Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο προσφέρει δωρεάν όλα τα μεταπτυχιακά του προγράμματα. Η στάση του αυτή υπήρξε εμβληματική για τον κοινωνικό ρόλο του ΕΜΠ. Ήταν, επίσης, μια στάση έμπρακτης υποστήριξης της ελληνικής κοινωνίας σε χαλεπούς καιρούς από ένα κορυφαίο (δια των πράξεών του) ανώτατο δημόσιο Ίδρυμα. Μια στάση που έκανε το ΕΜΠ να ξεχωρίζει («να αριστεύει») σε ηθικό επίπεδο.

Σήμερα, η διοίκηση αλλάζει γραμμή. Μια μέρα μετά την επέτειο του Πολυτεχνείου και το «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» (τι ειρωνεία!) προσπαθεί να εντάξει το ΕΜΠ «στο σωρό» των εμπορευματοποιημένων μεταπτυχιακών προγραμμάτων, εκεί που τα πρώην ΤΕΙ «πρωτοπορούν» μοιράζοντας επ’ αμοιβή πτυχία με τηλεπαρουσίες. Γιατί όχι; «μικρά και ευέλικτα» προγράμματα, που να «πιάνουν τα λεφτά τους».

Ας το κάνει, όμως, «φόρα παρτίδα». Όχι να προσπερνά ένα κορυφαίο ζήτημα πολιτικής του Ιδρύματος ως «προσαρμογή στον νόμο». Ακόμη και αυτός ο νόμος που προωθεί πλησίστια την εμπορευματικοποίηση δεν απαγορεύει τα δωρεάν μεταπτυχιακά. Και βέβαια δεν μπορεί να καταργήσει το αυτοδιοίκητο. Αν το ΕΜΠ το επιθυμεί τίποτε δεν το εμποδίζει να διατηρήσει τη γενναία στάση του. Βεβαίως, η κυβέρνηση πιέζει, την ενοχλεί το μέχρι τώρα αντι-παράδειγμα του ΕΜΠ με τα δωρεάν μεταπτυχιακά. Η διοίκηση ας αναλάβει ανοιχτά τις ευθύνες της «προσαρμογής». Να συγκαλέσει τη Σύγκλητο, να ακυρώσει, αν μπορεί, τις υπογραφές όσων διαχρονικά με διαδοχικές αποφάσεις Συγκλήτων, σε δύσκολες συνθήκες, στήριξαν τη απόφαση. Εκτός, αν το ΕΜΠ δεν έχει πια πολιτική και όραμα, αρχές και στρατηγική ως Ίδρυμα, και λειτουργεί ως κοινοπραξία συστεγαζόμενων προγραμμάτων σπουδών, με διαφορετικές αρχές κατά περίπτωση. Ή, απλά, θα κινείται στα τυφλά «ψάχνοντας για ψίχουλα» για να επιβιώσει, θυσιάζοντας την ιστορία του και τη φυσιογνωμία του και υπονομεύοντας το μέλλον του ακυρώνοντας οποιαδήποτε επιχειρήματα για αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης.

Την Παρασκευή 22/11/2024 στις 15:30 πραγματοποιείται η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ. Για του εξανεμιζόμενους μισθούς, για τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, για τη «φάρσα» του ιδιωτικού Παραρτήματος του ΕΜΠ στην Κύπρο, για τον ζόφο στην καθημερινότητά μας.

Να είμαστε εκεί! Να ακουστεί η φωνή μας! Να σταματήσει ο κατήφορος!

Μισθοί: σταθερά γλίσχροι και αναξιοπρεπείς, εξανεμιζόμενοι ολοένα και πιο γρήγορα από την ακρίβεια. Υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση, μόνιμοι συγκάτοικοί μας στο ΕΜΠ. Τραγικές συνθήκες εργασίας. Ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ θα αντιδράσει ανάλογα με την οξύτητα των προβλημάτων ή θα «διαμαρτυρηθεί» απλά, τυπικά, έτσι για τα μάτια του κόσμου, ανώδυνα;

Δίδακτρα στα μεταπτυχιακά: Το άλλοθι της κυβέρνησης για την κατάντια των μισθών επανέρχεται από τη διοίκηση και επισημοποιείται, τάχα ως «εναρμόνιση με τον νόμο». Η υψηλής κοινωνικής ευθύνης στάση του ΕΜΠ που είπε ΟΧΙ ως Ίδρυμα στην εμπορευματοποίηση του ονόματός του, με απόφαση της Συγκλήτου, κουρελιάζεται και η ανατροπή της επιχειρείται δια της «σαλαμοποίησης». Ο Σύλλογος ΔΕΠ- ΕΜΠ θα δει την φάκα, πίσω από το «τυράκι» ;

Ιδιωτικό Παράρτημα του ΕΜΠ στην Κύπρο: το ΕΜΠ αυτοκαταργείται και ως δημόσιο πανεπιστήμιο και ως πολυτεχνείο υψηλών προδιαγραφών, στο όνομα μιας «ευκαιρίας» (για ποιόν άραγε;). Η ΠΟΣΔΕΠ, κατανοώντας την κερκόπορτα που ανοίγει για την πλήρη διάλυση του Δημόσιου πανεπιστήμιου κινείται δικαστικά ενάντια στο νόμο που το επιτρέπει. Ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ;

Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο βήμα: Να πάρει αποφάσεις ο Σύλλογος! Να είμαστε όλες και
όλοι παρόντες στη σημερινή Γενική Συνέλευση του Συλλόγου στις 3.00μμ. Διαδικτυακά αυτή τη φορά λόγω των προβλημάτων στο Κτήριο Διοίκησης, και από κοντά ελπίζουμε την επόμενη, συνάδελφος
με συνάδελφο, δίπλα δίπλα, να ξαναβρούμε των κοινό βηματισμό μας.

Πανηγυρικές επέτειοι με face control. Τιμητικές εκδηλώσεις για τους συνταξιοδοτηθέντες καθηγητές με πλημμυρισμένο το κτήριο διοίκησης με μυστικούς, και στο πρώτο κιχ με ένστολους αστυνομικούς σε όλη την Πολυτεχνειούπολη. Πειθαρχικό σε συνδικαλίστρια φοιτήτρια για ένα πανό. Κατάντια. Η διοίκηση, και όσοι μοιράζονται τις απόψεις της ή, κλείνοντας τα μάτια τις υποστηρίζουν, παίζουν με τη φωτιά. Η επιχείρηση «σιγή νεκροταφείου» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν ότι κι άλλοι, σε μαύρες εποχές, επιχείρησαν να αποστειρώσουν τα πανεπιστήμια από τη φοιτητική διαμαρτυρία και τη νεανική αμφισβήτηση. Εις μάτην. Αλλά μέχρι να αποδειχθεί αυτό είχαν μεσολαβήσει τραγωδίες. Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την 17^η Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο, μια επέτειο που συμβολίζει ότι ούτε με τανκς δεν «σιγούν» τα πανεπιστήμια. Πρέπει αυτό να ξανα-αποδειχθεί μέσω μιας τραγωδίας;

Στη λογική του «τώρα, καθαρίζουμε», η διοίκηση επιλέγει την επιθετική προώθηση των πιο αντιδραστικών επιλογών, των απολύτως αρεστών, βέβαια, στην κυβέρνηση. Ξεκίνησε τη χρονιά με την απόπειρα ίδρυσης ιδιωτικού παραρτήματος του ΕΜΠ στη Κύπρο, πράγμα που μέχρις στιγμής συναντά από ειρωνικά μειδιάματα (σε σχέση με τις χαίνουσες πληγές του ΕΜΠ) έως ισχυρότατες και επιχειρηματολογημένες αντιδράσεις Σχολών. Κι αντί να προβληματιστεί, αποπειράται να αλλάξει ένα ακόμη βασικό στοιχείο της πολιτικής και της φυσιογνωμίας του ΕΜΠ, τα δωρεάν μεταπτυχιακά προγράμματα. Η Σύγκλητος του ΕΜΠ, έσωσε μεν τα προσχήματα, καταψηφίζοντας την πρόταση της διοίκησης για fast-track διαδικασία που δεν θα συζητηθεί στις Σχολές (ποιος ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία και τη συμμετοχή; ξεπερασμένα πράγματα…), αλλά…

Ας μπούμε στην ουσία.

Κάποιοι θεωρούν ότι τα δωρεάν μεταπτυχιακά είναι ένα απολίθωμα του παρελθόντος, ένα περιττό βαρίδι. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο: αποτελεί μια εμβληματική κίνηση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΜΠ και, αν θέλετε, της μεγαλοσύνης του: εμείς δεν είμαστε «μπακάληδες», είμαστε το ΕΜΠ, και δεν θα βάλουμε χέρι στην τσέπη της ασθμαίνουσας ελληνικής κοινωνίας. Αυτό συμβόλιζε η ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου του ΕΜΠ για δωρεάν μεταπτυχιακά κι αυτό επιχειρείται να αλλάξει, με πρόσχημα την «εναρμόνιση με τις πλέον πρόσφατες νομοθετικές προβλέψεις» (οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, υφίστανται εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, από το Ν. 3685/2008). Αγνοώντας ότι αυτό που κέρδισε το ΕΜΠ σε κύρος στην ελληνική κοινωνία δεν συγκρίνεται με τις πενταροδέκαρες των διδάκτρων, όσο κι αν η οικονομική εξαθλίωση ωθεί σε αυτό.

Γιατί για πενταροδέκαρες πρόκειται σε σύγκριση με τις δαπάνες που έχουν περικοπεί και πρέπει να διεκδικηθούν για να μπορέσει το ΕΜΠ και τα άλλα δημόσια πανεπιστήμια να υπηρετήσουν το υψηλό καθήκον τους έναντι της κοινωνίας. Απεναντίας, η αποδοχή των διδάκτρων ως μέσου αντιμετώπισης του προβλήματος της υποχρηματοδότησης σημαίνει αποδοχή και παγίωση της κατάστασης.

Ακόμη πιο ξεκάθαρα είναι τα πράγματα, όσον αφορά στα μισθολογικά μας. Κάποιοι κλείνουν πονηρά το μάτι θεωρώντας ότι μέσω των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά μπορεί να καλυφθεί ένα τμήμα των βαρύτατων μισθολογικών απωλειών μας, ξεχνώντας ότι ακριβώς αυτή η

«δυνατότητα» έδωσε την βάση της εξαίρεσής μας ακόμη και από μισθολογικές αναπληρώσεις που το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε αποφασίσει για άλλους δημόσιους λειτουργούς. Το τυράκι το βλέπουμε. Τη φάκα;

Το θέμα των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα πρέπει, όπως τελικά αποφάσισε η Σύγκλητος, να συζητηθεί σε όλες τις Σχολές. Και είναι η ώρα να ξαναπούμε το ΟΧΙ της λογικής, αλλά κυρίως το ΟΧΙ της τιμής και της αξιοπρέπειάς μας. Ορθώνουμε, επίσης, το ΟΧΙ μας, έναντι της κατρακύλας του αυταρχισμού, γιατί όρκο δώσαμε στην κοινωνία όταν διοριστήκαμε ότι στο δημόσιο Πανεπιστήμιο θα υπηρετούμε, διαφυλάττοντας τη δημοκρατία, την ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα στην κριτική, την διαμαρτυρία και την διεκδίκηση, όταν όλα αυτά απειλούνται.

Στην αποκρουστική εικόνα των ΟΠΚΕ και των ΜΑΤ να συλλαμβάνουν ερευνητές μέσα στον χώρο του ΕΜΠ, και μάλιστα στην «Βραδιά του Ερευνητή»(!), με πλήθος κόσμου – μεταξύ των οποίων μικρά παιδιά – να παρακολουθεί εμβρόνητο και τρομοκρατημένο, ο πρύτανης του ΕΜΠ βρήκε τον αναμενόμενο υποστηρικτή του: τον Άδωνι Γεωργιάδη. Ο υπουργός τον συνεχάρη για το «θάρρος» του και, με χαρά που δεν κρύβεται, τόνισε ότι «όλα πήγαν μία χαρά και η Αστυνομία απομάκρυνε και εύκολα αυτούς που καταστρέφουν το Πολυτεχνείο μας τόσα χρόνια ανενόχλητοι».

Το κτητικό  στο «Πολυτεχνείο μας» του Άδωνι Γεωργιάδη, τα λέει όλα. Αυτό επιθυμεί, και γι’ αυτό χειροκροτά τις προσήκουσες ενέργειες. Έχει, βέβαια, και κάποιον άλλον, σοβαρότατο λόγο. Για τον υπουργό και την κυβέρνηση το πρόβλημα δεν είναι το ΕΣΥ και τα απερίγραπτα χάλια του, αλλά αυτοί που διαμαρτύρονται γι’ αυτό. Αν αυτοί εξαφανιστούν («εύκολα», δια του «μπουζουριάσματος») τότε δεν υπάρχουν και τα χάλια. Ακραίο; Ναι, αλλά λέγεται με «θάρρος»/θράσος, και βρίσκει πρόθυμους μιμητές εντός ΕΜΠ. Κάνουν πως δεν ξέρουν ότι ο χώρος της Έρευνας έχει και απλήρωτους ερευνητές και συνεχή εργασιακή ανασφάλεια και συνθήκες που ωθούν χιλιάδες ανθρώπους με όνειρα να εγκαταλείπουν ή να φεύγουν στο εξωτερικό; Και φέρνουν την αστυνομία σε αυτούς, πολλές-οί παιδιά του ΕΜΠ; Συνειδητοποιούν την αναλγησία,  την ύβρι;

Το γεγονός της Παρασκευής 27/09/2024 είναι συνέχεια μιας πολιτικής «πυγμής», ποτέ απέναντι στην κυβέρνηση και τις αιτίες των προβλημάτων, πάντα ενάντια σε αυτούς που διαμαρτύρονται γι’ αυτά. Αλλά συνιστά, επίσης, μια εξαιρετικά επικίνδυνη κλιμάκωση, μια επίδειξη «μηδενικής ανοχής». Η δια της καταστολής εκμηδένιση της συνδικαλιστικής δράσης και της φοιτητικής διαμαρτυρίας ποτέ δεν υπήρξε τελικά νικηφόρα σε όσους με «τόλμη» την επέλεξαν. Η διοίκηση του ΕΜΠ μπαίνει στην «ιστορία», που λέει και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αλλά με τον χειρότερο τρόπο, και στις πιο σκοτεινές σελίδες της. Ας συνέλθουν, όσο είναι καιρός.

Ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους, και σε ότι μας αφορά, ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ. Να καταδικαστεί ομόφωνα η απαράδεκτη ενέργεια. Να αποσυρθούν οι κατηγορίες από τους συλληφθέντες. Ο κατήφορος πρέπει να σταματήσει.

To bravo tou Adonidos_30-9-2024

Έχουμε ξαναχρησιμοποιήσει τη ρήση αυτή σε ανακοίνωση των ΠΔ ΕΜΠ, και δεν θέλουμε να επαναλαμβανόμαστε. Αλλά ποιος θα πίστευε ότι, πριν κλείσει καν η τρέχουσα ακαδημαϊκή χρονιά που σφραγίστηκε από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η Διοίκηση του ΕΜΠ θα αναλάμβανε την προκλητική πρωτοβουλία «διερεύνησης των δυνατοτήτων» ίδρυσης Παραρτήματος του ΕΜΠ στην Κύπρο, με τις αρχές, τη λογική και τη φυσιογνωμία ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου, και μάλιστα σε μια από τις χειρότερες εκδοχές του;

Δεν προσπερνάμε, βέβαια, τις αρχικές «εν κρυπτώ» συναντήσεις, ούτε τις εκ των υστέρων αποφάσεις Συμβουλίου και Συγκλήτου (ποτέ ομόφωνες, αν και αυτό αποσιωπάται), ως απόπειρες νομιμοποίησης κινήσεων που αντιπαρατίθενται ευθέως στην ιστορία και στη φυσιογνωμία του ΕΜΠ.

Θα είμαστε πιο συγκεκριμένοι, με βάση την πρόταση Καταστατικού που κυκλοφορεί. Ξεκινώντας από το εξής: Αλήθεια, πότε συζητήθηκαν στην πολυτεχνειακή κοινότητα και σε ποιο όργανο αποφασίστηκαν οι αρχές πάνω στις οποίες είναι δομημένο το Καταστατικό, οι οποίες άλλωστε κανείς δεν κρύβει ότι συνιστούν πλήρη ιδιωτικοοικονομική λειτουργία;

Κάποιοι καλούν επίμονα να δούμε το εγχείρημα «χωρίς δογματισμούς». Αλλά, είναι ολέθριο για ένα πανεπιστήμιο να αποφασίζει χωρίς αρχές. Η ευθεία άρνηση της αρχής ότι η μόρφωση είναι δικαίωμα όλων, και όχι μόνο αυτών που έχουν τη δυνατότητα να παραβιάζουν την αξιοκρατία «αγοράζοντας» μια θέση στο ΕΜΠ, αλλά και της αρχής ότι η Πολιτεία έχει υποχρέωση να στηρίζει τα δημόσια ιδρύματα με τους πόρους που είναι αναγκαίοι για την αποστολή τους, αποτελεί αυτοακύρωση του ρόλου και της φυσιογνωμίας του ΕΜΠ με βαρύτατες συνέπειες. Το ΕΜΠ έγραψε την ιστορία του στη χώρα ως ένα κορυφαίο δημόσιο ίδρυμα, ανοιχτό στους ικανούς όλων των τάξεων και των βαλαντίων. Θα αποτελέσει βαρύ στίγμα στην ιστορία του με άμεσες συνέπειες στα μέλη του σήμερα, όπως θα δούμε στη συνέχεια, το άνοιγμα ενός ιδιωτικού Παραρτήματος «εκεί που μπορούμε». Και, γιατί όχι κι εδώ, αύριο;

Αλλά και η ακαδημαϊκή σοβαρότητα ευκόλως θυσιάζεται. Όταν το ίδιο το ΕΜΠ (η Διοίκησή του, προφανώς) υπογράφει ότι μπορεί κάποιος να παίρνει πτυχίο του ΕΜΠ (ούτε καν ισότιμό του) με 10 καθηγητές ανά Σχολή(!) πώς είναι δυνατόν να διεκδικήσει π.χ. την αναπλήρωση των συνταξιοδοτηθέντων καθηγητών; Δεν θα του απαντήσουν «κάντε το, όπως στην Κύπρο», «οι περισσότεροι από εσάς είναι περιττοί»; Όταν επίσης υπογράφει ότι μπορεί να παίρνει κάποιος πτυχίο του ΕΜΠ, το επαναλαμβάνουμε, χωρίς εργαστήρια (ή με χρήση των εργαστηρίων του ΕΜΠ- ακόμη πιο προκλητικό), πώς θα μπορέσει να διεκδικήσει τους πόρους που απαιτούνται για την εύρυθμη λειτουργία τους;

Και τι θα πει στους φοιτητές του ΕΜΠ που λιώνουν στις πανελλήνιες για να μπουν στο Ίδρυμα, και η ποιότητά τους είναι το καμάρι μας; Ότι μπορεί κάποιος να κάνει by-pass στον τρόπο αυτό με ένα, επ΄αμοιβή προφανώς, προπαρασκευαστικό έτος, αγνώστων λοιπών κριτηρίων, που προικίζει μαγικά με όλες τις δεξιότητες αυτούς που δεν κατάφεραν να μπουν στο ΕΜΠ;

Κι όχι μόνο αυτά. Ιστορικές σχολές που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της φυσιογνωμίας του ΕΜΠ εξαφανίζονται ή υποβιβάζονται σε ροές άλλων Σχολών. Ρωτήθηκε το ΤΕΕ και οι αντίστοιχες ειδικότητες μηχανικών; Οι σοβαρές σπουδές στις βασικές επιστήμες (μαθηματικά, φυσική κλπ.), πράγμα για το οποίο περηφανεύεται το ΕΜΠ, μαζί με την ΣΕΜΦΕ, εξαφανίζονται (εκτός αν θα κάνουν και τα μαθήματα αυτά κάποιοι από τα … 10 μέλη ΔΕΠ).

Στο όνομα ποιου πράγματος γίνονται όλα τα παραπάνω; Προφανώς, στο όνομα ενός μικρού και ευέλικτου σχήματος που θα πουλάει. Να που οδηγεί η λογική της εμπορευματοποίησης της γνώσης. Και επειδή αυτό προβάλλεται ως νέο και μοντέρνο, υπενθυμίζουμε ότι το προτεινόμενο σχήμα των 5 Σχολών, επιστρέφει το ΕΜΠ στη φυσιογνωμία που είχε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κάπου στο 1915!

Κι αλήθεια ποιο ήταν το δέλεαρ; Όχι βέβαια η διεθνοποίηση. Το σημερινό ΕΜΠ έχει κατακτήσει μια πολύ πιο σοβαρή θέση στη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα με την διακεκριμένη δραστηριότητα των μελών του από την «αίγλη» που θα του προσφέρει ένα στερούμενο σοβαρών ακαδημαϊκών προδιαγραφών Παράρτημα στην Κύπρο. Μήπως, άραγε, οι προσφερόμενες «εντυπωσιακές εγκαταστάσεις»; Μα σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, αυτές είναι 2600 τ.μ., δηλαδή μικρότερες του 1/3 της μικρότερης σε εγκαταστάσεις Σχολής του ΕΜΠ, και μάλιστα με οσμή σκανδάλων; Πού πάει να μπλέξει το ΕΜΠ;

Το έχουμε ξαναπεί: το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο είναι κατά βάση επιχείρηση και καθόλου πανεπιστήμιο. Δυστυχώς, έχουμε στα χέρια μας μια πρόταση που προέρχεται από το ΕΜΠ και το επιβεβαιώνει. Η Κυβέρνηση θέλει διακαώς και προωθεί ένα τέτοιο εγχείρημα, γιατί αυτό που μοιάζει σε μας ως ακραία έκπτωση των ακαδημαϊκών αξιών, είναι γι’ αυτούς το πρότυπό τους. Το ΕΜΠ, όμως, τι έχει να κερδίσει από αυτό; Γιατί αυτά που χάνει είναι προφανή.

Τέλος, συνειδητοποιεί η Διοίκηση του ΕΜΠ τις καθημερινές ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα μέλη ΔΕΠ στο να κάνουν καλά τη δουλειά τους, και την απαίτησή τους για λύσεις στο σήμερα που να βελτιώνουν την κατάσταση; Κι ότι η νέα απόπειρα εκλαμβάνεται από πολύ περισσότερους από όσους φαντάζεται ως πρόκληση σε σχέση με τις προτεραιότητες που πρέπει να έχει;

Συμφωνούμε, και το δηλώσαμε πρόσφατα και στο ΔΣ του Συλλόγου, με τους συναδέλφους που απαιτούν άμεση ενεργοποίηση του Συλλόγου Μελών ΔΕΠ ΕΜΠ και τη σύγκληση Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου πάνω στο θέμα. Η τακτική του «πετάμε την μπάλα στην κερκίδα» μέχρι η αδηφάγος καθημερινότητα να καταπιεί τις αντιδράσεις, θα αποδειχθεί φρούδα ελπίδα. Η πολυτεχνειακή κοινότητα θα αντιδράσει, σύσσωμη, και ως αντίσταση στον εκμαυλισμό της εμπορευματικοποίησης αλλά και ως στοιχειώδης προστασία της ακαδημαϊκότητας και της σοβαρότητάς της.

O tempora_O mores_23-9-2024