Στα τέλη Αυγούστου 2013, η νέα ακαδημαϊκή χρονιά ξεκινούσε δραματικά με την ανακοίνωση του σχεδίου διαθεσιμότητας-απόλυσης αρχικά 1700 εργαζομένων στα Πανεπιστήμια, από αυτούς περισσότεροι από 450 στο ΕΜΠ, ποσοστό άνω του 50% του δυναμικού του. Από την πρώτη στιγμή, ως ΠΔ ΕΜΠ δηλώσαμε ότι είμαστε απερίφραστα στο πλευρό των εργαζόμενων και καλέσαμε όλο το ΕΜΠ, να σταθεί ενωμένο και αποφασισμένο και να δώσει ένα σκληρό αγώνα, με όποια μέσα απαιτούνται, μέχρι την τελική νίκη.

Είκοσι και πλέον μήνες μετά, λοιπόν, έχουμε κάθε δικαίωμα να χαιρόμαστε με τη χαρά όλων των εργαζομένων, όλων των Πανεπιστημίων. Για πρώτη φορά μπορούμε να λέμε ότι ένας αγώνας μακρύς και δύσκολος οδήγησε σε μια πραγματική και καθαρή νίκη.

Ήταν περισσότερο από προφανές ότι ο αγώνας των εργαζόμενων του ΕΜΠ και των άλλων Ιδρυμάτων ήταν και δικό μας καθήκον, όχι μόνο ως έκφραση αλληλεγγύης στους ανθρώπους εκείνους που αντιμετώπιζαν άμεσα το φάσμα της απόλυσης, αλλά επειδή μετά τη διαθεσιμότητα το ΕΜΠ δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο. Επιπλέον, πολύ σύντομα θα ερχόταν και η σειρά των μελών ΔΕΠ. Είναι χαρακτηριστικό ότι, τότε υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων είχαν αποκαλύψει στη Σύνοδο των Πρυτάνεων, πως υπήρξαν σκέψεις για ένταξη και μελών ΔΕΠ στη διαθεσιμότητα, αλλά τελικά αποφασίστηκε να αφεθούν για αργότερα, κάνοντας λόγο για ποσοστά γενικής μείωσης της τάξης του 40% του υπηρετούντος προσωπικού μέχρι το 2015.

Στο ΕΜΠ, στο ΕΚΠΑ και στα άλλα πανεπιστήμια, συγκροτήθηκε ένα μέτωπο από τους εργαζόμενους που αποδείχθηκε πολύ σκληρό για να ηττηθεί, παρά το γεγονός ότι ο αντίπαλος εμφάνισε το πιο σκληρό του πρόσωπο: ψήφιση κατά παραγγελία νόμου που καθιστούσε ιδιώνυμο αδίκημα την μη απογραφή κι έθετε τον υπάλληλο που εξασκούσε το δικαίωμά του στην απεργία σε αυτοδίκαιη αργία και στη συνέχεια στην απόλυση – ένα μεσαιωνικής σκληρότητας μέτρο -, συνεχείς και ανοιχτές απειλές για επέμβαση εισαγγελέων και αστυνομίας, κ.λπ. Δίπλα στους εργαζόμενους στάθηκε η συντριπτική πλειοψηφία της πολυτεχνειακής κοινότητας. Οι φοιτητές, οι οποίοι με μαζικές συνελεύσεις και συνεχείς κινητοποιήσεις, απέτρεψαν σε κρίσιμες στιγμές το σχέδιο της Κυβέρνησης να τους χρησιμοποιήσει ως πολιορκητικό κριό ενάντια στην απεργία, αρχικά με τον εκβιασμό της μη εγγραφής πρωτοετών και στη συνέχεια με την απειλή της απώλειας του εξαμήνου. Ο Σύλλογός μας, επίσης, μπήκε αποφασιστικά σε αυτήν τη μάχη. Επί οκτώ συνεχόμενες εβδομάδες, συνεδρίαζε με μεγάλη συμμετοχή και αποφάσιζε απεργιακές κινητοποιήσεις, σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των εργαζομένων, αλλά και υπεράσπισης του ΕΜΠ. Η κρισιμότητα των στιγμών έφερε στην ίδια πλευρά του αγώνα πολλούς συναδέλφους, μακριά από στείρους διαχωρισμούς και αντιπαραθέσεις του παρελθόντος. Όπως είχαμε επισημάνει και τότε, η πραγματική δημοκρατία άρχισε να κυλάει και πάλι στις φλέβες του Συλλόγου και να του δίνει ζωή.

Στο πλευρό των εργαζομένων στάθηκαν, επίσης, οι Σύλλογοι ΕΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ, πολλές φορές σε ανοιχτή αντίθεση με τις ηγεσίες των Ομοσπονδιών τους. Ένα πανίσχυρο μέτωπο όλων των συλλόγων του ΕΜΠ αγκάλιασε τους εργαζόμενους σε μια μάχη «ή ταν ή επί τας».

Βέβαια, δεν ήμασταν όλοι. Κάποιες υποτελείς προς την Κυβέρνηση δυνάμεις κρατούσαν (στην καλύτερη περίπτωση) ίσες αποστάσεις από το θύτη που κατέστρεφε το ΕΜΠ και το θύμα που αντιστεκόταν, απέχοντας επιδεικτικά στη διάρκεια αυτού του αγώνα. Ορισμένοι δε φρόντιζαν να προσφέρουν τροφή στον τηλεοπτικό κανιβαλισμό μιλώντας για «καθηγητές που πηδάνε από τα κάγκελα», που «καταδιώκονται από τάγματα εφόδου», κ.λπ. Μάλιστα, στην πιο κρίσιμη φάση της μάχης, όταν η Κυβέρνηση έριχνε όλες της τις δυνάμεις για να τσακίσει τον αγώνα, συμπαρατάχθηκαν ανοιχτά με αυτήν, ώστε να σταματήσει η απεργία του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ. Το δε Συμβούλιο Ιδρύματος του ΕΜΠ έφτασε στο σημείο να ζητά από το Υπουργείο Παιδείας να τροποποιήσει τον αριθμό των 399 τελικά διαθεσίμων για το ΕΜΠ, κι αν ο Υπουργός έκρινε ότι αυτό δεν ήταν δυνατόν (sic!) να τροποποιήσει τα κριτήρια ώστε να απολυθούν αναλογικά κι εργαζόμενοι από κάθε άλλη υπηρεσία, εργαστήριο, κ.λπ.!

Οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ, με τη συμπαράσταση των Συλλόγων των φοιτητών, του ΔΕΠ, των ΕΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ του Ιδρύματος, μαζί με τους εργαζόμενους του ΕΚΠΑ και των άλλων πανεπιστημίων, έγραψαν μια από τις πιο λαμπρές σελίδες αγώνα εντός και ενάντια στο Μνημόνιο, με ένα και μοναδικό στόχο: κανείς απολυμένος, όλοι στις θέσεις τους. Ο στόχος αυτός κατηγορήθηκε ως μαξιμαλιστικός, ουτοπικός. «Το μνημόνιο δεν ανατρέπεται, ας σώσουμε ότι σώζεται, ας πάμε παρακάτω», ψιθύριζαν στην αρχή και στη συνέχεια κραύγαζαν «οι φωνές της λογικής»… Πού θα ήμασταν τώρα αν είχαν επικρατήσει; Η επιμονή σε ένα ποικιλόμορφο αγώνα, με αλλαγές τακτικής αλλά με αδιαπραγμάτευτο πυρήνα το «θα συνεχίσουμε μέχρι και ο τελευταίος να γυρίσει στη δουλειά του», προκάλεσε σημαντική φθορά στη μνημονιακή Κυβέρνηση, απέσπασε σημαντικές νίκες (μεγάλος αριθμός συναδέλφων επέστρεψε στο ΕΜΠ, παρά τον κανόνα που πολλοί θεωρούσαν ανίκητο ότι «κανείς διαθέσιμος δεν επιστρέφει στη θέση του», και αρκετοί άλλοι δεν έχασαν τη δουλειά τους) και ολοκληρώθηκε μετά την εκκωφαντική κατάρρευση της μνημονιακής Κυβέρνησης. Η νέα Κυβέρνηση προφανώς πιστώνεται το γεγονός ότι υιοθέτησε έναν από τους εμβληματικούς στόχους του αντιμνημονιακού αγώνα, την επιστροφή όλων των απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε συνθήκες ασφυκτικής πίεσης. Αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι η ατζέντα των προτεραιοτήτων δεν διαμορφώθηκε τώρα, αλλά με στους σκληρούς αγώνες της προηγούμενης περιόδου. Οι απεργίες διαρκείας, οι εκρηκτικές συνελεύσεις των εκατοντάδων εργαζομένων, η «αναπάντεχη» υποδοχή των πρωτοετών, τα αμέτρητα ξενύχτια στις πύλες, οι Παμπολυτεχνειακές, οι βουβές πορείες με τις μάσκες, το «ακουμπάμε στον διπλανό μας!», οι ηρωικοί «αργίτες», το κέντρο της Αρχιτεκτονικής, η συναυλία στην Πατησίων, η συνέντευξη τύπου με τις μάσκες, οι αντι-συγκεντρώσεις και η μαχητική συμπαράσταση των φοιτητών, τα πλημμυρισμένα με απεργούς Προπύλαια, η μετακίνηση εκατοντάδων εργαζομένων σε άλλο κλάδο «για να σωθεί ο συνάδελφος» και τόσα άλλα που σημάδεψαν τον αγώνα αυτό δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Αξίζει, όμως, μια ειδικότερη αναφορά σε μια από τις πιο δύσκολες, αλλά και ηρωικές στιγμές αυτού του κινήματος όταν, μετά τις Ευρωεκλογές 2014, η μνημονιακή Κυβέρνηση αισθάνθηκε ότι δεν απειλείται άμεσα και προχώρησε σε ένα κρεσέντο αυταρχισμού, χρησιμοποιώντας την πολιτική επιστράτευση ακόμη και ενάντια σε πανίσχυρα συνδικάτα, όπως αυτό της ΔΕΗ. Τότε, υπαναχώρησε και από τις δεσμεύσεις που είχε δώσει για το θέμα της διαθεσιμότητας, με τριτεγγυητή μάλιστα τη Σύγκλητο του ΕΜΠ, και προχώρησε στην προκήρυξη της κινητικότητας στα ΑΕΙ. Παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων του ΕΜΠ είχε ήδη διασωθεί, οι εργαζόμενοι του Ιδρύματος με τη στήριξη κυρίως των φοιτητών, κινητοποιήθηκαν ξανά και με αποφασιστικό τρόπο, όχι μόνο για τους δικούς τους συναδέλφους που κινδύνευαν αλλά και για όλους τους άλλους εργαζόμενους των υπολοίπων Πανεπιστημίων. Η κινητοποίηση αυτή, μολονότι το ΕΜΠ είχε μείνει μόνο του στον αγώνα, ήταν που ανάγκασε τον τότε Υπουργό Παιδείας να ζητήσει νέα έκθεση αξιολόγησης από ιδιωτική εταιρεία πριν προβεί σε οποιαδήποτε απόλυση, δεσμευόμενος ότι θα πράξει με βάση τα αποτελέσματά της. Η αξιολόγηση αυτή επαναβεβαίωσε (ακόμη και με τα «δικά τους» μέτρα και σταθμά) αυτό που τα Πανεπιστήμια διακήρυσσαν σε όλους τους τόνους από την αρχή: ότι δεν περίσσευε κανένας εργαζόμενος. Το αποτέλεσμα αυτό προκάλεσε εσωτερικές (έστω και προσχηματικές) αντιπαραθέσεις στην Κυβέρνηση, απονομιμοποίησε ακόμη περισσότερο στη συνείδηση της κοινωνίας τις απολύσεις και έδωσε τον απαραίτητο χρόνο μέχρι να φτάσουμε στο σημερινό αίσιο τέλος, είκοσι και πλέον μήνες μετά.

Είκοσι και πλέον μήνες μετά, λοιπόν, έχουμε κάθε δικαίωμα να χαιρόμαστε με τη χαρά όλων των εργαζομένων, όλων των Πανεπιστημίων. Για πρώτη φορά μπορούμε να λέμε ότι ένας αγώνας μακρύς και δύσκολος οδήγησε σε μια πραγματική και καθαρή νίκη. Στον αγώνα αυτό έγιναν λάθη, υπήρξαν και στιγμές που οι συνεχείς απόπειρες διάσπασης των εργαζομένων από την πλευρά της Κυβέρνησης, μέσω της αφόρητης και απάνθρωπης πίεσης, πέτυχαν το σκοπό τους. Είναι όμως αυτό ανθρώπινο. Το θαυμάσιο γεγονός είναι ότι οι εργαζόμενοι, και μαζί με αυτούς όλοι εμείς, άνθρωποι απλοί, πολλές φορές αδύναμοι, καταφέραμε τελικά όλοι μαζί να αντέξουμε μέχρι η απάνθρωπη μηχανή του Μνημονίου να ηττηθεί. Και θα είμαστε εδώ αν και όποτε ξανατολμήσουν!

Ας χαρούμε λοιπόν τη νίκη των εργαζομένων, αλλά και ολόκληρου του ΕΜΠ, ας κρατήσουμε ως κεκτημένο ότι ένας αγώνας που δίνεται αποφασιστικά και με τη μέγιστη δυνατή ενότητα φέρνει αποτέλεσμα και ας μοιραστούμε συμπεράσματα κι εμπειρίες που θα συμβάλλουν σε ένα πιο δυνατό και αποτελεσματικό κίνημα μέχρι τη διαμόρφωση ενός Συλλογικού, Δημόσιου, Ακαδημαϊκού και Δημοκρατικού Πανεπιστημίου που οραματιζόμαστε.

Μια μεγάλη νίκη!!!

Είναι λυπηρό που για μία ακόμη φορά η παράταξη της «Ακαδημαϊκής Πρωτοβουλίας» βάζει «πλάτη» στην Κυβέρνηση εξισώνοντας το θύτη με το θύμα, μέσα από στρεβλώσεις της πραγματικότητας, παραλείψεις και «νουθεσίες». Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» φταίει βασικά η Διοίκηση του ΕΜΠ γιατί δεν θα είχε υπάρξει καμία διαθεσιμότητα στο Ε.Μ.Π. αν «…είχε διαχειριστεί έγκαιρα (καταρτίζοντας Οργανισμό) τη στρέβλωση που υπήρχε με τους ΙΔΑΧ…»!

Φαίνεται πως η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» ξεχνά ότι:

–            Η Σύγκλητος ήδη από τις 26/08/2011 είχε εγκρίνει και καταθέσει έγκαιρα στα Υπουργεία Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης νέο Οργανισμό Διοικητικών Υπηρεσιών (ΟΔΥ) του ΕΜΠ (τροποποίηση σχεδίου του Π.Δ. 46/1998), πριν το Νόμο 4024/2011 «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο – βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015». Ο νέος ΟΔΥ ούτε εγκρίθηκε ούτε και απορρίφθηκε ποτέ. Απλά αγνοήθηκε…

Ένα απλό ερώτημα: Καλό είναι κάποια στιγμή να μας πει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τι έκανε για να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα και τι τελικά πέτυχε;

–            Η «περίφημη» αξιολόγηση του ΥΠΑΙΘ προέβλεπε αναλογίες διοικητικού προσωπικού ανά μέλος ΔΕΠ, φοιτητή, κλπ. που δεν απαντούν πουθενά στη διεθνή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, στηρίχθηκε σε δείκτη «1 διοικητικού υπαλλήλου ανά 100 μέλη ΔΕΠ», δηλ. 5 περίπου διοικητικούς για το σύνολο των ενεργών μελών ΔΕΠ στο ΕΜΠ! Ποιος ΟΔΥ θα προέβλεπε ποτέ τέτοιες αναλογίες; Ο ακρωτηριασμός του ΕΜΠ και των άλλων πανεπιστημίων ήταν προαποφασισμένος. Θυμόμαστε όλοι ότι η εγκύκλιος που είχε σταλεί από το ΥΠΑΙΘ, καλώντας τα Ιδρύματα να αξιολογήσουν τις δομές τους, έκανε εκ των προτέρων αναφορά στον αριθμό των διοικητικών υπαλλήλων που πλεονάζουν!

–            Η Κυβέρνηση, μέσω της απόφασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης, στις 20/9/2013, αποφάσισε, ακόμη και με αυτή την άθλια αξιολόγηση, ότι το ΕΜΠ χρήζει της υποστήριξης 597 διοικητικών υπαλλήλων, όπως αναφέρει και η πρόσφατη επιστολή της Συγκλήτου. Ενώ, αυτή η «αξιολόγηση» ήταν «μια χαρά» προκειμένου να μπουν στη διαθεσιμότητα 340 υπάλληλοι του ΕΜΠ, κατά την Κυβέρνηση δεν υπάρχει καν, τώρα που οι ίδιες εκτιμήσεις υποστηρίζουν την επιστροφή των διαθέσιμων στο ΕΜΠ;

Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» οι πολύμηνες κινητοποιήσεις του περασμένου έτους ήταν «…απόρροια μιας πολιτικής μεθόδευσης παρά ενός οργανωμένου σχεδίου επίλυσης του προβλήματος…». Μάλιστα, προς επίρρωση της θέσης της επικαλείται την εύκολη ανατροπή των συμφωνηθέντων γεγονός που υποδηλώνει πως «…μάλλον κάτι δεν έγινε καλά και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει ως προς τις μεθόδους και την αποτελεσματικότητα της διαπραγμάτευσης….». Δεν φταίει δηλ. μια Κυβέρνηση που συμπεριφέρεται στα ΑΕΙ της χώρας ως κοινός απατεώνας, με απόλυτο κυνισμό, παραβιάζοντας κάθε έννοια δεοντολογίας και ηθικής, όπως διαπιστώνουμε όχι μόνο εμείς, αλλά οι Σύγκλητοι των τριών μεγαλύτερων πανεπιστημίων που πλήττονται από τη διαθεσιμότητα.  Δεν φταίει δηλ. μια Κυβέρνηση που ενώ είχε αποφασίσει – με τις όποιες διαδικασίες – ότι υπήρχε «πλεονάζον» προσωπικό 1165 εργαζομένων σε 8 Πανεπιστήμια και «ελλείπον» προσωπικό 646 εργαζομένων στα υπόλοιπα, εν μια νυκτί, και χωρίς καμία αιτιολόγηση, αποφάσισε «με το μάτι» ότι το «ελλείπον» διοικητικό προσωπικό στα ΑΕΙ ανέρχεται σε 600 άτομα (μάλιστα στην αρχή ήταν 500!) συμπεριλαμβανομένων και των 8 ΑΕΙ που στο μεταξύ είχαν προβεί σε αναδιοργάνωση του προσωπικού! Και βέβαια, η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» «ξεχνά» στην ανακοίνωσή της πως ο αγώνας του προηγούμενου διαστήματος έφερε ήδη πίσω 164 θέσεις στο Ε.Μ.Π. αποκρούοντας τουλάχιστον τη μισή ζημιά που προκάλεσε η Κυβέρνηση στο Ίδρυμα, καλύπτοντας ήδη τα μισά του δρόμου μέχρι την επιστροφή όλων των διαθεσίμων. Και «ξεχνά», επιπρόσθετα, ότι σε αυτόν τον αγώνα η εν λόγω παράταξη έλαμψε δια της απουσίας της από παντού. Και έρχεται σήμερα να «κουνήσει και το δάχτυλο» και να κάνει μαθήματα συνδικαλιστικής δράσης!

Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία», δεν υφίσταται καν ως πρόβλημα η αχαρακτήριστη κυβερνητική παλινωδία, που εισάγει ευθέως το «νόμο της ζούγκλας» στα πανεπιστήμια («όπου και όποτε μπορώ θα σε δουλέψω»). Αυτό το αποδέχεται με απίστευτη ευκολία, για να μη χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ραγιαδισμό. Αντιθέτως, ευθύνονται οι εργαζόμενοι που, παρά την απελπισία και τη βαθιά αίσθηση της αδικίας, δεν αντιδρούν όσο πρέπει «ευπρεπώς» σε αυτό.

Θα συμφωνήσουμε με την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» σε ένα πράγμα: ότι έχει κλονιστεί η σχέση εμπιστοσύνης των μελών ΔΕΠ με τα συνδικαλιστικά όργανα. Οι αιτίες είναι πολλές, και εμείς δεν θα πάψουμε να αναζητούμε και τις δικές μας ευθύνες σε αυτό, όσες μας αναλογούν. Αλλά, ας αναζητήσει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τις αιτίες και στον τυφλό κυβερνητικό συνδικαλισμό που άσκησε ως παράταξη τόσο σε επίπεδο ΕΜΠ όσο και στην ΠΟΣΔΕΠ (μέσω των παρατάξεων ΚΙΠΑΝ και ΑΡΜΕ) τα προηγούμενα χρόνια. Όσα κροκοδείλια δάκρυα και αν χύνει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» για το «κλειστό ΕΜΠ» δεν πείθουν. Γιατί τα τελευταία τέσσερα χρόνια που περικόπηκαν δραματικά οι δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία, που καταληστεύτηκαν τα αποθεματικά των ΑΕΙ, που έκλεισαν Τμήματα σε περιφερειακά πανεπιστήμια λόγω έλλειψης διδασκόντων, που καταβαραθρώθηκαν οι μισθοί μας οδηγώντας συναδέλφους στη φτωχοποίηση μαζί με το 30% περίπου της ελληνικής κοινωνίας, όλα αυτά τα χρόνια που το ΕΜΠ κλείνει καθημερινά και συνεχώς, εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τήρησε απαρέγκλιτα «σιγήν ιχθύος». Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το ΕΜΠ να «φαίνεται» ανοιχτό, να «κρατούνται τα προσχήματα», να μη διαταράσσεται η «εικονική πραγματικότητα» της ανάπτυξης.

Και, τέλος, ένα απλό ερώτημα. Καλό είναι κάποια στιγμή να μας πει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τι έκανε για να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα και τι τελικά πέτυχε.

Thitis_kai_thima_25-6-2014

Τις τελευταίες δέκα μέρες, οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΜΠ και των υπολοίπων επτά πανεπιστημίων, ΕΚΠΑ, ΑΠΘ, ΟΠΑ, Πατρών, Θεσσαλίας, Ιωαννίνων και Κρήτης,  «ξανασταυρώνονται», καθώς η Κυβέρνηση παραβίασε με κατάφορο τρόπο τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί χάρη στον πολύμηνο απεργιακό αγώνα των εργαζομένων. Η υπαναχώρηση από τα συμφωνηθέντα, που «επισημοποιήθηκε» με την έκδοση του ΦΕΚ 1570/τ. Β’/16-6-2014, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια «ενδοκυβερνητική κόντρα» μεταξύ των Υπουργών ΠΑΙΘ και ΔΙΜΗΔ. Μάλιστα, ο Υπουργός ΠΑΙΘ φέρεται να είπε ότι «…υπήρξαν επί μέρους συμφωνίες με κατευναστικό χαρακτήρα για το θέμα των διοικητικών υπαλλήλων, τις οποίες όμως άλλα μέλη της Κυβέρνησης δεν αποδέχονταν…», δηλώνοντας ωστόσο ότι δεν μπορεί να το υιοθετήσει επειδή «δεν ξέρει». Ας υιοθετήσει λοιπόν την απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης, στις 20/9/2013, που ενέκρινε την εισήγηση του τότε Υπουργού ΠΑΙΘ και αποφάσισε ότι το ΕΜΠ χρήζει της ανάγκης 597 διοικητικών υπαλλήλων για την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία του! Εκτός αν η επιλεκτική μνήμη αποτελεί πια απαραίτητη υπουργική ιδιότητα. Μαζί με τον τρομακτικό κυνισμό….

Όλα αυτά συμβαίνουν τρεις μόλις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές, στις οποίες η Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η οποία εκλέχθηκε το 2012 εν μέσω τρομοκρατικών διλημμάτων και εκβιασμών από τη μια πλευρά και ψεύτικων υποσχέσεων για επαναδιαπραγμάτευση και παύση στα οριζόντια μέτρα από την άλλη, έχασε 30% και πλέον της ισχνής εκλογικής δύναμης που είχε πριν από δυο χρόνια. Φαίνεται ότι τα μόνα «χαρίσματα» που διαθέτει η Κυβέρνηση αυτή είναι η υποκρισία, το θράσος και ο κυνισμός. Προσποιείται ότι κατάλαβε το μήνυμα των εκλογών, δηλώνει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία και προβαίνει σε επιδείξεις ισχύος, πάντα βέβαια απέναντι στους πιο αδύναμους. Δεν υπάρχει ίσως πιο χαρακτηριστική εικόνα απόδοσης της νοοτροπίας της Κυβέρνησης αυτής, από το ύπουλο χτύπημα του αστυνομικού των ΜΑΤ στην απολυμένη καθαρίστρια, προφανώς από «υπερβάλλοντα ζήλο». Ήταν το ίδιο ύπουλο με την εκκόλαψη του «αυγού του φιδιού» της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, η οποία λειτούργησε ως δεξαμενή των «αγανακτισμένων» ακροδεξιών θυλάκων της ΝΔ και ως «επίλεκτο τάγμα εφόδου» για την καταστολή κάθε φωνής διαμαρτυρίας, με την επί μακρώ κάλυψη και ανοχή της Κυβέρνησης. Ήταν ο ίδιος «ζήλος» με τον οποίο η Κυβέρνηση αυτή επιτέθηκε σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό κεκτημένο και ώθησε με βίαιο τρόπο εκατομμύρια συνανθρώπους μας στην ανεργία και στην ανέχεια, επιτυγχάνοντας μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: η Ελλάδα εμφανίζει το 2013 τη μεγαλύτερη αύξηση (+1,8%) στο ποσοστό του πληθυσμού που κινδυνεύει με φτώχεια, που ανέρχεται πλέον στο 23,7% και είναι υψηλότερο από τα αντίστοιχα ποσοστά της Ρουμανίας (21,2% με αύξηση +1,1%) και της Λετονίας (21,4% με αύξηση +0,9%)!

Η εικόνα στο εγγύς μέλλον, αν προχωρήσουν τα κυβερνητικά σχέδια, προβλέπεται ζοφερή τόσο για το ίδιο το ΕΜΠ, το οποίο θα αδυνατεί να εκπληρώσει στοιχειώδεις εκπαιδευτικές, ερευνητικές και διοικητικές λειτουργίες του με ένα κλάσμα του απαιτούμενου διοικητικού προσωπικού, όσο και για τα ίδια τα μέλη ΔΕΠ. Ήδη, «διαρροές» κάνουν λόγο για την υλοποίηση του σχεδίου «Αθηνά 2» τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση εξαιτίας των κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων. Οι επερχόμενες συγχωνεύσεις, σε συνδυασμό με τη μείωση του διοικητικού προσωπικού και τις διαγραφές φοιτητών, θα δώσουν το έναυσμα για «εξορθολογισμό» και μείωση και στον αριθμό των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ, σε όλα τα ΑΕΙ.

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει την καθαρή τοποθέτηση όλων απέναντι στα τεκταινόμενα. Τόσο των Διοικήσεων, απερχόμενων και υποψηφίων, όσο και κάθε μίας και ενός από εμάς:

–    Ή θα αντισταθούμε συνολικά και συλλογικά απέναντι στην καταστροφή του ΕΜΠ και του δημόσιου πανεπιστημίου γενικότερα ή θα χάσουμε την ευκαιρία να χτίσουμε ένα καλύτερο Ίδρυμα όπως το θέλουμε, ακόμη και μέσα από τις διαφορετικές οπτικές γωνίες που μπορεί να έχουμε.

–    Ή θα αποκρούσουμε συνολικά και συλλογικά κάθε μικρό ή μεγάλο εκβιασμό από την πλευρά της Κυβέρνησης, όπως π.χ. τη σύνταξη Οργανισμών εντός ασφυκτικών πλαισίων με «αντάλλαγμα» κάποιες θέσεις διοικητικών υπαλλήλων, ή θα εξαναγκαστούμε σε μόνιμη «εθελοντική υπακοή» των πολιτικών «αυθεντιών» που θα επιβάλλουν τις «απαραίτητες», για τη δήθεν σωτηρία της χώρας, μεταρρυθμίσεις.

–    Ή θα δώσουμε τη μάχη τώρα, μαζί με όλους τους κλάδους των εργαζομένων και τους φοιτητές για να αποκρούσουμε τη «γενοκτονία» των διοικητικών υπαλλήλων, ή θα παλέψουμε μόνοι μας, όταν έρθει η δική μας σειρά. Και θα έρθει, δυστυχώς, όσο και αν το απευχόμαστε, αν δεν αντιδράσουμε ΤΩΡΑ!

Ο αγώνας που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2013 για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου και του δικαιώματος στην εργασία και στη μόρφωση πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τελικής νίκης, γιατί πολύ απλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να ηττηθούμε. Η συμμετοχή όλων μας στην επερχόμενη ΓΣ του ΣΔΕΠ ΕΜΠ είναι επιβεβλημένη. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να επικαλείται άγνοια για τις καταστάσεις. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να αποποιείται των ευθυνών του.

Ubi concordia_ibi victoria_17-6-14

Φρύαξαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την «απαράδεκτη» απόφαση της Συγκλήτου του Ε.Μ.Π: «Ζητάνε παραπάνω χρήματα για το χάλι που δημιουργήθηκε στα πανεπιστήμια με την απεργία τους; Πού ακούστηκε αυτό;». Α, ώστε έτσι… Ξύπνησαν μια μέρα εργαζόμενοι, φοιτητές και καθηγητές και αποφάσισαν να «ταλαιπωρήσουν τους φοιτητές και την ελληνική κοινωνία»… Δεν ήταν, δηλαδή, η απόφαση της κυβέρνησης να συντρίψει τους εργαζόμενους στο ΕΜΠ, δεν ήταν τα ανακοινωμένα σχέδια για οριστική συρρίκνωση του ΕΜΠ, δεν ήταν για όλους, εργαζόμενους και διδάσκοντες, η άμεση απειλή πως ό,τι  είχαν ως ζωή και δράση μέσα σε αυτό, αυτό που τους «ξύπνησε»… Πόσο «μαύρο μελάνι», πόσο κυνισμός στην εξυπηρέτηση συμφερόντων…

Αν η κυβέρνηση θέλει να εκτελεσθεί στο ακέραιο το εκπαιδευτικό έργο δύο εξαμήνων, δηλαδή το σύνολο του εκπαιδευτικού έτους, θα πρέπει να φροντίσει όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό (ΔΕΠ και εργαζόμενοι) να αμειφθούν με το σύνολο των αποδοχών τους

Η απόφαση της Συγκλήτου έλεγε το απολύτως προφανές. Αν η κυβέρνηση θέλει να εκτελεσθεί στο ακέραιο το εκπαιδευτικό έργο δύο εξαμήνων, δηλαδή το σύνολο του εκπαιδευτικού έτους, θα πρέπει να φροντίσει όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό (ΔΕΠ και εργαζόμενοι) να αμειφθούν με το σύνολο των αποδοχών τους. Αν στα μέλη ΔΕΠ παρακρατηθούν δυο μήνες (τρεις με την προσαύξηση των κρατήσεων) κανείς, μα κανείς, δε δικαιούται να απαιτεί από αυτούς εργασία 12 μηνών. Η συμφωνία για πλήρη αναπλήρωση του εκπαιδευτικού έτους, μέσα σε τεράστιες δυσκολίες που η κυβερνητική πολιτική γέννησε, προϋποθέτει και την πλήρη καταβολή της ανάλογης αντιμισθίας. Τι από αυτό δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση και οι αλαλάζουσες θεραπαινίδες της; Εκτός, αν αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι καθόλου η εκπαιδευτική διαδικασία και το αποτέλεσμά της αλλά η παραδειγματική τιμωρία, η ποινή σε όσους αντιστάθηκαν στη βιαιότερη επίθεση που δέχτηκε ποτέ το Ε.Μ.Π. από καταβολής του. Εκτός αν αυτό είναι προμήνυμα ενός ακόμη σκοτεινότερου εργασιακού μεσαίωνα, που περιλαμβάνει και θεσμοθετημένη αμισθί προσφορά εργασίας, ως ποινή.

Δυστυχώς, οι ερωτήσεις είναι ρητορικές. Αυτό, ακριβώς συμβαίνει. Το βαθύ κράτος, και τα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου που το θρέφουν, το στηρίζουν και το εκφράζουν, φέρουν πολύ βαρέως το γεγονός ότι μια μεγάλη απεργία εργαζομένων στα πανεπιστήμια και στο ΕΜΠ και ένα πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης φοιτητών και καθηγητών ανέκοψε το στρατηγικό σχέδιο ισοπέδωσης των πανεπιστημίων, ειδικά των μεγάλων και ιστορικών. Τα σχέδια για ρεβάνς, για την επίτευξη του στόχου, όσον μας αφορά,  του «μικρού Πολυτεχνείου», τόσο σε έμψυχο υλικό όσο και σε υποδομές και πόρους, ενεργοποιούνται με συστηματικό τρόπο ξανά: διαπόμπευση του Ε.Μ.Π. με κάθε αφορμή και, κυρίως, προσπάθεια υπονόμευσης και αδρανοποίησης του κύριου όπλου αντίστασης, του συλλογικού αγώνα, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος στην απεργία, ενός δικαιώματος κατακτημένου με αίμα. Εξάλλου, λίγες μόνο μέρες πριν η Τρόικα, κατά τα ανακοινωθέντα, έβαλε πάνω στο τραπέζι των «διαπραγματεύσεων» ένα σύνολο αντιαπεργιακών μέτρων, με θεσμοθέτηση του λοκ άουτ και με δυνατότητα απολύσεων των απεργών, ως απαραίτητο συμπλήρωμα της κατάργησης κάθε θεσμοθετημένης εξέλιξης των μισθών («των ωριμάνσεων») και της κατάργησης κάθε συλλογικής διαπραγμάτευσης. Εφιαλτικό μέλλον, κι όμως δε βρέθηκε κανένας από την ελληνική πλευρά να πει «ως εδώ!..». «Διαπραγματευόμαστε»…

Η επιθετικότητα της κυβέρνησης και της Τρόικα, η διάθεση για άμεση ρεβάνς, εκπεφρασμένη τόσο ανάγλυφα από την υστερία σε διαπασών των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ορατή σε κάθε θέμα. Για παράδειγμα, μια κυβέρνηση που έχει εξακοντίσει την ανεργία των νέων, και ειδικά των πτυχιούχων, στο 60%, μια κυβέρνηση που καταργεί στην πράξη τη φοιτητική μέριμνα, ωθώντας στην αδυναμία να σπουδάσουν χιλιάδες φοιτητές και στο μεροκάματο των 10 Ευρώ για επιβίωση, «εξυγιαίνει» τα πανεπιστήμια, στερώντας ακόμη και το ανθρώπινο δικαίωμα, την ευκαιρία να προσπαθήσουν να αποκτήσουν ξανά αυτό που η πολιτική της τους στερεί. Ειλικρινά, δε θα μπούμε σε καμιά συζήτηση  για «τεμπέληδες» φοιτητές, που το μόνο που κάνει είναι να δίνει πρόσχημα στην κυβέρνηση να κάνει ένα ακόμη μεγάλο έγκλημα ενάντια στο κοινωνικά πιο αδύναμο τμήμα του φοιτητικού σώματος. Δεν θα καλύψουμε με «ορθολογικά» επιχειρήματα ένα ακόμη μέτρο κοινωνικής αναισθησίας. Εξάλλου, η ανθρωπογεωγραφία των καθυστερήσεων στις διάφορες σχολές μιλάει από μόνη της.

Η επιθετικότητα, όμως, αυτή δεν είναι απόδειξη δύναμης. Τουναντίον. Αποτελεί μάλλον σπασμωδική αντίδραση ενάντια στα προφανή πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα μιας αποτυχημένης πολιτικής. Η ελληνική κοινωνία φαίνεται να αποκτά πιο υγιή αντανακλαστικά απέναντι στο χιλιοειπωμένο ψέμα ότι «τα κακά πέρασαν». Οι συνεχείς προσπάθειες για την αναδημιουργία του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, με στόχο τον εγκλωβισμό του λαού «εντός των τειχών», αποτυγχάνουν η μία μετά την άλλη, στριμωγμένες σε ένα ολοένα και στενότερο «κεντρώο» πολιτικό χώρο, μιας χώρας στην οποία η κοινωνική πόλωση αυξάνει δραματικά. Κινητοποιήσεις, όπως αυτή των διοικητικών των ΑΕΙ και των γιατρών του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., με ελπιδοφόρα και αναγεννητικά χαρακτηριστικά, πληθαίνουν.

Η τελευταία απόπειρα να «αναλάβουν δράση» τα Συμβούλια Ιδρύματος, με αφορμή τις Πρυτανικές Εκλογές, εντάσσεται στην ίδια κατεύθυνση. Εκεί που η πολιτική της κυβέρνησης χάνει «έδαφος» να έρχεται «η νομιμότητα» να το επανακατακτά. Τα Συμβούλια Ιδρύματος υποχώρησαν ραγδαία στη συνείδηση της ακαδημαϊκής κοινότητας, έγιναν ξένο σώμα, ακόμη και σε όσους ήταν φίλα προσκείμενοι ή επένδυαν ελπίδες σε αυτά, όταν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όχι απλά έμειναν βουβά και αδιάφορα όταν σύσσωμη η ακαδημαϊκή κοινότητα προσπαθούσε να διασώσει τα πανεπιστήμια αλλά σε πολλές περιπτώσεις έπαιξαν και το ρόλο του κυβερνητικού πολιορκητικού κριού. Σήμερα, γίνεται η προσπάθεια να επανακτηθεί ο ρόλος τους μέσω των εξουσιών που τους έδινε στις Πρυτανικές Εκλογές ο νόμος Διαμαντοπούλου, μιας κυβέρνησης και ενός κόμματος που διαλύθηκε στους πέντε ανέμους, πληρώνοντας τις βαριές αμαρτίες της πολιτικής του.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα στη συντριπτική της πλειονότητα διαφώνησε και συνεχίζει να διαφωνεί με το νόμο αυτό. Διαφωνεί με ένα νόμο που, για παράδειγμα, στις πρυτανικές εκλογές αποκλείει πλήρως το πολυπληθέστερο τμήμα της, τους φοιτητές, και όλους τους εργαζόμενους, εκτός από τα μέλη ΔΕΠ. Δεν θα υποκύψουμε στην ψευδεπίγραφη κολακεία, ότι τάχα στα Πανεπιστήμια θα πρέπει να αποφασίζουν για όλα και για όλους μόνο οι διδάσκοντες, όταν στην πράξη αυτό είναι μόνο το έμμεσο βήμα για την πλήρη κατάργηση της αυτοδιοίκησης των πανεπιστημίων και την πλήρη διεύθυνσή τους από τη εκάστοτε κυβέρνηση. Γιατί αυτό είναι η ουσία του νόμου Διαμαντοπούλου.

Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να διαφωνεί, επίσης, στο ακραία αντιδημοκρατικό μέτρο της προεπιλογής υποψηφίων ή ακόμη και της απόρριψης υποψηφίου από το Συμβούλιο Ιδρύματος. Δηλαδή, τι; Η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είναι ώριμη να ψηφίσει τον υποψήφιο της επιλογής της και θα πρέπει «παιδονόμοι» να προεπιλέξουν γι αυτή; Δεν είναι αυτό, εξ ορισμού, κατάργηση τα δημοκρατίας; Θα υπάρχουν συμπεριφορές ύστατης πολιτικής παρακμής, όπως αυτή του Σ.Ι. του Ε.Κ.Π.Α. με την περίπτωση Καραμαλέγκου, που «έκοψε» υποψήφιο επειδή δε συμφωνεί μαζί του, επειδή τάχα ο «νόμος δίνει το δικαίωμα»;

Οι επικείμενες Πρυτανικές Εκλογές θα πρέπει να γίνουν μια ακόμη αφορμή για τη διεκδίκηση της ακαδημαϊκής ζωής και των πανεπιστημίων που αξίζουμε και η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη: πανεπιστημίων ελεύθερων, αυτοδιοικούμενων, δημοκρατικών, υψηλής στάθμης, υπηρετών του δημοσίου συμφέροντος. Η παρουσία (ή η απουσία) κάθε υποψήφιου στον αγώνα επιβίωσης που έδωσε και συνεχίζει να δίνει το ΕΜΠ αυτή τη χρονιά είναι προφανώς το θεμελιώδες κριτήριο και της ειλικρίνειας των λόγων και της ικανότητας.

Αφήνουμε τελευταίο αυτό που θεωρούμε πιο σημαντικό. Στο Ε.Μ.Π. συνεχίζεται η μάχη για να κρατηθεί ακέραιο από τη μνημονιακή λαίλαπα, όσον αφορά στο έμψυχο δυναμικό του, να μη χαθεί καμιά θέση εργαζόμενου. Οι εργαζόμενοι με τον ηρωικό αγώνα τους απέσπασαν μια συμφωνία που και αυτό εξασφαλίζει και διασώζει και το Ε.Μ.Π. Η υλοποίηση, όμως, αυτής της συμφωνίας παρουσιάζει καθυστερήσεις. Το Ε.Μ.Π. παραμένει σε αρρυθμία, κρίσιμες λειτουργίες του καρκινοβατούν. Σε αυτό υπάρχουν οπωσδήποτε κυβερνητικές ευθύνες. Η κυβέρνηση θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η φλόγα του αγώνα κάθε άλλο παρά έσβησε στο Ε.Μ.Π. και δεν πρέπει να παίζει με την υπομονή αδικημένων και απελπισμένων ανθρώπων. Ταχύτατα θα πρέπει να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα, άλλως η προεκλογική περίοδος όχι απλά δεν θα λειτουργήσει κατευναστικά των αγώνων, αλλά θα σημαδευτεί από αυτούς.

Υπάρχει, δυστυχώς, και μια καθυστέρηση που οφείλεται σε πρόσωπα και δυνάμεις εντός Ε.Μ.Π. Σαφώς, η πρόταξη και η επίκληση της «νομιμότητας», όπως εξηγήσαμε, είναι μάσκα γι’ αυτούς που αδιαφορούν για τους εργαζόμενους, προσπαθώντας απλά να κρατήσουν τα προσχήματα. Από την άλλη, το Ε.Μ.Π. παραλύει καθημερινά σε ένα κλίμα απίστευτης ευθυνοφοβίας. Είναι, βέβαια, εξηγήσιμο. Όταν ο Υπουργός Παιδείας ζητάει τη γνώμη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για το τι εννοεί ο Νόμος που έφτιαξε, όταν η «παρουσία εισαγγελέως» γίνεται μόνιμη επωδός στην καθημερινότητα των πανεπιστημίων, όταν στην πράξη ολοένα και περισσότερο αμφισβητείται το αυτοδιοίκητο, είναι εξηγήσιμο το κλίμα δισταγμών και φόβου που βαλτώνει το ΕΜΠ σε κάθε βήμα του. Αλλά, δεν παύει να είναι και βαθιά απογοητευτικό. Στο ΕΜΠ, όπου ο (συντηρητικός) πρύτανης Κονοφάγος, υπερασπίστηκε το δίκιο των εξεγερμένων φοιτητών και αντέδρασε στην εισβολή του στρατού, δεν είναι δυνατόν οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι να μην μπορούν να βρουν το δίκιο τους, να «γίνονται» μπαλάκι ανάμεσα σε «ανευθυνοϋπεύθυνα» μέλη της διοίκησης του ΕΜΠ. Αν η κατάσταση συνεχιστεί, θα είμαστε μαζί με τους εργαζόμενους και σε μια προσωπική κατάδειξη ευθυνών.

Η κατά παραγγελία υστερία για την τάχα «πληρωμένη» απεργία των μελών ΔΕΠ, η προσπάθεια εξουδετέρωσης των όποιων αντιστάσεων σε επίπεδο πρυτανικών αρχών με την προληπτική κατασταλτική δράση των Σ.Ι., η βία ενάντια σε φοιτητές αδύναμους να προχωρήσουν στις σπουδές τους και άλλα πολλά είναι όλα σημάδια όχι μιας κραταιάς ηγεμονίας στα πανεπιστήμια, αλλά μιας αντιδραστικής μεταρρύθμισης που ποτέ δεν κέρδισε την ακαδημαϊκή κοινότητα και σήμερα πιάνεται από τα μαλλιά της για να σωθεί.

Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα στη χώρα μας αλλάζουν. Και αλλάζουν γρήγορα.

Η «πληρωμένη» απεργία, η «ηθελημένη» υστερία και άλλα τινά…

Το ξεκίνημα της νέας χρονιάς βρίσκει το ΕΜΠ να προσπαθεί να συνέλθει από το συντριπτικό χτύπημα που η μνημονιακή πολιτική επιχείρησε εναντίον του, αλλά ζωντανό και όρθιο.

Τέσσερις μήνες πριν, το ΕΜΠ υπέστη τη σοβαρότερη, ίσως, επίθεση στην ιστορία του. Εν μια νυκτί, έχανε το μισό υπαλληλικό του προσωπικό, οι μισοί τουλάχιστον από αυτούς απολύονταν απευθείας, συντρίβονταν με μονοκονδυλιά όλες σχεδόν οι δομές του, διοικητικές, ερευνητικές και εκπαιδευτικές. Το ΕΜΠ φαινόταν να μπαίνει ανεπιστρεπτί σε μια τροχιά συρρίκνωσης και παρακμής. Τα επόμενα βήματα είχαν ήδη ανακοινωθεί: εσωτερική αναδιάρθρωση με συρρίκνωση των αντικειμένων του, νέο κύμα διαθεσιμοτήτων και απολύσεων που θα άγγιζε, πριν το τέλος του χρόνου, και τα μέλη ΔΕΠ. Όσοι ήλπιζαν ότι το Μνημόνιο και η Κυβέρνηση που υπάρχει για να το υπηρετεί θα άφηναν απέξω το ΕΜΠ, «ως ένα από τα πράγματα που η Ελλάδα θα έπρεπε να νοιώθει περήφανη», συνειδητοποιούσαν ακριβώς το αντίθετο. Το ΕΜΠ, αλλά και τα άλλα ιστορικά πανεπιστήμια, όπως το ΕΚΠΑ, όχι μόνο θα έπρεπε να πληρώσουν το δικό τους βαρύ «φόρο αίματος», αλλά έπρεπε να χτυπηθούν παραδειγματικά και ολοκληρωτικά. Πρώτον, για να ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια (μέσω της απλής και κυνικής λύσης της εξόντωσης των αντιπάλων τους, των μεγάλων δημόσιων πανεπιστημίων) και, δεύτερον, γιατί έπρεπε ο πανεπιστημιακός χάρτης να αντιστοιχεί στη νέα πραγματικότητα που προωθείται για τη χώρα: στην τσακισμένη Ελλάδα, στη χώρα που ωθείται με ταχύτατους ρυθμούς στο περιθώριο της διεθνούς πραγματικότητας, αντιστοιχεί μια συρρικνωμένη και ετοιμόρροπη πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ένα «μικρό Πολυτεχνείο», στην περίπτωσή μας.

Το ΕΜΠ, αλλά και τα άλλα ιστορικά πανεπιστήμια, όπως το ΕΚΠΑ, όχι μόνο θα έπρεπε να πληρώσουν το δικό τους βαρύ «φόρο αίματος», αλλά έπρεπε να χτυπηθούν παραδειγματικά και ολοκληρωτικά.

Το χειρότερο, μάλιστα, ήταν ότι η μνημονιακή πολιτική φάνταζε μέχρι τότε απρόσβλητη  και η Κυβέρνηση που την εφάρμοζε ανίκητη. Πώς να νικήσεις, άλλωστε, μια Κυβέρνηση που μοιάζει «να μην υπολογίζει κανένα πολιτικό κόστος»;

Κι όμως… Στο ΕΜΠ, αλλά και στα άλλα πανεπιστήμια, όπως στο ΕΚΠΑ, που επίσης δεχόταν συντριπτικό χτύπημα, βρέθηκαν δυνάμεις που αποδείχθηκαν πολύ σκληρές για να ηττηθούν, παρά το γεγονός ότι ο αντίπαλος χρησιμοποίησε το πιο σκληρό του οπλοστάσιο: χυδαία συκοφάντηση των ελληνικών πανεπιστημίων μέσω των ΜΜΕ, ολόκληρο το κατασταλτικό του δυναμικό (μέχρι και ειδικούς νόμους, όπως αυτόν που καθιστούσε ιδιώνυμο αδίκημα την μη απογραφή κι έθετε τον υπάλληλο που εξασκούσε το δικαίωμά του στην απεργία κατ’ αρχήν σε αυτοδίκαιη αργία και στη συνέχεια στην απόλυση!), συνεχείς και ανοιχτές απειλές για επέμβαση των εισαγγελέων και της αστυνομίας, συνεχείς απόπειρες διασπάσεων των εργαζομένων και αφόρητης, απάνθρωπης, πίεσης. Οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ, του ΕΚΠΑ και των άλλων πανεπιστημίων έγραψαν μια από τις πιο  λαμπρές ιστορίες αγώνα για την υπεράσπιση των αδύνατων απέναντι σε ένα πανίσχυρο κράτος αλλά και την υπεράσπιση του δικαιώματος του λαού για πρόσβαση σε ελεύθερη, δημόσια εκπαίδευση, υψηλού επιπέδου.

Δίπλα τους στάθηκε η συντριπτική πλειοψηφία της πολυτεχνειακής κοινότητας. Κρίσιμος ήταν ο ρόλος των φοιτητών. Με μαζικές συνελεύσεις, καθ’ όλη σχεδόν την περίοδο των κινητοποιήσεων, δεν επέτρεψαν στην Κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει τους δυο βασικούς «πολιορκητικούς κριούς» της για να απομονώσει τους εργαζόμενους από την ελληνική κοινωνία και στη συνέχεια να τους συντρίψει, αρχικά τους πρωτοετείς και στη συνέχεια το φόβο της απώλειας του εξαμήνου.

Σημαντική, επίσης, ήταν η συμβολή του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ. Ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ, που αδυνατούσε επί δυο σχεδόν χρόνια να κάνει συνελεύσεις, επί οκτώ συνεχόμενες εβδομάδες, συνεδρίαζε με αυξημένη παρουσία μελών ΔΕΠ, πέραν της απαρτίας, και αποφάσιζε απεργιακές κινητοποιήσεις συμπαράστασης των εργαζομένων και υπεράσπισης του ΕΜΠ. Ακόμα, και όταν στην ένατη εβδομάδα, ο συσχετισμός άλλαξε οριακά, η σφραγίδα της κρισιμότητας της μάχης για το ΕΜΠ και της σημασίας της υπεράσπισης του ιερού αγώνα των εργαζομένων είχε μπει και δεν επέτρεπε στις χυδαίες φωνές που καλούσαν σε κυνική εγκατάλειψη των εργαζομένων να επικρατήσουν. Έτσι ο αγώνας των εργαζομένων είχε ακόμη χρονικά περιθώρια για να νικήσει. Οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις αυτήν την προσπάθεια. Αλλά δεν ήταν οι μόνοι. Βρέθηκαν μαζί, «ανακατεύτηκαν», με πολλούς άλλους συναδέλφους που η κρισιμότητα της κατάστασης τους έφερνε στην ίδια πλευρά του αγώνα. Παλιές διαφοροποιήσεις, «ταμπέλες» και αντιθέσεις φάνηκαν να έχουν μικρή σημασία μπροστά στην κρισιμότερη, ίσως, μάχη που έδωσε το ΕΜΠ. Στερεότυπα αντιστράφηκαν, η ανοιχτή ουσιαστική συζήτηση πήρε τη θέση του «διαλόγου κωφών» που χαρακτήριζε πολλές φορές τη ΓΣ του Συλλόγου, η πραγματική δημοκρατία άρχισε να κυλάει και πάλι στις φλέβες του Συλλόγου και να του δίνει ζωή. Όσοι ήμασταν παρόντες, το ζήσαμε. Και ήμασταν πολλοί.

Αλλά δεν ήμασταν όλοι. Οι φίλιες προς την Κυβέρνηση δυνάμεις ούτε σε αυτή την εξόφθαλμα καταστρεπτική για το ΕΜΠ αλλά και για εργαζόμενους, με τους οποίους δουλεύουν για χρόνια στους ίδιους χώρους, πήραν θέση υπεράσπισης του ΕΜΠ. Απεναντίας. Η τυπική διαφωνία τους με την επίθεση της Κυβέρνησης υπήρξε τόσο ξέπνοη, τόσο ορφανή από οποιοδήποτε πρακτικό μέτρο αντίστασης που κραύγαζε συνενοχή. Στην καλύτερη περίπτωση κρατούσαν ίσες αποστάσεις από το θύτη που κατέστρεφε το ΕΜΠ και το θύμα που αντιστεκόταν. Σε άλλες περιπτώσεις δικαιολογούσαν την επίθεση αυτή γιατί το ΕΜΠ δεν μπήκε στο παζάρι να εξοντωθούν κοινή συναινέσει ένα τμήμα των εργαζομένων (αλήθεια, πόσους και ποιους προτείνουν να φύγουν;). Καθ’ όλη τη διάρκεια του απεργιακού αγώνα των μελών ΔΕΠ απείχαν επιδεικτικά. Στην πιο κρίσιμη φάση του αγώνα, τότε που οι εργαζόμενοι έπρεπε να αντέξουν για να διευρυνθούν τα ρήγματα υποχώρησης που είχε αρχίσει ήδη να εμφανίζει η κυβερνητική αδιαλλαξία, έριξαν όλες τις δυνάμεις τους ώστε να σπάσει ο αγώνας των εργαζομένων. Κάποιοι, μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να προσφέρουν αφειδώς τροφή στον κανιβαλικό για τα πανεπιστήμια μηχανισμό των ΜΜΕ, με εικόνες «καθηγητών που πηδάνε από τα κάγκελα», που «καταδιώκονται από τάγματα εφόδου», κλπ. Η στάση τους, και σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται τόσο η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία όσο και το Συμβούλιο του Ιδρύματος, είναι απαράδεκτη.

Η συμφωνία που έχουν αποσπάσει οι εργαζόμενοι από την Κυβέρνηση προβλέπει την κατοχύρωση όλων των εργαζομένων του ΕΜΠ αλλά και τη διατήρηση του αριθμού των εργαζομένων στο ΕΜΠ. Παράλληλα, κατακτήθηκαν και μια σειρά άλλα πράγματα όπως η κατοχύρωση του πραγματικού ρόλου που κάθε εργαζόμενος παίζει στο Ίδρυμα, η ασφαλής μετάβαση των παλιών ΕΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ στο νέο καθεστώς, κλπ. Τα παραπάνω είναι μεγάλες κατακτήσεις της τρίμηνης αυτής απεργίας και όσων συμπληρωματικών αγωνιστικών κινήσεων έγιναν. Χωρίς την τρίμηνη αυτή απεργία το ΕΜΠ θα ήταν σήμερα σε ελεύθερη πτώση, στο γκρεμό της πλήρους αποδιοργάνωσης και υποβάθμισης.

Με το να προσποιούνται κάποιοι ότι τα δώρα τα έφερε ο Αη Βασίλης και να επισημαίνουν μόνο τα προβλήματα που ο αγώνας δημιούργησε, δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να δηλώνουν, ακόμη και τώρα, με κραυγαλέο τρόπο σε ποια πλευρά ανήκουν. Καταντά, όμως, προκλητικό αυτοί που είτε στάθηκαν κυνικά αμέτοχοι είτε έκαναν ότι μπορούσαν για να ηττηθούν οι εργαζόμενοι (και να πάρουμε σειρά οι υπόλοιποι) να δίνουν συμβουλές για το πώς πρέπει να γίνονται οι αγώνες ή πώς θα αποκτήσει «εύρυθμη λειτουργία το ΕΜΠ».

Η νίκη αυτή των εργαζομένων, αλλά και ολόκληρου του ΕΜΠ, είναι ακόμη ασταθής. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν είναι μια περιφερειακή απόσπαση κάποιας κατάκτησης αλλά γιατί διεμβολίζει την καρδιά της μνημονιακής πολιτικής. Επομένως, η Κυβέρνηση θα έχει κάθε προδιάθεση για το «κουτσούρεμά» της. Γι’ αυτό, οι δυνάμεις που την έφεραν μέχρι εδώ πρέπει να επαγρυπνούν μέχρι την πλήρη εφαρμογή της.

Ένα τμήμα της εφαρμογής της λύσης περνάει μέσα από το ΕΜΠ. Θα είναι έγκλημα, κυριολεκτικά, αν το ΕΜΠ δεν κάνει ότι είναι απαραίτητο, και έγκαιρα, ώστε να υπερασπιστεί τους εργαζόμενούς του αλλά και το ίδιο το Ίδρυμα. Ορισμένες ενέργειες ή παράλειψη ενεργειών συνιστούν πολύ ανησυχητικά σημάδια. Άμεσα, πρέπει να λυθεί το θέμα της επιστροφής όλων των εργαζόμενων στις θέσεις τους με αποκατάσταση της οικονομικής απώλειας που η διαθεσιμότητα προκαλεί. Άμεση πρέπει να είναι και η κάλυψη της νομικής στήριξης του αγώνα των εργαζομένων. Λύσεις που βάζουν το ΕΜΠ σε μια τροχιά αναδιοργάνωσης, έστω και «πρόχειρα», δεν είναι αποδεκτές. Στην υπάρχουσα μεσοβέζικη κατάσταση, ήδη φαίνονται οι εξαιρετικά προβληματικές καταστάσεις λειτουργίας όλων των δραστηριοτήτων (εκπαιδευτικών, ερευνητικών, διοικητικών) του Ιδρύματος. Όλα τα απαραίτητα βήματα που απαιτούνται για την υλοποίηση της λύσης θα πρέπει να γίνουν στο συντομότερο χρόνο. Τα δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα του ΕΜΠ, η Πρυτανεία, η Σύγκλητος αλλά και η Επιτροπή Ερευνών πρέπει να πράξουν άμεσα αυτό που τους αντιστοιχεί.

Οι δυνάμεις που αγωνίστηκαν για τη νίκη «κρατάνε την αναπνοή» τους αλλά και τις γροθιές σφιγμένες μέχρι κάθε εργαζόμενος να επιστρέψει στη θέση του, μέχρι το ΕΜΠ να βγει οριστικά αλώβητο από τον τυφώνα που το έπληξε.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Και αυτό ας το συνειδητοποιήσουν όλοι.

<a title=”Μεταφορτώστε το αρχείο σε μορφή pdf” href=”https://pd.ntua.gr/wp-content/uploads/2014/06/Krisimes-Stigmes-gia-to-EMP_13-1-14.pdf” target=”top”>«Κρίσιμες στιγμές για το ΕΜΠ»</a>