Δυο δραματικά γεγονότα σφραγίζουν την έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, προμηνύοντας με τους χειρότερους οιωνούς την εξέλιξή της.

Η επιδεικτική, σχεδόν «θεατρική», απρόκλητη και απρόσκλητη παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου στο ΕΜΠ κατακαλόκαιρα και η ανακοίνωση με διαδικασίες “fast track” 1700 διαθεσιμοτήτων – απολύσεων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Το πανεπιστημιακό άσυλο, και μάλιστα ο ιστορικός χώρος του Πολυτεχνείου, είναι χαραγμένος στο συλλογικό υποσυνείδητο ως μια ιερή εστία αμφισβήτησης και αγώνων. Προσβεβλημένο και σκουριασμένο ίσως από τη συστηματική επιχείρηση φθοράς του από τους κρατούντες επί δεκαετίες, είναι ακόμη ζωντανό και ισχυρό, όπως όλα τα σύμβολα των καλύτερων στιγμών του λαού και της νεολαίας μας. Και πάντα “επικίνδυνο”.  Ιδιαίτερα σε μια από τις σκοτεινότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, όταν μια ολόκληρη κοινωνία συμπιέζεται μέχρις ασφυξίας, μέχρις εξαθλίωσης. Γι’ αυτό και θέλουν να εξουδετερωθεί. Ξέρουν πολύ καλά ότι σε τέτοιες στιγμές οι υπόγειες διαδρομές μέχρι το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» γρήγορα ξανα-ανακαλύπτονται και απειλούν να διαλύσουν τα δεσμά του φόβου που κρατούν δεμένη την ελληνική κοινωνία. Πάντως, όποιος ξέρει λίγη ιστορία θα πρέπει να γνωρίζει ότι τα σύμβολα δεν καταργούνται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και αστυνομικές επιχειρήσεις. Η ανατριχιαστική εικόνα πάνοπλων αστυνομικών να ελέγχουν ακόμη και τα καμαρίνια όπου εκτελούνται οι διπλωματικές εργασίες φοιτητών του ΕΜΠ θα φέρει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ελπίζουν.

Υπάρχει, όμως, και ένας πρόσθετος σημαντικός λόγος για την καλοκαιριάτικη «επίδειξη πυγμής» της κυβέρνησης.  Όχι, βέβαια, το φαρισαϊκό «να παραδοθούν δυο αίθουσες στην Πρυτανεία» από μια κυβέρνηση που κυνικά εγκαταλείπει ολοκληρωτικά το δημόσιο πανεπιστήμιο στο μαρασμό και την παρακμή, αλλά για να παρουσιαστούν τα πανεπιστήμια ως «κέντρα ανομίας και παρανομίας» και να εξουδετερωθούν οι αντιδράσεις τους στο νέο συντριπτικό χτύ...

Σοκ στη θέα των μαυρισμένων οθονών. Ρίγος για τον κυνισμό και τη σκληρότητα μιας απόφασης που με πραξικοπηματικό τρόπο διαλύει τη δημόσια τηλεόραση και σπρώχνει 2656 εργαζόμενους στο περιθώριο της ανεργίας μέσα σε 4 ώρες.

Η μέθοδος ίδια. Ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού, χυδαία και συλλήβδην επίθεση απαξίωσης προς όλους τους εργαζόμενους, μεταφορά των ευθυνών των κυβερνώντων σε αυτούς. Το ίδιο πολιτικό σύστημα, αφού συμπίεσε στον υπέρτατο βαθμό τα περιθώρια ανεξαρτησίας της δημόσιας τηλεόρασης προσπαθώντας να την μετατρέψει πλήρως σε θεραπαινίδα της εκάστοτε κυβέρνησης, τώρα την καταργεί, παραδίδοντας το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης ολοκληρωτικά και απευθείας στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Τους «ξεσκολισμένους» στην επιστήμη της παραπληροφόρησης και της κατευθυνόμενης ενημέρωσης.

Στον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται, δεν υπάρχει η ανάγκη προσχημάτων.

Το “success story” της κυβέρνησης δείχνει το αποκρουστικό του πρόσωπο. Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει άμεσα να θυσιαστούν στον Μολώχ του «προγράμματος διεξόδου από την κρίση», ενός προγράμματος που οι ίδιοι πια ομολογούν ότι έχει αποτύχει, αλλά που συνεχίζουν να εφαρμόζουν πειθήνια και με φανατισμό, σμπαραλιάζοντας μια χώρα, το λαό της και ιδιαίτερα τους νέους της. Μέχρι το τέλος του χρόνου οι απολύσεις πρέπει να φτάσουν τις 4000, στον επόμενο στις 12500. Και έπεται συνέχεια.

Σήμερα είναι η δημόσια τηλεόραση που εμφανίζεται να μη χωράει στο “success story” της κυβέρνησης και σφραγίζεται. Αύριο θα είναι τα δημόσια νοσοκομεία και τα δημόσια πανεπιστήμια. Ήδη το σχέδιο Αθηνά, άνοιξε το δρόμο.

Αλλά η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις αποφάσεις των «πάνω». Η βιαιότητα, η αντιδημοκρατικότητα και ο κυνισμός της απόφασης πρέπει να αφυπνίσει την ελληνική κοινωνία. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι πρέπει να αναλάβουμε και εμείς τις ευθύνες μας. Από το σκοτάδι της ενημέρωσης που βύθισε χθες μια ολόκληρη χώρα η κυβέρνηση, μόλις το μήνυμα που εκπεμπόταν δεν ταίριαζε με τις παράτες και τους ψεύτικους επικοινωνιακούς παραδείσους που στήνει πάνω στα αποκαΐδια μιας ρημαγμένης χώρας, ας ξεπηδήσει ένα ελπιδοφόρο κίνημα αλληλεγγύης και αγώνα...

Χτες (27/2/2013) είχαμε το πρώτο μήνυμα του Προέδρου του Σ.Ι. με το οποίο εγκαινιάστηκε μια νέου τύπου, με εκ του μακρόθεν διαγγέλματα, «επικοινωνία» με τα μέλη της πολυτεχνειακής κοινότητας και, παράλληλα, είδαμε το πρώτο πραγματικό δείγμα γραφής των απόψεων των μελών του Σ.Ι. για το μέλλον που ευαγγελίζονται για το Ε.Μ.Π., για τους καθηγητές, τους φοιτητές και τους εργαζομένους του.

Το Σ.Ι. στην Απόφαση της 2^ης Συνεδρίασης, στις 25/02/2013, δήλωσε τη δυσαρέσκειά του προς τη διατήρηση της σημερινής φυσιογνωμίας του Ε.Μ.Π. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, θεωρεί ότι υπάρχει «…σημαντική απόκλιση του προτεινόμενου σχεδίου συγκρότησης από τα διεθνώς ισχύοντα ως προς τη δομή και οργανωτική συγκρότηση…» και «…ότι η προτεινόμενη δομή του Ε.Μ.Π. αποτελεί μια προσωρινή λύση…». Για το λόγο αυτό, εξάλλου, ανακοινώνει, ότι «…θεωρεί στόχο πρώτης προτεραιότητας την αναδιάρθρωση των Σχολών του Ε.Μ.Π….». Ουσιαστικά, και με το καλημέρα, το Σ.Ι. ανακοινώνει την πρόθεσή του για την κατάργηση των Σχολών του ΕΜΠ!

Θα αφήσουμε ασχολίαστο το γεγονός  της συνεδρίασης, για ένα τόσο σοβαρό θέμα, εν απουσία του Πρύτανη ΕΜΠ (είναι νόμιμο άραγε αυτό ή εντάσσεται στην κατ΄ εξακολούθηση προσβλητική συμπεριφορά του Σ.Ι. έναντι της δημοκρατικά εκλεγμένης Πρυτανείας;). Ασχολίαστη, επίσης, θα αφήσουμε την προκλητική απόρριψη της ομόφωνης απόφασης της Συγκλήτου για τη δομή των 9 μονοτμηματικών Σχολών (πόση υπεροψία πια;).

Θα μείνουμε στην ουσία. Το Σ.Ι. ανακοινώνει την πρόθεσή του να προχωρήσει σε συγχωνεύσεις – καταργήσεις Σχολών και γνωστικών αντικειμένων, προκειμένου να επιτευχθούν αφενός «οικονομίες κλίμακας» μέσα από τη μείωση διδακτικού και διοικητικού προσωπικού (απολύσεις δηλαδή) και αφετέρου έσοδα από δίδακτρα με τη διάσπαση των 5ετών πτυχίων και τη δημιουργία δύο κύκλων σπουδών. Το μέλος ΔΕΠ δεν φτάνει που έχει ήδη χάσει το μισό του μισθό, δεν φτάνει που δεν έχει ούτε καν τα στοιχειώδη για να κάνει τη δουλειά του, πρέπει τώρα να αλλάξει εστία, να χάσει και τις ελάχιστες σταθερές συντεταγμένες στη ζωή του (τον Τομέα, τη Σχολή), να καταστραφούν εκπαιδευτικές και ερευνητικές δομές που χτίστηκαν με τόσο κόπο. Οι εργαζόμενοι να γίνουν εξαιρετικά ευάλωτοι στις απολύσεις, αφού θα έχουν απολέσει και το ελάχιστο στήριγμα των οργανικών θέσεων που θα καταργηθούν...

Πριν λίγες μέρες διεξήχθησαν στο ΕΜΠ οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου ΔΕΠ και των αντιπροσώπων στο Συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ.

Το πρώτο θετικό στοιχείο αφορά στη μαζική συμμετοχή των συναδέλφων στην εκλογική διαδικασία. Ακόμη κι αν στη μαζικότητα αυτή συναθροίζονται και δυνάμεις που ανοικτά πια, εδώ και καιρό, «σνομπάρουν» κάθε συνδικαλιστική δράση προτιμώντας το πεδίο των Σ.Ι., το γεγονός μαρτυρά ένα και μόνο πράγμα: Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει το Σύλλογο.  Απεναντίας, η μαζικότητα αυτή αντανακλά τον κομβικό ρόλο που θα διαδραματίσει ο Σύλλογος, το αμέσως προσεχές διάστημα. Ο Σύλλογος πρέπει και μπορεί να αποτελέσει τον πόλο συσπείρωσης των μελών ΔΕΠ, το ‘καταφύγιο’, από το ολιγαρχικό σύστημα διοίκησης που προβλέπεται από το νέο θεσμικό πλαίσιο και από τη βάρβαρη μνημονιακή επίθεση που δεχόμαστε. Οι εκλογές ανανέωσαν, σε ένα βαθμό, το κύρος και το ρόλο του Συλλόγου εντός ΕΜΠ. Βέβαια, πολλά είναι ακόμη αυτά που πρέπει να γίνουν, ώστε ο Σύλλογος να τινάξει από πάνω του τη σκουριά της αδράνειας και να γίνει το ευρύχωρο σπίτι όλων των μελών ΔΕΠ, σε έναν αγώνα που θα αποκτά όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά «ή ταν ή επί τας».

Οι παρατάξεις που εξέφρασαν, όλο το προηγούμενο διάστημα, την ανοιχτή αντίθεσή τους στους νόμους 4009/11 και 4076/12 αλλά και στην ακολουθούμενη μνημονιακή πολιτική εντός και εκτός πανεπιστημίων, είναι καθαρή πλειοψηφία στο Σύλλογο. Μάλιστα, μετά από εκλογές στις οποίες η αυτοπρόσωπη συμμετοχή υπερέβη τη συμμετοχή στην ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη του Συμβουλίου Ιδρύματος του ΕΜΠ. Αυτό, προφανώς, δείχνει ότι οι συνάδελφοι που συμμετείχαν στις εκλογές του Σ.Ι., δεν ήταν και αναγκαστικά θιασώτες του νέου νόμου, όπως επανειλημμένως επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί.

Στον αντίποδα, οι δυνάμεις που στήριξαν έμπρακτα τις αντιλαϊκές πολιτικές των τελευταίων ετών, υιοθετώντας μια σχεδόν «τυφλή» φιλοκυβερνητική στάση, αγνοώντας επιδεικτικά τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων της πολυτεχνειακής κοινότητας απέναντι στο νέο θεσμικό πλαίσιο, βρίσκονται στη μειοψηφία, με μικρότερες ...

Ζούμε σε μια σκληρή εποχή. Δεν είναι μόνο η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών ζωής. Είναι η ματαίωση των ονείρων που πονάει περισσότερο. Έστω, κι αν για τους περισσότερους από εμάς τα όνειρα αυτά ήταν απλά. Μια ζωή αξιοπρεπής για μας και τα παιδιά μας. Και να κάνουμε τη δουλειά μας. Με κάποιους στοιχειώδεις όρους. Και μετά, όλα ανατράπηκαν. Η ζωή έγινε μια ατέλειωτη ανηφόρα. Το άγχος για την επιβίωση καθημερινό. Η αίσθηση του αδιεξόδου πανταχού παρούσα. Πνιγηρή. Ακόμα και το γραφείο, ο πιο δικός σου χώρος, μοιάζει να στενεύει ασφυκτικά. Ίσως, να είναι και η αίσθηση από τους φοιτητές, που κάποτε έβλεπες στα μάτια τους, μάτια λαμπερά, την αισιοδοξία και τη δύναμη. Την όρεξή τους για δουλειά, για να κερδίσουν τη ζωή τους και να προσφέρουν στην πατρίδα τους. Και τώρα μπαίνουν στο γραφείο, με τα φτερά κομμένα, για να υπογράψεις άπειρες συστατικές επιστολές, μπας και βρουν μια αχτίδα ελπίδας, μακριά από τον τόπο τους…

“You may say I’ m a dreamer, but I’ m not the only one…” John Lennon – Imagine

Είναι η αίσθηση της αδικίας που πονάει περισσότερο. Να έχεις δώσει μια ζωή για τους φοιτητές σου και τη χώρα σου και να παρουσιάζεσαι από τους «αγράμματους» (πλην όμως, περισσά θρασείς) αυλοκόλακες της εξουσίας ως ο κηφήνας, ο παρίας της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, ο δειλός που τρέμει τη σύγκριση και κρύβεται «πίσω από προνόμια». Κι ας είσαι ένας από αυτούς που έβγαλαν τα ελληνικά πανεπιστήμια από τον επαρχιωτισμό (όταν ακόμη και για ένα διδακτορικό έπρεπε κάποιος να ταξιδέψει «εις την εσπερίαν»), τα έκαναν να σταθούν ισότιμα στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, έκαναν πολλές φορές την ελληνική κοινωνία να χαμογελάσει με τα επιτεύγματά τους. Τώρα, η διπλή τρόικα επιτάσσει τον διασυρμό των Ελλήνων πανεπιστημιακών και των ελληνικών πανεπιστημίων, για να βρει κοινωνική ανοχή η συντριβή των δικαιωμάτων τους και η ένταξή τους υπό καθεστώς «επιστημονικής επιτήρησης», οποιουδήποτε, «αρκεί να είναι απέξω». Τριάντα χρόνια πίσω, πάλι…

Είναι η αίσθηση...