπροστά και να τα επισημάνουμε. Με όλη τη δύναμη της φωνής μας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΑΥΡΙΑΝΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ.

_____________

Αναφορές:

1. Senders, J.W. Moray, N.P. 1991. Human Error: Cause, Prediction, and Reduction: Analysis and Synthesis. Series in applied psychology, Lawrence Erlbaum Associates, 135p.

2. Reason, J. 1990. The contribution of latent human failures to the breakdown of complex systems. Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological Sciences, 327(1241), 475-484. https://doi.org/10.1098/rstb.1990.0090

3. Petroski, Η. 1994. Design Paradigms: Case Histories of Error and Judgment in Engineering, Cambridge University Press, 224p

Τραγωδία_Τεμπών_7-3-2023