Νομίζει ο Υπουργός Παιδείας ότι κατάφερε να ολοκληρώσει την ηθικά, νομικά και πολιτικά διάτρητη διαδικασία της διαθεσιμότητας-απόλυσης για του εργαζόμενους στα ΑΕΙ. Κι όμως:  ο ηθικός εκβιασμός και οι αήθεις μεθοδεύσεις που έφτασαν μέχρι την αυθαίρετη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων των μοριοδοτούμενων δεν τους έκαμψαν. Οι νομικά έωλες ρυθμίσεις με αποκορύφωμα την πειθαρχική δίωξη εκείνων που δεν απογράφηκαν (μια δίωξη που ευθέως καταργεί τα συνδικαλιστικά δικαιώματα) δεν τους τρόμαξαν. Και οι αυταρχικές κορώνες ενός Υπουργού που βλέπει τις πολιτικές του φιλοδοξίες να καταρρέουν δεν τους έκαναν να χάσουν την αποφασιστικότητά τους. Η «προσωρινή»(!) λίστα με τα ονόματα των διαθεσίμων κατέληξε να είναι η ακριβής αποτύπωση της φάρσας που τη γέννησε.

Ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι δηλώνουμε ότι είμαστε απερίφραστα στο πλευρό των εργαζόμενων συνεργατών μας.

Καλούμε τη Σύγκλητο του ΕΜΠ και τον Πρύτανη, να συνεδριάσουν άμεσα και να πάρουν αποφάσεις ευθύνης ανάλογες με εκείνες του ΕΚΠΑ. Κανείς δεν δικαιούται να «ανησυχεί» για τις ακαδημαϊκές λειτουργίες περισσότερο από αυτούς που αγωνίζονται για την υπεράσπιση του ΕΜΠ και των ανθρώπων του. Σήμερα περισσότερο από ποτέ τα όργανα της Πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης πρέπει να αποδώσουν ρητά τις ευθύνες για το αδιέξοδο στην κυβέρνηση,  να ζητήσουν την κατάργηση της επίμαχης ΚΥΑ και των πειθαρχικών διώξεων των απεργών.

Το ΕΜΠ δίνει μια μάχη επιβίωσης και συλλογικής αξιοπρέπειας. Την επομένη της επετείου του Νοέμβρη δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε το φάσμα μιας επέμβασης των δυνάμεων καταστολής να πλανιέται πάνω από τα Πανεπιστήμια. Οφείλουμε στην κοινωνία ως δάσκαλοι, δίπλα στους αγωνιζόμενους φοιτητές  και τους αγωνιζόμενους συνεργάτες μας, να προστατέψουμε το μέλλον. Το μέλλον της παιδείας, το μέλλον της Δημοκρατίας σήμερα στα Πανεπιστήμια απειλείται.

22_Yperaspizomaste to EMP kai tous antrwpous tou_19-11-2013

Το ΕΜΠ, μαζί με το ΕΚΠΑ, βρίσκονται στο κέντρο μιας επίθεσης χωρίς προηγούμενο. Η Κυβέρνηση ξεκινώντας με μια απόφαση παράλογη και εξοντωτική για τη λειτουργία του ΕΜΠ, την απομάκρυνση του 45% του υποστηρικτικού και διοικητικού του προσωπικού, συνεχίζει την καταστροφική της δράση χρησιμοποιώντας κάθε μέσο για να καθυποτάξει ένα αγώνα πρωτοφανή για τα πανεπιστημιακά δεδομένα.

Κατά τη γνώμη μας, δύο είναι οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας:

Η συντεταγμένη ανασυγκρότηση των δυνάμεων του ΕΜΠ με στόχο τη συνέχιση του αγώνα για την ακύρωση της ΚΥΑ και την προστασία του συνόλου των εργαζομένων του και, τελικά, του κύρους του Ιδρύματος, για όσο χρόνο αυτό απαιτεί.

Ή

Η εγκατάλειψη των αδύνατων, αυτών που σήμερα πλήττονται, και προσπάθεια επιβίωσης και συνέχισης με ότι θα έχει απομείνει ως σκιά του παλιού καλού ΕΜΠ.

Τις τελευταίες ημέρες επιδίδεται σε ένα αυταρχικό παροξυσμό με συνεχείς εισαγγελικές παρεμβάσεις και προσπάθειες να καταπνιγεί η γενναία αντίσταση των εργαζομένων με δικαστικά μέσα. Έφθασε, μάλιστα, στην ευθεία ποινικοποίηση του απεργιακού δικαιώματος: 278 συνάδελφοι διοικητικοί παραπέμπονται στο πειθαρχικό με το ερώτημα της απόλυσης, απευθείας από τον Υπουργό ΠΑΙΘ, με φωτογραφικό νόμο τον οποίο εξόπλισε με αναδρομική ισχύ(!), γιατί δεν «συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις», ενώ απεργούσαν. Βαριά σύννεφα αντιδημοκρατικής εκτροπής σκιάζουν τα πανεπιστήμια…

Η κατάσταση στο ΕΜΠ είναι εκρηκτική. Εκατοντάδες  άνθρωποι ξεριζώνονται βίαια από αυτό που νιώθουν σπίτι τους και σπρώχνονται  στην απελπισία.  Τελευταία, άστοχες και λανθασμένες κινήσεις, τους κάνουν να νιώθουν ότι εγκαταλείπονται από την πολυτεχνειακή κοινότητα, ειδικά από τα μέλη ΔΕΠ, και αυτό τους πληγώνει ακόμη πιο βαθιά. Την ίδια ώρα, η κυβερνητική επίδειξη πυγμής και αδιαλλαξίας, που αποσκοπεί στην ανάγκη της να διατηρήσει μια αίσθηση σταθερότητας σε κάτι που τρίζει από παντού, έχει οδηγήσει τα πανεπιστήμια, και ειδικότερα το ΕΜΠ, σε τεράστια προβλήματα, σε όλα τα επίπεδα...

Το ΕΜΠ και μαζί με αυτό άλλα επτά ιστορικά Πανεπιστήμια της χώρας δέχονται ένα χτύπημα από την Κυβέρνηση, το οποίο μοιάζει περισσότερο με μια καλοστημένη «δολοφονική ενέδρα». Περίπου 1350 εργαζόμενοι συνολικά και 400 από το ΕΜΠ τίθενται σε διαθεσιμότητα, τον προθάλαμο της απόλυσης. Η είδηση «πάγωσε» το σύνολο της πολυτεχνειακής κοινότητας και για τη βιαιότητά της και για τον ανορθολογισμό της. «Πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν δομές, λειτουργίες, ερευνητικές ομάδες, που χτίστηκαν με κόπο σε δεκαετίες να καταστρέφονται με μονοκονδυλιά;» Κι όμως ήταν δυνατό…  Η σφοδρότητα του χτυπήματος και οι επακόλουθες επιπτώσεις του στις ζωές εκατοντάδων εργαζομένων και στη λειτουργία του Ιδρύματος, άλλαξαν άρδην τα δεδομένα. Σε όλα τα επίπεδα.

Το πρώτο σοκ γρήγορα μετατράπηκε σε ένα μαζικό κίνημα από την πλευρά των εργαζομένων, το οποίο βρήκε τη θερμή και έμπρακτη συμπαράσταση των Συλλόγων ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ και φοιτητών, καθώς και των ακαδημαϊκών οργάνων του ΕΜΠ. Μετά από αρκετό καιρό, ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ συγκάλεσε τρεις ΓΣ, με αυξημένη παρουσία πάνω από την απαρτία, παρά τη βαθιά αντιδημοκρατική αλλά πλήρως συνειδητή «απουσία» της Ακαδημαϊκής Πρωτοβουλίας. Στις Συνελεύσεις αυτές παρευρέθησαν πλήθος συναδέλφων, όλων των «αποχρώσεων», για να συζητήσουν από κοινού πώς θα μπορούσαν να αποκρούσουν την επερχόμενη λαίλαπα. Και οι λόγοι αυτής της συνεύρεσης ήταν πολλοί: ανθρώπινη και συναδελφική αλληλεγγύη προς τους απολυόμενους εργαζόμενους, συνειδητοποίηση (μετά και από «διαρροές» και προπαρασκευαστικές ενέργειες από το ΥΠΑΙΘ) του επερχόμενου χτυπήματος στα μέλη ΔΕΠ, αγωνία για την επόμενη μέρα στο ΕΜΠ, υπεράσπιση της προσωπικής και ακαδημαϊκής τους αξιοπρέπειας… Κανείς δεν μπορούσε να παραμείνει απαθής στο ανθρώπινο δράμα, στη διάλυση κομβικών δομών του Ιδρύματος για την εκπαίδευση, τη φοιτητική μέριμνα, την έρευνα και τη διοικητική υποστήριξη, στην καταστροφή ερευνητικών ομάδων που στήθηκαν με κόπους μιας ζωής, στη μετατροπή ενός πανεπιστημιακού δασκάλου σε φύλακα, γραμματέα, βιβλιοθηκονόμο, συντηρητή Η/Υ και δικτύων, κ.ο.κ...

Τις τελευταίες ημέρες όλοι παρακολουθήσαμε ένα κυνικό και αλαζονικό παιχνίδι με τις τύχες εκατοντάδων εργαζομένων από πλευράς Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, προκειμένου να αναχαιτίσει το μαζικό και ενωτικό κίνημα εργαζομένων, φοιτητών και μελών ΔΕΠ που αναπτύσσεται στα ΑΕΙ, με στόχο την απόκρουση του επαχθούς μέτρου της διαθεσιμότητας – απολύσεων. Οι υποσχέσεις για εξασφάλιση του απαραίτητου χρόνου ώστε να τεκμηριωθούν οι αδιαμφισβήτητες ελλείψεις προσωπικού των ΑΕΙ, για κάλυψη των κενών οργανικών θέσεων εξειδικευμένου προσωπικού από τους υφιστάμενους εργαζόμενους, και πολλές άλλες, μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε ωμό εκβιασμό για κατάργηση οργανικών θέσεων στα ΑΕΙ μέσω Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) προκειμένου να υλοποιηθεί πάση θυσία η εξαγγελθείσα διαθεσιμότητα. Το Υπουργείο Παιδείας, 24 ώρες μετά τη «συζήτηση επί μηδενικής βάσης», ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την κοινή προθεσμία για την κατάρτιση της λίστας των διαθεσιμοτήτων μέσα σε δύο εβδομάδες από σήμερα (28/9)! Πιέζει, μάλιστα, αυτό να γίνει με την πλήρη συναίνεση- συνενοχή των Ιδρυμάτων: απαιτεί τη Δευτέρα 16/9/2013 να δοθούν όλα τα απαιτούμενα στοιχεία.

Το Διευρυμένο Συντονιστικό Όργανο της Συνόδου των Πρυτάνεων φαίνεται να ενδίδει σε αυτό. Στις δύο τελευταίες ανακοινώσεις του (11/9 και 13/9/2013) αντί να καταδικάσει την κυβερνητική πολιτική που προκαλεί συνεχή συντριπτικά χτυπήματα στη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, αντί να προτείνει μέτρα αντίδρασης, αντί να καλέσει το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας σε κοινό αγώνα και να συμπλεύσει με τη γενικευμένη αντίδραση που έχει αναπτυχθεί, δήλωσε ότι «… (τα Πανεπιστήμια) ανταποκρίνονται στην υποβολή των σχεδίων αξιολόγησης…», έστω και σε αυτή την «…προτεινόμενη ανορθόδοξη ‘fast track’ διαδικασία…». Καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου. Η στάση του δεν θα ξεχαστεί.

Το ΕΜΠ στάθηκε στην πρώτη γραμμή αυτής της κρίσιμης μάχης...

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών ήταν καταιγιστικές και διέλυσαν όλες τις αυταπάτες. Όπως αποκάλυψαν υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων στην τελευταία Σύνοδο των Πρυτάνεων, υπήρξαν σκέψεις, τον Ιούνιο που πέρασε, για ένταξη των μελών ΔΕΠ στο τρέχον κύμα διαθεσιμότητας προκειμένου να καλυφθεί ο αριθμός των 1700 διαθεσιμοτήτων – απολύσεων από τα ΑΕΙ. Τελικά, αποφασίστηκε να αφεθεί για αργότερα. Όχι για πολύ αργότερα, όμως… Τα ποσοστά μείωσης του ΔΕΠ σύμφωνα με πληροφορίες που «διαρρέουν» θα ανέλθουν στο 40% του υπηρετούντος προσωπικού μέχρι το 2015!

«Φήμες…», ίσως σκεφτεί κάποιος. Αν όμως διδαχτήκαμε κάτι τα τρία χρόνια των Μνημονίων είναι ότι όλα ξεκινούν ως φήμες, μετά εμφανίζονται ως προτάσεις και, τέλος, υλοποιούνται με τον πλέον κυνικό τρόπο. Ποιος φανταζόταν, για παράδειγμα, ότι χιλιάδες ασθενείς θα έμπαιναν σε «καθεστώς μετακίνησης», κατακαλόκαιρα, προκειμένου να τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας χιλιάδες νοσοκομειακοί υπάλληλοι; Ποιος φανταζόταν, μόλις ένα μήνα πριν, ότι το 50% και πλέον του υποστηρικτικού προσωπικού του ΕΜΠ θα ενταχθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας και από εκεί, άγνωστος αριθμός, θα πεταχτεί στον Καιάδα της απόλυσης; Κανείς! Για τον απλούστατο λόγο ότι κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι το ΕΜΠ δεν μπορεί να λειτουργήσει, ούτε καν να υπολειτουργήσει, με μια τέτοια προκρούστεια περικοπή. Και όμως προωθείται άμεσα.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η κλασική μεθοδολογία των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων έχει ήδη μπει σε εφαρμογή. Υλοποιήθηκε ο πρώτος γύρος του σχεδίου ΑΘΗΝΑ και θα ακολουθήσει, κατά δήλωση του Υπουργείου Π&Θ και δεύτερος, πιο σαρωτικός. Αυξήθηκε, αθόρυβα, κατά δύο ώρες (ποσοστιαία 30% και πλέον) ο ελάχιστος αριθμός ωρών διδασκαλίας εβδομαδιαίως. Και οι δύο αυτές πρακτικές, συγχωνεύσεις – καταργήσεις μονάδων και αύξηση των ωρών διδασκαλίας, εφαρμόστηκαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και είχαν ως αποτέλεσμα να τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας – απόλυσης χιλιάδες εκπαιδευτικοί. Καρμπόν!  Αντίστοιχη ήταν, εξάλλου, η εμπειρία στην κοντινή Ιταλία, καθώς τα δημοσιονομικά μέτρα (Άρθρο 66 του Ν. 133/2008, όπως τροποποιήθηκε από το Ν. 1/2009) και η «μεταρρύθμιση» Gelmini (Ν. 240/2010) οδήγησαν σε σημαντικές μειώσεις μόνιμου διδακτικού προσωπικού των ΑΕΙ, ενώ στον εκπαιδευτικό τομέα, συνολικά, οι απώλειες θέσεων εργασίες εκτιμώνται σε 130...