Οι πρόσφατες εκλογές για το Συμβούλιο Ιδρύματος του ΕΜΠ έγιναν σε συνθήκες συμβολικές  της νέας πραγματικότητας. Η νέα εξουσία που επιβάλλεται στα πανεπιστήμια οικοδομείται έξω από αυτά, σε εναντίωση με το σύνολο των συλλόγων φοιτητών, εργαζομένων και διδασκόντων του ΕΜΠ. Στόχος ήταν μια θριαμβευτική συμμετοχή των διδασκόντων (αφού τα υπόλοιπα τμήματα της πανεπιστημιακής κοινότητας αποκλείονται με κυνικό τρόπο) και η παραχάραξή της στη συνέχεια, η «μετάφρασή της», μέσω των γνωστών διαμεσολαβητών, σε έμμεση αποδοχή του νέου θεσμικού πλαισίου. Μέσον υπήρξαν οι κάθε είδους πιέσεις, η «διαφανής» και ελεγχόμενη ψηφοφορία, η ωμή και απροσχημάτιστη επέμβαση των ΜΜΕ στην εσωτερική ζωή του ΕΜΠ σε καθημερινή βάση, η συστηματική χρήση παρελκυστικών επιχειρημάτων («ας κρατήσουμε για αργότερα τις διαφωνίες με το νόμο, προέχει η υπεράσπιση της νομιμότητας»,  «ας βγει τουλάχιστον κάποιος από τη σχολή, αφού έτσι κι αλλιώς κάποιο Συμβούλιο θα εκλεγεί» κλπ). Ο στόχος αυτός δεν επετεύχθη. Αντίθετα, η έκπληξη, μάλλον, των εκλογών υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αποχής και λευκών-ακύρων, που προσεγγίζει το 40%. Ξέραμε ότι η στάση της αποχής είναι εξαιρετικά δύσκολη για τους συναδέλφους, και για λόγους αρχής και εξαιτίας των λόγων που αναφέρθηκαν. Η γενναία τους στάση είναι ένα ακόμη μήνυμα που εξέπεμψε ο χώρος των διδασκόντων του ΕΜΠ ενάντια στο θεσμικό πλαίσιο που καταρρακώνει την ανώτατη δημόσια εκπαίδευση, μετά τις δεκάδες αποφάσεις συλλογικών οργάνων, τις ηχηρές απουσίες από τις υποψηφιότητες, τις κατά συρροή παραιτήσεις από την εφορευτική επιτροπή κλπ. Το 60% που συμμετείχε στις εκλογές κάθε άλλο παρά έχει ομοιογενή χαρακτηριστικά, κάθε άλλο παρά συνιστά πλειοψηφία που συντάσσεται σε ορισμένη κατεύθυνση...

Στο Πολυτεχνείο, το χώρο της καθημερινής μας ζωής, πιστέψαμε και πιστεύουμε. Και με τις δυνάμεις μας όλες προσπαθούμε να κρατήσουμε ψηλά τις κατακτήσεις του, κατακτήσεις συλλογικές, κατακτήσεις που έκαναν δυνατές οι αγώνες των φοιτητών, των εργαζομένων και των διδασκόντων του. Ξέρουμε, όμως, ότι αυτό σημαίνει πως σήμερα πρέπει να αντισταθούμε σε εκείνους που υλοποιούν μέρα με τη μέρα ένα ζοφερό μέλλον.

Σύντομα στο ΕΜΠ όπως και στα άλλα ΑΕΙ θα ανοίξει η ηλεκτρονική ψηφοφορία. Μια εκλογική διαδικασία που χαρακτηρίζεται από την πλήρη αδυναμία της εφορευτικής επιτροπής να ελέγξει την ταυτοπροσωπία του ψηφοφόρου και τις συνθήκες υπό τις οποίες ασκείται το δικαίωμα της ψηφοφορίας. Μια εκλογική διαδικασία η οποία υλοποιείται επί της ουσίας από μια ομάδα άγνωστων προσώπων, που δεν έχει εξουσιοδοτηθεί από κανένα πανεπιστημιακό όργανο διενέργειας των εκλογών. Ήδη στα υπόλοιπα ιδρύματα πολλές καταγγελίες, προσφυγές, ενστάσεις και διαμαρτυρίες έδειξαν αυτό που καιρό τώρα, όχι μόνο εμείς αλλά και πολλοί συνάδελφοι, που βέβαια δεν είχαν την ίδια προσέγγιση με μας, λέμε με αγωνία: οι εκλογές των Σ.Ι. γίνονται με τρόπο εκβιαστικό, αντίθετα με την εκφρασμένη άποψη των συλλογικών οργάνων των ΑΕΙ, των συλλογικών οργάνων των διδασκόντων, των φοιτητών και των εργαζομένων. Με τέτοιο τρόπο, ώστε όπως και να ψηφίσει κανείς η προώθηση των Σ.Ι. να μην εμποδίζεται. Και στη συνέχεια, να «μεταφράζεται» η ψήφος, κατά το δοκούν, από τα ΜΜΕ που έχουν αναλάβει εργολαβικά την ισοπέδωση του δημόσιου πανεπιστημίου. Ο στόχος είναι προφανής: η αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων πρέπει να καταργηθεί, η ολιγαρχική ετεροδιοίκηση πρέπει με κάθε τρόπο να εμπεδωθεί. Ο φόβος μπροστά στο μέλλον, η εξατομίκευση και η μοιρολατρία πρέπει να επικρατήσουν. Αλλιώς δεν γίνεται να περάσουν όσα μέτρα γονατίζουν την κοινωνία, την ανώτατη εκπαίδευση και το ίδιο το ΕΜΠ.

Στο όνομα της λαμπρής παράδοσης του ΕΜΠ, των πραγματικών αγώνων του όχι μόνο για την ελευθερία της επιστήμης αλλά και την ελευθερία τη...

Το Πρυτανικό Συμβούλιο του ΕΜΠ συνεδρίασε εν κρυπτώ, με απούσα την αντιπρύτανη και τους εκπροσώπους των μελών ΔΕΠ, των εργαζομένων και των φοιτητών, παρόντα δε μόνον τον έτερο αντιπρύτανη που μόλις πριν λίγες μέρες κατέθεσε την «αμετάκλητη παραίτησή» του, και αποφάσισε την προκήρυξη εκλογών στο Ίδρυμα.

Σε ένα Πολυτεχνείο με λεηλατημένα αποθεματικά, με βίαιη έκπτωση των πτυχίων του προς όφελος των “κολλεγιακών επιχειρήσεων”, με νόμιμα εκλεγμένους καθηγητές να αναμένουν δύο χρόνια τώρα τις βουλήσεις της Τρόϊκας για τον διορισμό τους, με δεκάδες διοικητικούς υπαλλήλους του υπό απόλυση και με τους μισθούς των πανεπιστημιακών επί τέλους σε επίπεδα Τρίτου Κόσμου.  Καλή πρόγευση του μέλλοντος ολιγαρχικής ετεροδιοίκησης που σχεδιάζουν οι κρατούντες!

Κατά τα άλλα ο Πρωθυπουργός μας θα προσπαθήσει σήμερα να μας πείσει ότι οι δανειστές εταίροι μας μας στηρίζουν (αφού τους δόθηκαν βέβαια όλα όσα του ζήτησαν, γης και ύδατος συμπεριλαμβανομένων). Η κοινωνία όμως δεν θα δεχτεί την καταστροφή της. Ούτε και η Πολυτεχνειακη κοινότητα θα παραιτηθεί από τον αγώνα της για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της δημόσιας δωρεάν και αυτοδιοικούμενης Ανώτατης Παιδείας. Τούτες τις μέρες όλοι και ο καθένας μας δίνουμε εξετάσεις στο μέλλον.

Νομίζαμε ότι η δημοκρατία είναι μια διαδικασία που εγγυάται όχι μόνο την ελεύθερη έκφραση της ατομικής γνώμης αλλά και την ελεύθερη διαμόρφωσή της. Προσπαθούν να μας πείσουν, όμως, ότι στη δημοκρατία της εποχής του Μνημονίου μια φαινομενικά ελεύθερη έκφραση της ατομικής γνώμης καθοδηγείται από την οργανωμένη στέρηση όλων των προϋποθέσεων για τη διαμόρφωσή της: Καταιγισμός από απειλές που εικονογραφούν ένα ζοφερό μέλλον, καταιγισμός από συκοφαντίες που δημιουργούν στους πανεπιστημιακούς την αίσθηση συλλογικής απαξίωσης, καταιγισμός ανυπόστατων καταλογισμών που διαμορφώνουν ένα κλίμα στοχοποίησης και ενοχοποίησης. Κάπως έτσι όμως, με την ηλεκτρονική εξατομίκευση των ψηφοφόρων, η διαδικασία της ανάδειξης ή επιλογής μέσω ψηφοφορίας μεταλλάσσεται σε  γκάλοπ που μετρά τη συμμόρφωση απέναντι στην απόκλιση, το κανονικό απέναντι στο ανώμαλο, απέναντι στο «τέρας». Κι όμως, στη δημοκρατία των ίσων είναι η δυνατότητά τους να μετέχουν στο διάλογο, στη διαβούλευση και στην επιλογή γνώμης που μετράει. Αλλιώς, ο μοναχικός ψηφοφόρος, υπό το βάρος πραγματικών ή αιωρούμενων εκβιασμών, είναι πιο πιθανό να συμφωνήσει με τους ισχυρούς παρά να τους αμφισβητήσει.

Στο ΕΜΠ οι φορείς της πολυτεχνειακής κοινότητας αντιστέκονται σθεναρά στην παρωδία εκλογών, όχι προφανώς γιατί είναι αντίθετοι στην έκφραση γνώμης αλλά ακριβώς γιατί δεν υπάρχει τρόπος να εκφραστεί η αντίθεση στο νόμο και να γίνει σεβαστή. Όπως και να ψηφίσει κανείς, ακόμη κι αν δεν ψηφίσει, το Σ.Ι. εγκαθίσταται και το ξήλωμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων όλων μας ξεκινάει.

Θα προσπεράσουμε την έλλειψη στοιχειώδους διακριτικότητας που χαρακτηρίζει τους «υποψήφιους» οι οποίοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο (με ειρωνείες, ύβρεις και απειλές) στη διεκδίκηση της πολυπόθητης εξουσίας, χωρίς να αναλαμβάνουν καμία δέσμευση, και θα τοποθετηθούμε στην ουσία. Αγωνιούν οι «υποψήφιοι» μη τυχόν χάσει το ΕΜΠ το ρόλο του στην ελληνική και διεθνή επιστημονική κοινότητα...

Το νέο συντριπτικό πλήγμα στους μισθούς των πανεπιστημιακών διαμορφώνει μια νέα κατάσταση στα πανεπιστήμια. Ένα σημαντικό τμήμα των μελών ΔΕΠ αντιμετωπίζει, πια, πρόβλημα επιβίωσης. Η ζωή που είχε οργανώσει με κάποια δεδομένα, όχι πλούσια για τη μεγάλη πλειοψηφία, τινάζεται στον αέρα. Το άγχος της επιβίωσης κατακλύζει την καθημερινότητά μας και ένα αίσθημα τεράστιας αδικίας για μια ζωή που χτίστηκε με πολύ κόπο και προσπάθεια και τώρα συνθλίβεται, κάνει την κατάσταση αφόρητη. Την ίδια ώρα οι κυβερνώντες συνεχίζουν με συστηματικό τρόπο τη διαπόμπευση και των δημόσιων πανεπιστημίων και των δασκάλων τους στην κοινή γνώμη.

[Και φτάνεις εσύ, που ποτέ δεν αρνήθηκες ένα παραπάνω μάθημα, μια ακόμη διπλωματική κι ας πνίγεσαι, να αναρωτιέσαι, αξίζει τον κόπο; Να νοιώθεις ανυπεράσπιστος στη λαίλαπα, με το φόβο ότι ακόμη κι αυτή η μείωση που δεν αντέχεται να μην είναι η τελευταία, όπως τόσες φορές πριν…]

Τι κάνουμε, λοιπόν;

Κάποιοι σκέφτονται να αποδεχθούμε τους νέους όρους του παιχνιδιού και να πουλήσουμε ότι έχουμε. Να ανταλλάξουμε τις γνώσεις μας με δίδακτρα. Αλλά, έξω από την ηθική πλευρά του ζητήματος, αυτό θα είναι σαν να παραδίνουμε  το κύριο όπλο μας. Ένας πανεπιστημιακός πρέπει να αμείβεται αντάξια για την προσφορά του στη ανώτατη εκπαίδευση,  ένα δημόσιο αγαθό που πρέπει να έχει την φροντίδα της πολιτείας. Αν αυτό χαθεί, αν αυτή η θεμελιώδης συνταγματική υποχρέωση στην πράξη καταργηθεί,  τότε θα επιβιώσει μόνος αυτός που έχει να «πουλήσει» κάτι και μάλιστα όσο όσο, σε μια «αγορά» που χιλιάδες απολυμένοι θα προσπαθούν το ίδιο. Και το Συμβούλιο Ιδρύματος προωθείται γι αυτόν, επίσης, το λόγο. Ατομικές διαπραγματεύσεις, με στόχο μισθούς εξαθλίωσης. Άσε που το Υπουργείο, ξεκαθάρισε ότι τα δίδακτρα αποκλείεται να πηγαίνουν για τη μισθολογική ενίσχυση των πανεπιστημιακών, θα πηγαίνουν στο κράτος, αφαιρώντας τα  από τον αναιμικό προϋπολογισμό των πανεπιστημίων.

Σε πολλούς φαίνεται λογικό να δώσουμε τη μάχη με λιγότερη «...