Τις τελευταίες δέκα μέρες, οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΜΠ και των υπολοίπων επτά πανεπιστημίων, ΕΚΠΑ, ΑΠΘ, ΟΠΑ, Πατρών, Θεσσαλίας, Ιωαννίνων και Κρήτης,  «ξανασταυρώνονται», καθώς η Κυβέρνηση παραβίασε με κατάφορο τρόπο τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί χάρη στον πολύμηνο απεργιακό αγώνα των εργαζομένων. Η υπαναχώρηση από τα συμφωνηθέντα, που «επισημοποιήθηκε» με την έκδοση του ΦΕΚ 1570/τ. Β’/16-6-2014, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια «ενδοκυβερνητική κόντρα» μεταξύ των Υπουργών ΠΑΙΘ και ΔΙΜΗΔ. Μάλιστα, ο Υπουργός ΠΑΙΘ φέρεται να είπε ότι «…υπήρξαν επί μέρους συμφωνίες με κατευναστικό χαρακτήρα για το θέμα των διοικητικών υπαλλήλων, τις οποίες όμως άλλα μέλη της Κυβέρνησης δεν αποδέχονταν…», δηλώνοντας ωστόσο ότι δεν μπορεί να το υιοθετήσει επειδή «δεν ξέρει». Ας υιοθετήσει λοιπόν την απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης, στις 20/9/2013, που ενέκρινε την εισήγηση του τότε Υπουργού ΠΑΙΘ και αποφάσισε ότι το ΕΜΠ χρήζει της ανάγκης 597 διοικητικών υπαλλήλων για την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία του! Εκτός αν η επιλεκτική μνήμη αποτελεί πια απαραίτητη υπουργική ιδιότητα. Μαζί με τον τρομακτικό κυνισμό….

Όλα αυτά συμβαίνουν τρεις μόλις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές, στις οποίες η Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η οποία εκλέχθηκε το 2012 εν μέσω τρομοκρατικών διλημμάτων και εκβιασμών από τη μια πλευρά και ψεύτικων υποσχέσεων για επαναδιαπραγμάτευση και παύση στα οριζόντια μέτρα από την άλλη, έχασε 30% και πλέον της ισχνής εκλογικής δύναμης που είχε πριν από δυο χρόνια. Φαίνεται ότι τα μόνα «χαρίσματα» που διαθέτει η Κυβέρνηση αυτή είναι η υποκρισία, το θράσος και ο κυνισμός. Προσποιείται ότι κατάλαβε το μήνυμα των εκλογών, δηλώνει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία και προβαίνει σε επιδείξεις ισχύος, πάντα βέβαια απέναντι στους πιο αδύναμους. Δεν υπάρχει ίσως πιο χαρακτηριστική εικόνα απόδοσης της νοοτροπίας της Κυβέρνησης αυτής, από το ύπουλο χτύπημα του αστυνομικού των ΜΑΤ στην απολυμένη καθαρίστρια, προφανώς από «υπερβάλλοντα ζήλο». Ήταν το ίδιο ύπουλο με την εκκόλαψη του «αυγού του φιδιού» της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, η οποία λειτούργησε ως δεξαμενή των «αγανακτισμένων» ακροδεξιών θυλάκων της ΝΔ και ως «επίλεκτο τάγμα εφόδου» για την καταστολή κάθε φωνής διαμαρτυρίας, με την επί μακρώ κάλυψη και ανοχή της Κυβέρνησης. Ήταν ο ίδιος «ζήλος» με τον οποίο η Κυβέρνηση αυτή επιτέθηκε σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό κεκτημένο και ώθησε με βίαιο τρόπο εκατομμύρια συνανθρώπους μας στην ανεργία και στην ανέχεια, επιτυγχάνοντας μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: η Ελλάδα εμφανίζει το 2013 τη μεγαλύτερη αύξηση (+1,8%) στο ποσοστό του πληθυσμού που κινδυνεύει με φτώχεια, που ανέρχεται πλέον στο 23,7% και είναι υψηλότερο από τα αντίστοιχα ποσοστά της Ρουμανίας (21,2% με αύξηση +1,1%) και της Λετονίας (21,4% με αύξηση +0,9%)!

Η εικόνα στο εγγύς μέλλον, αν προχωρήσουν τα κυβερνητικά σχέδια, προβλέπεται ζοφερή τόσο για το ίδιο το ΕΜΠ, το οποίο θα αδυνατεί να εκπληρώσει στοιχειώδεις εκπαιδευτικές, ερευνητικές και διοικητικές λειτουργίες του με ένα κλάσμα του απαιτούμενου διοικητικού προσωπικού, όσο και για τα ίδια τα μέλη ΔΕΠ. Ήδη, «διαρροές» κάνουν λόγο για την υλοποίηση του σχεδίου «Αθηνά 2» τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, μετά από πολύμηνη καθυστέρηση εξαιτίας των κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων. Οι επερχόμενες συγχωνεύσεις, σε συνδυασμό με τη μείωση του διοικητικού προσωπικού και τις διαγραφές φοιτητών, θα δώσουν το έναυσμα για «εξορθολογισμό» και μείωση και στον αριθμό των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ, σε όλα τα ΑΕΙ.

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει την καθαρή τοποθέτηση όλων απέναντι στα τεκταινόμενα. Τόσο των Διοικήσεων, απερχόμενων και υποψηφίων, όσο και κάθε μίας και ενός από εμάς:

–    Ή θα αντισταθούμε συνολικά και συλλογικά απέναντι στην καταστροφή του ΕΜΠ και του δημόσιου πανεπιστημίου γενικότερα ή θα χάσουμε την ευκαιρία να χτίσουμε ένα καλύτερο Ίδρυμα όπως το θέλουμε, ακόμη και μέσα από τις διαφορετικές οπτικές γωνίες που μπορεί να έχουμε.

–    Ή θα αποκρούσουμε συνολικά και συλλογικά κάθε μικρό ή μεγάλο εκβιασμό από την πλευρά της Κυβέρνησης, όπως π.χ. τη σύνταξη Οργανισμών εντός ασφυκτικών πλαισίων με «αντάλλαγμα» κάποιες θέσεις διοικητικών υπαλλήλων, ή θα εξαναγκαστούμε σε μόνιμη «εθελοντική υπακοή» των πολιτικών «αυθεντιών» που θα επιβάλλουν τις «απαραίτητες», για τη δήθεν σωτηρία της χώρας, μεταρρυθμίσεις.

–    Ή θα δώσουμε τη μάχη τώρα, μαζί με όλους τους κλάδους των εργαζομένων και τους φοιτητές για να αποκρούσουμε τη «γενοκτονία» των διοικητικών υπαλλήλων, ή θα παλέψουμε μόνοι μας, όταν έρθει η δική μας σειρά. Και θα έρθει, δυστυχώς, όσο και αν το απευχόμαστε, αν δεν αντιδράσουμε ΤΩΡΑ!

Ο αγώνας που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη του 2013 για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου και του δικαιώματος στην εργασία και στη μόρφωση πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τελικής νίκης, γιατί πολύ απλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να ηττηθούμε. Η συμμετοχή όλων μας στην επερχόμενη ΓΣ του ΣΔΕΠ ΕΜΠ είναι επιβεβλημένη. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να επικαλείται άγνοια για τις καταστάσεις. Κανένας συνάδελφος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να αποποιείται των ευθυνών του.

Ubi concordia_ibi victoria_17-6-14

Τάσης Παπαϊωάννου, Καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ

Αναδημοσίευση από την “Εφημερίδα των Συντακτών” της 24.04.2014

Οι σπουδές στο μέλλον μπορούν να παρέχονται μέσω on line διδασκαλίας από τα πανεπιστήμια προς όλους τους φοιτητές, ανεξάρτητα σε ποια χώρα ζουν. Τι θα σημάνει άραγε αυτή η εκ του μακρόθεν σπουδή; Μήπως ότι θα δημιουργηθούν σε παγκόσμια πλέον κλίμακα σπουδές δύο ταχυτήτων; Μια μαζική, «ανοικτή» και φθηνή που θα προσφέρεται από το διαδίκτυο προς όλους και μια άλλη «κλειστή» για τους εξαιρετικά λίγους, τους εκλεκτούς, αυτούς που θα έχουν τους πόρους να σπουδάσουν στα ιστορικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, σε πραγματικό χρόνο και χώρο; Μη τυχόν και οδηγούμαστε σε ακόμη μεγαλύτερους ταξικούς διαχωρισμούς στο όνομα μάλιστα της απόλυτης ελευθερίας και πρόσβασης στη γνώση;

Ζούμε σε μια ρευστή περίοδο εξαιρετικά βίαιων και απροσδόκητων ανατροπών και μεταλλάξεων. Οι συνθήκες αλλάζουν με αστραπιαία ταχύτητα και ο χωροχρόνος μοιάζει να έχει αποκτήσει άλλη διάσταση. Την ίδια στιγμή η αίσθηση που είχαμε για τον τόπο και τον κόσμο φαίνεται πως συρρικνώνεται δραματικά. Νέες κοινωνικές αξίες αναδύονται εξυμνώντας και αποθεώνοντας την κυριαρχία του εφήμερου, ενώ τα καινούργια περιβάλλοντα που δημιουργούνται διαμορφώνουν αντίστοιχα τόσο το αστικό τοπίο των πόλεων όσο και την αρχιτεκτονική των μεμονωμένων κτιρίων.

«Η Παγκοσμιότητα έχει διαδεχτεί την Οικουμενικότητα(…) Οπως ο υπέρμετρος φιλελευθερισμός μιας αγοράς που έχει γίνει ενιαία, η ολικοποίηση έχει αρνηθεί τις διαφορετικές κουλτούρες και τους πολιτισμούς τους με μια μονομέρεια που αγγίζει ώς και τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, και τότε ακριβώς το πολιτικά ορθό έχει αντικατασταθεί από την οπτικά ορθή αντίληψη που έχει νοθεύσει τη σχέση με το πραγματικό, όπως και με το φαντασιακό» αναφέρει ο Paul Virilio (1).

Μήπως ότι θα δημιουργηθούν σε παγκόσμια πλέον κλίμακα σπουδές δύο ταχυτήτων; Μια μαζική, «ανοικτή» και φθηνή που θα προσφέρεται από το διαδίκτυο προς όλους και μια άλλη «κλειστή» για τους εξαιρετικά λίγους, τους εκλεκτούς, αυτούς που θα έχουν τους πόρους να σπουδάσουν στα ιστορικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, σε πραγματικό χρόνο και χώρο;

Πριν από ένα χρόνο περίπου, στο περιοδικό «The American Interest», δημοσιεύτηκε ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο: «Το τέλος του πανεπιστημίου όπως το ξέρουμε» (2). Ο συντάκτης του αναφέρεται στο μέλλον των αμερικάνικων πανεπιστημίων (ιδιωτικών και δημόσιων) την εποχή της κυριαρχίας του διαδικτύου. Υποστηρίζει ότι όπως μια πληθώρα καταναλωτικών αγαθών προσφέρονται από το internet σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές ή ακόμη και δωρεάν, έτσι και οι σπουδές στο μέλλον πρόκειται να παρέχονται μέσω on line διδασκαλίας από τα πανεπιστήμια προς όλους τους φοιτητές, ανεξάρτητα σε ποια χώρα ζουν. Ενας Ασιάτης, Αφρικανός ή Νοτιαμερικανός θα μπορεί από τη χώρα στην οποία βρίσκεται, χωρίς καν να μετακινηθεί από το σπίτι του, με ελάχιστη οικονομική επιβάρυνση να σπουδάζει π.χ. στο MIT ή στο Harvard, παρακολουθώντας από την οθόνη του computer του τις διαλέξεις που θα δίδονται στις αίθουσες των πανεπιστημίων αυτών στη Βοστόνη των ΗΠΑ.

Προβλέπει μάλιστα ότι σε μερικές δεκαετίες, πολλά από τα 4.500 αμερικανικά κολέγια και πανεπιστήμια θα αναγκαστούν να κλείσουν, ενώ χιλιάδες καθηγητές θα χάσουν τη δουλειά τους. Ηδη έχει αρχίσει ένας τεράστιος ανταγωνισμός, «ζωής και θανάτου», μεταξύ των μεγάλων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων για την πρωτοκαθεδρία της e-διδασκαλίας, ενώ επενδύονται τεράστια κονδύλια προκειμένου να χρηματοδοτηθούν ερευνητικά προγράμματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι καθηγητές πλέον δεν θα έχουν μπροστά τους ένα μικρό ακροατήριο φοιτητών, αλλά δεκάδες χιλιάδες που θα παρακολουθούν ζωντανά τα μαθήματα αυτά, ανάλογα με τις ώρες που θα τους εξυπηρετούν. Ηδη έχουν ξεκινήσει πολλές πιλοτικές εφαρμογές, αλλά και συνεργασίες διαφόρων πανεπιστημίων, προκειμένου να στηθεί ένα δίκτυο που θα λειτουργεί σε 24-ωρη βάση (Coursera, edX κ.ά.), ενώ δεν θα αργήσει και η χορήγηση των πρώτων πτυχίων (3).

Αν ισχύουν τα παραπάνω, τότε σιγά σιγά οι κτιριακές εγκαταστάσεις πολλών πανεπιστημίων θα απαξιωθούν, ενώ πολλές θα εγκαταλειφθούν ή θα στεγάσουν νέες χρήσεις. Φοιτητικές κατοικίες, αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια, ολόκληρα πανεπιστημιακά campus θα αλλάξουν άρδην μορφή. Οι φοιτητές δεν θα κινούνται σε διαδρόμους, δεν θα παρακολουθούν τα μαθήματα σε αμφιθέατρα ούτε θα διαμένουν σε φοιτητικές εστίες. Οι αίθουσες διδασκαλίας θα μετασχηματιστούν πλέον σε virtual αίθουσες. Ο πραγματικός χώρος του πανεπιστημίου θα γίνει εικονικός.

Κι όμως όλοι θυμούνται τις σπουδές τους στο πανεπιστήμιο όχι ως κάτι απροσδιόριστο και νεφελώδες, αλλά έντονα ταυτισμένο με συγκεκριμένους χώρους, κτίρια, αίθουσες, χρώματα, υφές, εκεί που πέρασαν τα καθοριστικά φοιτητικά τους χρόνια. Τις ατέλειωτες ώρες στην ησυχία των βιβλιοθηκών ή στην πολύβουη και ζωντανή ατμόσφαιρα των αμφιθεάτρων. Κυρίως όμως τις φιλίες και τις σχέσεις που αναπτύξανε με συμφοιτητές και συμφοιτήτριες, στην κοινή προσπάθεια ανακάλυψης της επιστήμης ή της τέχνης τους, τις αμφιβολίες που γύρευαν μάταια να γίνουν βεβαιότητες. Φιλίες που ορισμένες τους ακολουθούν μια ζωή. Ο χώρος του πανεπιστημίου, όπως και κάθε αρχιτεκτονικός χώρος, νοηματοδοτείται από τους ανθρώπους που τον κατοικούν και τον κάνουν να υπάρχει. Αυτή όμως η παλιά ταύτιση της γνώσης με τον πανεπιστημιακό χώρο, για πρώτη φορά μοιάζει να κλονίζεται τόσο σοβαρά. Ο χώρος δεν προδιαγράφει ούτε συμβολίζει a priori πλέον τη γνώση, ούτε φυσικά και το αντίστροφο.

Τι θα σημάνει άραγε αυτή η εκ του μακρόθεν σπουδή; Μήπως ότι θα δημιουργηθούν σε παγκόσμια πλέον κλίμακα σπουδές δύο ταχυτήτων; Μια μαζική, «ανοικτή» και φθηνή που θα προσφέρεται από το διαδίκτυο προς όλους και μια άλλη «κλειστή» για τους εξαιρετικά λίγους, τους εκλεκτούς, αυτούς που θα έχουν τους πόρους να σπουδάσουν στα ιστορικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, σε πραγματικό χρόνο και χώρο; Μη τυχόν και οδηγούμαστε, δηλαδή, σε ακόμη μεγαλύτερους ταξικούς διαχωρισμούς στο όνομα μάλιστα της απόλυτης ελευθερίας και πρόσβασης στη γνώση;

Δεν ξέρουμε αν αυτά που περιγράφει ο αρθρογράφος είναι όνειρο ή εφιάλτης. Κι αυτό γιατί το διαδίκτυο έχει μια διπλή όψη. Από τη μια δίνει τη δυνατότητα για ταχύτατη και ανέξοδη πρόσβαση στην πληροφορία από όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκεσαι και από την άλλη, παρέχει εξίσου τη δυνατότητα κεντρικής εποπτείας της πληροφορίας αυτής από τις χώρες εκείνες που ελέγχουν τεχνολογικά το διαδίκτυο (βλ. περίπτωση Σνόουντεν). Εδώ πλέον δεν θα ελέγχεται μόνον αυτός που σπουδάζει και δέχεται τη γνώση, αλλά και ο καθηγητής που την προσφέρει, αφού πλέον όλα θα είναι προσβάσιμα και ελεγχόμενα από το «κεντρικό σύστημα παρακολούθησης».

Ο Μεγάλος Αδελφός θα είναι πανταχού παρών, ακόμη και στα πανεπιστήμια όπου γης. Μήπως όμως αυτός θα είναι και ο μεγαλύτερος εφιάλτης; Ενας ολοκληρωτικός και απόλυτος πολιτισμός, μια κουλτούρα απλωμένη, ίδια και απαράλλαχτη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Οι πολιτισμοί είναι ως γνωστόν «συγκοινωνούντα δοχεία» κι αν χάσουν τη δυνατότητα να αλληλοτροφοδοτούνται, τότε θα καταντήσουν κάτι πολύ φτωχό, άδειο και επικίνδυνο για το μέλλον της ανθρωπότητας.

«Κάθε δράση είναι γνώση και κάθε γνώση είναι δράση» μας εξηγούν από την πλευρά τους οι διάσημοι βιολόγοι H. Maturana και F. Varela (4). Ποιος, λοιπόν, θα ελέγχει τη γνώση, άρα και τη δράση από δω και στο εξής;

1. Paul Virilio, Το Πανεπιστήμιο της καταστροφής, εκδ. Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2008, σελ 30.
2. Nathan Harden, Τhe end of the university as we know it, The American Interest, January/February 2013, σελ. 55-62.
3. βλ. Β. Καϊμάκη, Η γνώση πάει διαδίκτυο, Εφημερίδα των Συντακτών, 15-16 Μαρτίου.
4. Humberto Maturana, Francisco Varela, Το δέντρο της γνώσης – Οι βιολογικές ρίζες της ανθρώπινης νόησης, εκδ. Κάτοπτρο, σελ. 56.

Φρύαξαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την «απαράδεκτη» απόφαση της Συγκλήτου του Ε.Μ.Π: «Ζητάνε παραπάνω χρήματα για το χάλι που δημιουργήθηκε στα πανεπιστήμια με την απεργία τους; Πού ακούστηκε αυτό;». Α, ώστε έτσι… Ξύπνησαν μια μέρα εργαζόμενοι, φοιτητές και καθηγητές και αποφάσισαν να «ταλαιπωρήσουν τους φοιτητές και την ελληνική κοινωνία»… Δεν ήταν, δηλαδή, η απόφαση της κυβέρνησης να συντρίψει τους εργαζόμενους στο ΕΜΠ, δεν ήταν τα ανακοινωμένα σχέδια για οριστική συρρίκνωση του ΕΜΠ, δεν ήταν για όλους, εργαζόμενους και διδάσκοντες, η άμεση απειλή πως ό,τι  είχαν ως ζωή και δράση μέσα σε αυτό, αυτό που τους «ξύπνησε»… Πόσο «μαύρο μελάνι», πόσο κυνισμός στην εξυπηρέτηση συμφερόντων…

Αν η κυβέρνηση θέλει να εκτελεσθεί στο ακέραιο το εκπαιδευτικό έργο δύο εξαμήνων, δηλαδή το σύνολο του εκπαιδευτικού έτους, θα πρέπει να φροντίσει όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό (ΔΕΠ και εργαζόμενοι) να αμειφθούν με το σύνολο των αποδοχών τους

Η απόφαση της Συγκλήτου έλεγε το απολύτως προφανές. Αν η κυβέρνηση θέλει να εκτελεσθεί στο ακέραιο το εκπαιδευτικό έργο δύο εξαμήνων, δηλαδή το σύνολο του εκπαιδευτικού έτους, θα πρέπει να φροντίσει όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό (ΔΕΠ και εργαζόμενοι) να αμειφθούν με το σύνολο των αποδοχών τους. Αν στα μέλη ΔΕΠ παρακρατηθούν δυο μήνες (τρεις με την προσαύξηση των κρατήσεων) κανείς, μα κανείς, δε δικαιούται να απαιτεί από αυτούς εργασία 12 μηνών. Η συμφωνία για πλήρη αναπλήρωση του εκπαιδευτικού έτους, μέσα σε τεράστιες δυσκολίες που η κυβερνητική πολιτική γέννησε, προϋποθέτει και την πλήρη καταβολή της ανάλογης αντιμισθίας. Τι από αυτό δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση και οι αλαλάζουσες θεραπαινίδες της; Εκτός, αν αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι καθόλου η εκπαιδευτική διαδικασία και το αποτέλεσμά της αλλά η παραδειγματική τιμωρία, η ποινή σε όσους αντιστάθηκαν στη βιαιότερη επίθεση που δέχτηκε ποτέ το Ε.Μ.Π. από καταβολής του. Εκτός αν αυτό είναι προμήνυμα ενός ακόμη σκοτεινότερου εργασιακού μεσαίωνα, που περιλαμβάνει και θεσμοθετημένη αμισθί προσφορά εργασίας, ως ποινή.

Δυστυχώς, οι ερωτήσεις είναι ρητορικές. Αυτό, ακριβώς συμβαίνει. Το βαθύ κράτος, και τα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου που το θρέφουν, το στηρίζουν και το εκφράζουν, φέρουν πολύ βαρέως το γεγονός ότι μια μεγάλη απεργία εργαζομένων στα πανεπιστήμια και στο ΕΜΠ και ένα πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης φοιτητών και καθηγητών ανέκοψε το στρατηγικό σχέδιο ισοπέδωσης των πανεπιστημίων, ειδικά των μεγάλων και ιστορικών. Τα σχέδια για ρεβάνς, για την επίτευξη του στόχου, όσον μας αφορά,  του «μικρού Πολυτεχνείου», τόσο σε έμψυχο υλικό όσο και σε υποδομές και πόρους, ενεργοποιούνται με συστηματικό τρόπο ξανά: διαπόμπευση του Ε.Μ.Π. με κάθε αφορμή και, κυρίως, προσπάθεια υπονόμευσης και αδρανοποίησης του κύριου όπλου αντίστασης, του συλλογικού αγώνα, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος στην απεργία, ενός δικαιώματος κατακτημένου με αίμα. Εξάλλου, λίγες μόνο μέρες πριν η Τρόικα, κατά τα ανακοινωθέντα, έβαλε πάνω στο τραπέζι των «διαπραγματεύσεων» ένα σύνολο αντιαπεργιακών μέτρων, με θεσμοθέτηση του λοκ άουτ και με δυνατότητα απολύσεων των απεργών, ως απαραίτητο συμπλήρωμα της κατάργησης κάθε θεσμοθετημένης εξέλιξης των μισθών («των ωριμάνσεων») και της κατάργησης κάθε συλλογικής διαπραγμάτευσης. Εφιαλτικό μέλλον, κι όμως δε βρέθηκε κανένας από την ελληνική πλευρά να πει «ως εδώ!..». «Διαπραγματευόμαστε»…

Η επιθετικότητα της κυβέρνησης και της Τρόικα, η διάθεση για άμεση ρεβάνς, εκπεφρασμένη τόσο ανάγλυφα από την υστερία σε διαπασών των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ορατή σε κάθε θέμα. Για παράδειγμα, μια κυβέρνηση που έχει εξακοντίσει την ανεργία των νέων, και ειδικά των πτυχιούχων, στο 60%, μια κυβέρνηση που καταργεί στην πράξη τη φοιτητική μέριμνα, ωθώντας στην αδυναμία να σπουδάσουν χιλιάδες φοιτητές και στο μεροκάματο των 10 Ευρώ για επιβίωση, «εξυγιαίνει» τα πανεπιστήμια, στερώντας ακόμη και το ανθρώπινο δικαίωμα, την ευκαιρία να προσπαθήσουν να αποκτήσουν ξανά αυτό που η πολιτική της τους στερεί. Ειλικρινά, δε θα μπούμε σε καμιά συζήτηση  για «τεμπέληδες» φοιτητές, που το μόνο που κάνει είναι να δίνει πρόσχημα στην κυβέρνηση να κάνει ένα ακόμη μεγάλο έγκλημα ενάντια στο κοινωνικά πιο αδύναμο τμήμα του φοιτητικού σώματος. Δεν θα καλύψουμε με «ορθολογικά» επιχειρήματα ένα ακόμη μέτρο κοινωνικής αναισθησίας. Εξάλλου, η ανθρωπογεωγραφία των καθυστερήσεων στις διάφορες σχολές μιλάει από μόνη της.

Η επιθετικότητα, όμως, αυτή δεν είναι απόδειξη δύναμης. Τουναντίον. Αποτελεί μάλλον σπασμωδική αντίδραση ενάντια στα προφανή πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα μιας αποτυχημένης πολιτικής. Η ελληνική κοινωνία φαίνεται να αποκτά πιο υγιή αντανακλαστικά απέναντι στο χιλιοειπωμένο ψέμα ότι «τα κακά πέρασαν». Οι συνεχείς προσπάθειες για την αναδημιουργία του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, με στόχο τον εγκλωβισμό του λαού «εντός των τειχών», αποτυγχάνουν η μία μετά την άλλη, στριμωγμένες σε ένα ολοένα και στενότερο «κεντρώο» πολιτικό χώρο, μιας χώρας στην οποία η κοινωνική πόλωση αυξάνει δραματικά. Κινητοποιήσεις, όπως αυτή των διοικητικών των ΑΕΙ και των γιατρών του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., με ελπιδοφόρα και αναγεννητικά χαρακτηριστικά, πληθαίνουν.

Η τελευταία απόπειρα να «αναλάβουν δράση» τα Συμβούλια Ιδρύματος, με αφορμή τις Πρυτανικές Εκλογές, εντάσσεται στην ίδια κατεύθυνση. Εκεί που η πολιτική της κυβέρνησης χάνει «έδαφος» να έρχεται «η νομιμότητα» να το επανακατακτά. Τα Συμβούλια Ιδρύματος υποχώρησαν ραγδαία στη συνείδηση της ακαδημαϊκής κοινότητας, έγιναν ξένο σώμα, ακόμη και σε όσους ήταν φίλα προσκείμενοι ή επένδυαν ελπίδες σε αυτά, όταν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όχι απλά έμειναν βουβά και αδιάφορα όταν σύσσωμη η ακαδημαϊκή κοινότητα προσπαθούσε να διασώσει τα πανεπιστήμια αλλά σε πολλές περιπτώσεις έπαιξαν και το ρόλο του κυβερνητικού πολιορκητικού κριού. Σήμερα, γίνεται η προσπάθεια να επανακτηθεί ο ρόλος τους μέσω των εξουσιών που τους έδινε στις Πρυτανικές Εκλογές ο νόμος Διαμαντοπούλου, μιας κυβέρνησης και ενός κόμματος που διαλύθηκε στους πέντε ανέμους, πληρώνοντας τις βαριές αμαρτίες της πολιτικής του.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα στη συντριπτική της πλειονότητα διαφώνησε και συνεχίζει να διαφωνεί με το νόμο αυτό. Διαφωνεί με ένα νόμο που, για παράδειγμα, στις πρυτανικές εκλογές αποκλείει πλήρως το πολυπληθέστερο τμήμα της, τους φοιτητές, και όλους τους εργαζόμενους, εκτός από τα μέλη ΔΕΠ. Δεν θα υποκύψουμε στην ψευδεπίγραφη κολακεία, ότι τάχα στα Πανεπιστήμια θα πρέπει να αποφασίζουν για όλα και για όλους μόνο οι διδάσκοντες, όταν στην πράξη αυτό είναι μόνο το έμμεσο βήμα για την πλήρη κατάργηση της αυτοδιοίκησης των πανεπιστημίων και την πλήρη διεύθυνσή τους από τη εκάστοτε κυβέρνηση. Γιατί αυτό είναι η ουσία του νόμου Διαμαντοπούλου.

Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να διαφωνεί, επίσης, στο ακραία αντιδημοκρατικό μέτρο της προεπιλογής υποψηφίων ή ακόμη και της απόρριψης υποψηφίου από το Συμβούλιο Ιδρύματος. Δηλαδή, τι; Η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είναι ώριμη να ψηφίσει τον υποψήφιο της επιλογής της και θα πρέπει «παιδονόμοι» να προεπιλέξουν γι αυτή; Δεν είναι αυτό, εξ ορισμού, κατάργηση τα δημοκρατίας; Θα υπάρχουν συμπεριφορές ύστατης πολιτικής παρακμής, όπως αυτή του Σ.Ι. του Ε.Κ.Π.Α. με την περίπτωση Καραμαλέγκου, που «έκοψε» υποψήφιο επειδή δε συμφωνεί μαζί του, επειδή τάχα ο «νόμος δίνει το δικαίωμα»;

Οι επικείμενες Πρυτανικές Εκλογές θα πρέπει να γίνουν μια ακόμη αφορμή για τη διεκδίκηση της ακαδημαϊκής ζωής και των πανεπιστημίων που αξίζουμε και η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη: πανεπιστημίων ελεύθερων, αυτοδιοικούμενων, δημοκρατικών, υψηλής στάθμης, υπηρετών του δημοσίου συμφέροντος. Η παρουσία (ή η απουσία) κάθε υποψήφιου στον αγώνα επιβίωσης που έδωσε και συνεχίζει να δίνει το ΕΜΠ αυτή τη χρονιά είναι προφανώς το θεμελιώδες κριτήριο και της ειλικρίνειας των λόγων και της ικανότητας.

Αφήνουμε τελευταίο αυτό που θεωρούμε πιο σημαντικό. Στο Ε.Μ.Π. συνεχίζεται η μάχη για να κρατηθεί ακέραιο από τη μνημονιακή λαίλαπα, όσον αφορά στο έμψυχο δυναμικό του, να μη χαθεί καμιά θέση εργαζόμενου. Οι εργαζόμενοι με τον ηρωικό αγώνα τους απέσπασαν μια συμφωνία που και αυτό εξασφαλίζει και διασώζει και το Ε.Μ.Π. Η υλοποίηση, όμως, αυτής της συμφωνίας παρουσιάζει καθυστερήσεις. Το Ε.Μ.Π. παραμένει σε αρρυθμία, κρίσιμες λειτουργίες του καρκινοβατούν. Σε αυτό υπάρχουν οπωσδήποτε κυβερνητικές ευθύνες. Η κυβέρνηση θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η φλόγα του αγώνα κάθε άλλο παρά έσβησε στο Ε.Μ.Π. και δεν πρέπει να παίζει με την υπομονή αδικημένων και απελπισμένων ανθρώπων. Ταχύτατα θα πρέπει να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα, άλλως η προεκλογική περίοδος όχι απλά δεν θα λειτουργήσει κατευναστικά των αγώνων, αλλά θα σημαδευτεί από αυτούς.

Υπάρχει, δυστυχώς, και μια καθυστέρηση που οφείλεται σε πρόσωπα και δυνάμεις εντός Ε.Μ.Π. Σαφώς, η πρόταξη και η επίκληση της «νομιμότητας», όπως εξηγήσαμε, είναι μάσκα γι’ αυτούς που αδιαφορούν για τους εργαζόμενους, προσπαθώντας απλά να κρατήσουν τα προσχήματα. Από την άλλη, το Ε.Μ.Π. παραλύει καθημερινά σε ένα κλίμα απίστευτης ευθυνοφοβίας. Είναι, βέβαια, εξηγήσιμο. Όταν ο Υπουργός Παιδείας ζητάει τη γνώμη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για το τι εννοεί ο Νόμος που έφτιαξε, όταν η «παρουσία εισαγγελέως» γίνεται μόνιμη επωδός στην καθημερινότητα των πανεπιστημίων, όταν στην πράξη ολοένα και περισσότερο αμφισβητείται το αυτοδιοίκητο, είναι εξηγήσιμο το κλίμα δισταγμών και φόβου που βαλτώνει το ΕΜΠ σε κάθε βήμα του. Αλλά, δεν παύει να είναι και βαθιά απογοητευτικό. Στο ΕΜΠ, όπου ο (συντηρητικός) πρύτανης Κονοφάγος, υπερασπίστηκε το δίκιο των εξεγερμένων φοιτητών και αντέδρασε στην εισβολή του στρατού, δεν είναι δυνατόν οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι να μην μπορούν να βρουν το δίκιο τους, να «γίνονται» μπαλάκι ανάμεσα σε «ανευθυνοϋπεύθυνα» μέλη της διοίκησης του ΕΜΠ. Αν η κατάσταση συνεχιστεί, θα είμαστε μαζί με τους εργαζόμενους και σε μια προσωπική κατάδειξη ευθυνών.

Η κατά παραγγελία υστερία για την τάχα «πληρωμένη» απεργία των μελών ΔΕΠ, η προσπάθεια εξουδετέρωσης των όποιων αντιστάσεων σε επίπεδο πρυτανικών αρχών με την προληπτική κατασταλτική δράση των Σ.Ι., η βία ενάντια σε φοιτητές αδύναμους να προχωρήσουν στις σπουδές τους και άλλα πολλά είναι όλα σημάδια όχι μιας κραταιάς ηγεμονίας στα πανεπιστήμια, αλλά μιας αντιδραστικής μεταρρύθμισης που ποτέ δεν κέρδισε την ακαδημαϊκή κοινότητα και σήμερα πιάνεται από τα μαλλιά της για να σωθεί.

Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα στη χώρα μας αλλάζουν. Και αλλάζουν γρήγορα.

Η «πληρωμένη» απεργία, η «ηθελημένη» υστερία και άλλα τινά…

Το ξεκίνημα της νέας χρονιάς βρίσκει το ΕΜΠ να προσπαθεί να συνέλθει από το συντριπτικό χτύπημα που η μνημονιακή πολιτική επιχείρησε εναντίον του, αλλά ζωντανό και όρθιο.

Τέσσερις μήνες πριν, το ΕΜΠ υπέστη τη σοβαρότερη, ίσως, επίθεση στην ιστορία του. Εν μια νυκτί, έχανε το μισό υπαλληλικό του προσωπικό, οι μισοί τουλάχιστον από αυτούς απολύονταν απευθείας, συντρίβονταν με μονοκονδυλιά όλες σχεδόν οι δομές του, διοικητικές, ερευνητικές και εκπαιδευτικές. Το ΕΜΠ φαινόταν να μπαίνει ανεπιστρεπτί σε μια τροχιά συρρίκνωσης και παρακμής. Τα επόμενα βήματα είχαν ήδη ανακοινωθεί: εσωτερική αναδιάρθρωση με συρρίκνωση των αντικειμένων του, νέο κύμα διαθεσιμοτήτων και απολύσεων που θα άγγιζε, πριν το τέλος του χρόνου, και τα μέλη ΔΕΠ. Όσοι ήλπιζαν ότι το Μνημόνιο και η Κυβέρνηση που υπάρχει για να το υπηρετεί θα άφηναν απέξω το ΕΜΠ, «ως ένα από τα πράγματα που η Ελλάδα θα έπρεπε να νοιώθει περήφανη», συνειδητοποιούσαν ακριβώς το αντίθετο. Το ΕΜΠ, αλλά και τα άλλα ιστορικά πανεπιστήμια, όπως το ΕΚΠΑ, όχι μόνο θα έπρεπε να πληρώσουν το δικό τους βαρύ «φόρο αίματος», αλλά έπρεπε να χτυπηθούν παραδειγματικά και ολοκληρωτικά. Πρώτον, για να ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια (μέσω της απλής και κυνικής λύσης της εξόντωσης των αντιπάλων τους, των μεγάλων δημόσιων πανεπιστημίων) και, δεύτερον, γιατί έπρεπε ο πανεπιστημιακός χάρτης να αντιστοιχεί στη νέα πραγματικότητα που προωθείται για τη χώρα: στην τσακισμένη Ελλάδα, στη χώρα που ωθείται με ταχύτατους ρυθμούς στο περιθώριο της διεθνούς πραγματικότητας, αντιστοιχεί μια συρρικνωμένη και ετοιμόρροπη πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ένα «μικρό Πολυτεχνείο», στην περίπτωσή μας.

Το ΕΜΠ, αλλά και τα άλλα ιστορικά πανεπιστήμια, όπως το ΕΚΠΑ, όχι μόνο θα έπρεπε να πληρώσουν το δικό τους βαρύ «φόρο αίματος», αλλά έπρεπε να χτυπηθούν παραδειγματικά και ολοκληρωτικά.

Το χειρότερο, μάλιστα, ήταν ότι η μνημονιακή πολιτική φάνταζε μέχρι τότε απρόσβλητη  και η Κυβέρνηση που την εφάρμοζε ανίκητη. Πώς να νικήσεις, άλλωστε, μια Κυβέρνηση που μοιάζει «να μην υπολογίζει κανένα πολιτικό κόστος»;

Κι όμως… Στο ΕΜΠ, αλλά και στα άλλα πανεπιστήμια, όπως στο ΕΚΠΑ, που επίσης δεχόταν συντριπτικό χτύπημα, βρέθηκαν δυνάμεις που αποδείχθηκαν πολύ σκληρές για να ηττηθούν, παρά το γεγονός ότι ο αντίπαλος χρησιμοποίησε το πιο σκληρό του οπλοστάσιο: χυδαία συκοφάντηση των ελληνικών πανεπιστημίων μέσω των ΜΜΕ, ολόκληρο το κατασταλτικό του δυναμικό (μέχρι και ειδικούς νόμους, όπως αυτόν που καθιστούσε ιδιώνυμο αδίκημα την μη απογραφή κι έθετε τον υπάλληλο που εξασκούσε το δικαίωμά του στην απεργία κατ’ αρχήν σε αυτοδίκαιη αργία και στη συνέχεια στην απόλυση!), συνεχείς και ανοιχτές απειλές για επέμβαση των εισαγγελέων και της αστυνομίας, συνεχείς απόπειρες διασπάσεων των εργαζομένων και αφόρητης, απάνθρωπης, πίεσης. Οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ, του ΕΚΠΑ και των άλλων πανεπιστημίων έγραψαν μια από τις πιο  λαμπρές ιστορίες αγώνα για την υπεράσπιση των αδύνατων απέναντι σε ένα πανίσχυρο κράτος αλλά και την υπεράσπιση του δικαιώματος του λαού για πρόσβαση σε ελεύθερη, δημόσια εκπαίδευση, υψηλού επιπέδου.

Δίπλα τους στάθηκε η συντριπτική πλειοψηφία της πολυτεχνειακής κοινότητας. Κρίσιμος ήταν ο ρόλος των φοιτητών. Με μαζικές συνελεύσεις, καθ’ όλη σχεδόν την περίοδο των κινητοποιήσεων, δεν επέτρεψαν στην Κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει τους δυο βασικούς «πολιορκητικούς κριούς» της για να απομονώσει τους εργαζόμενους από την ελληνική κοινωνία και στη συνέχεια να τους συντρίψει, αρχικά τους πρωτοετείς και στη συνέχεια το φόβο της απώλειας του εξαμήνου.

Σημαντική, επίσης, ήταν η συμβολή του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ. Ο Σύλλογος ΔΕΠ ΕΜΠ, που αδυνατούσε επί δυο σχεδόν χρόνια να κάνει συνελεύσεις, επί οκτώ συνεχόμενες εβδομάδες, συνεδρίαζε με αυξημένη παρουσία μελών ΔΕΠ, πέραν της απαρτίας, και αποφάσιζε απεργιακές κινητοποιήσεις συμπαράστασης των εργαζομένων και υπεράσπισης του ΕΜΠ. Ακόμα, και όταν στην ένατη εβδομάδα, ο συσχετισμός άλλαξε οριακά, η σφραγίδα της κρισιμότητας της μάχης για το ΕΜΠ και της σημασίας της υπεράσπισης του ιερού αγώνα των εργαζομένων είχε μπει και δεν επέτρεπε στις χυδαίες φωνές που καλούσαν σε κυνική εγκατάλειψη των εργαζομένων να επικρατήσουν. Έτσι ο αγώνας των εργαζομένων είχε ακόμη χρονικά περιθώρια για να νικήσει. Οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις αυτήν την προσπάθεια. Αλλά δεν ήταν οι μόνοι. Βρέθηκαν μαζί, «ανακατεύτηκαν», με πολλούς άλλους συναδέλφους που η κρισιμότητα της κατάστασης τους έφερνε στην ίδια πλευρά του αγώνα. Παλιές διαφοροποιήσεις, «ταμπέλες» και αντιθέσεις φάνηκαν να έχουν μικρή σημασία μπροστά στην κρισιμότερη, ίσως, μάχη που έδωσε το ΕΜΠ. Στερεότυπα αντιστράφηκαν, η ανοιχτή ουσιαστική συζήτηση πήρε τη θέση του «διαλόγου κωφών» που χαρακτήριζε πολλές φορές τη ΓΣ του Συλλόγου, η πραγματική δημοκρατία άρχισε να κυλάει και πάλι στις φλέβες του Συλλόγου και να του δίνει ζωή. Όσοι ήμασταν παρόντες, το ζήσαμε. Και ήμασταν πολλοί.

Αλλά δεν ήμασταν όλοι. Οι φίλιες προς την Κυβέρνηση δυνάμεις ούτε σε αυτή την εξόφθαλμα καταστρεπτική για το ΕΜΠ αλλά και για εργαζόμενους, με τους οποίους δουλεύουν για χρόνια στους ίδιους χώρους, πήραν θέση υπεράσπισης του ΕΜΠ. Απεναντίας. Η τυπική διαφωνία τους με την επίθεση της Κυβέρνησης υπήρξε τόσο ξέπνοη, τόσο ορφανή από οποιοδήποτε πρακτικό μέτρο αντίστασης που κραύγαζε συνενοχή. Στην καλύτερη περίπτωση κρατούσαν ίσες αποστάσεις από το θύτη που κατέστρεφε το ΕΜΠ και το θύμα που αντιστεκόταν. Σε άλλες περιπτώσεις δικαιολογούσαν την επίθεση αυτή γιατί το ΕΜΠ δεν μπήκε στο παζάρι να εξοντωθούν κοινή συναινέσει ένα τμήμα των εργαζομένων (αλήθεια, πόσους και ποιους προτείνουν να φύγουν;). Καθ’ όλη τη διάρκεια του απεργιακού αγώνα των μελών ΔΕΠ απείχαν επιδεικτικά. Στην πιο κρίσιμη φάση του αγώνα, τότε που οι εργαζόμενοι έπρεπε να αντέξουν για να διευρυνθούν τα ρήγματα υποχώρησης που είχε αρχίσει ήδη να εμφανίζει η κυβερνητική αδιαλλαξία, έριξαν όλες τις δυνάμεις τους ώστε να σπάσει ο αγώνας των εργαζομένων. Κάποιοι, μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να προσφέρουν αφειδώς τροφή στον κανιβαλικό για τα πανεπιστήμια μηχανισμό των ΜΜΕ, με εικόνες «καθηγητών που πηδάνε από τα κάγκελα», που «καταδιώκονται από τάγματα εφόδου», κλπ. Η στάση τους, και σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται τόσο η Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία όσο και το Συμβούλιο του Ιδρύματος, είναι απαράδεκτη.

Η συμφωνία που έχουν αποσπάσει οι εργαζόμενοι από την Κυβέρνηση προβλέπει την κατοχύρωση όλων των εργαζομένων του ΕΜΠ αλλά και τη διατήρηση του αριθμού των εργαζομένων στο ΕΜΠ. Παράλληλα, κατακτήθηκαν και μια σειρά άλλα πράγματα όπως η κατοχύρωση του πραγματικού ρόλου που κάθε εργαζόμενος παίζει στο Ίδρυμα, η ασφαλής μετάβαση των παλιών ΕΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ στο νέο καθεστώς, κλπ. Τα παραπάνω είναι μεγάλες κατακτήσεις της τρίμηνης αυτής απεργίας και όσων συμπληρωματικών αγωνιστικών κινήσεων έγιναν. Χωρίς την τρίμηνη αυτή απεργία το ΕΜΠ θα ήταν σήμερα σε ελεύθερη πτώση, στο γκρεμό της πλήρους αποδιοργάνωσης και υποβάθμισης.

Με το να προσποιούνται κάποιοι ότι τα δώρα τα έφερε ο Αη Βασίλης και να επισημαίνουν μόνο τα προβλήματα που ο αγώνας δημιούργησε, δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να δηλώνουν, ακόμη και τώρα, με κραυγαλέο τρόπο σε ποια πλευρά ανήκουν. Καταντά, όμως, προκλητικό αυτοί που είτε στάθηκαν κυνικά αμέτοχοι είτε έκαναν ότι μπορούσαν για να ηττηθούν οι εργαζόμενοι (και να πάρουμε σειρά οι υπόλοιποι) να δίνουν συμβουλές για το πώς πρέπει να γίνονται οι αγώνες ή πώς θα αποκτήσει «εύρυθμη λειτουργία το ΕΜΠ».

Η νίκη αυτή των εργαζομένων, αλλά και ολόκληρου του ΕΜΠ, είναι ακόμη ασταθής. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν είναι μια περιφερειακή απόσπαση κάποιας κατάκτησης αλλά γιατί διεμβολίζει την καρδιά της μνημονιακής πολιτικής. Επομένως, η Κυβέρνηση θα έχει κάθε προδιάθεση για το «κουτσούρεμά» της. Γι’ αυτό, οι δυνάμεις που την έφεραν μέχρι εδώ πρέπει να επαγρυπνούν μέχρι την πλήρη εφαρμογή της.

Ένα τμήμα της εφαρμογής της λύσης περνάει μέσα από το ΕΜΠ. Θα είναι έγκλημα, κυριολεκτικά, αν το ΕΜΠ δεν κάνει ότι είναι απαραίτητο, και έγκαιρα, ώστε να υπερασπιστεί τους εργαζόμενούς του αλλά και το ίδιο το Ίδρυμα. Ορισμένες ενέργειες ή παράλειψη ενεργειών συνιστούν πολύ ανησυχητικά σημάδια. Άμεσα, πρέπει να λυθεί το θέμα της επιστροφής όλων των εργαζόμενων στις θέσεις τους με αποκατάσταση της οικονομικής απώλειας που η διαθεσιμότητα προκαλεί. Άμεση πρέπει να είναι και η κάλυψη της νομικής στήριξης του αγώνα των εργαζομένων. Λύσεις που βάζουν το ΕΜΠ σε μια τροχιά αναδιοργάνωσης, έστω και «πρόχειρα», δεν είναι αποδεκτές. Στην υπάρχουσα μεσοβέζικη κατάσταση, ήδη φαίνονται οι εξαιρετικά προβληματικές καταστάσεις λειτουργίας όλων των δραστηριοτήτων (εκπαιδευτικών, ερευνητικών, διοικητικών) του Ιδρύματος. Όλα τα απαραίτητα βήματα που απαιτούνται για την υλοποίηση της λύσης θα πρέπει να γίνουν στο συντομότερο χρόνο. Τα δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα του ΕΜΠ, η Πρυτανεία, η Σύγκλητος αλλά και η Επιτροπή Ερευνών πρέπει να πράξουν άμεσα αυτό που τους αντιστοιχεί.

Οι δυνάμεις που αγωνίστηκαν για τη νίκη «κρατάνε την αναπνοή» τους αλλά και τις γροθιές σφιγμένες μέχρι κάθε εργαζόμενος να επιστρέψει στη θέση του, μέχρι το ΕΜΠ να βγει οριστικά αλώβητο από τον τυφώνα που το έπληξε.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Και αυτό ας το συνειδητοποιήσουν όλοι.

<a title=”Μεταφορτώστε το αρχείο σε μορφή pdf” href=”https://pd.ntua.gr/wp-content/uploads/2014/06/Krisimes-Stigmes-gia-to-EMP_13-1-14.pdf” target=”top”>«Κρίσιμες στιγμές για το ΕΜΠ»</a>

Νομίζει ο Υπουργός Παιδείας ότι κατάφερε να ολοκληρώσει την ηθικά, νομικά και πολιτικά διάτρητη διαδικασία της διαθεσιμότητας-απόλυσης για του εργαζόμενους στα ΑΕΙ. Κι όμως:  ο ηθικός εκβιασμός και οι αήθεις μεθοδεύσεις που έφτασαν μέχρι την αυθαίρετη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων των μοριοδοτούμενων δεν τους έκαμψαν. Οι νομικά έωλες ρυθμίσεις με αποκορύφωμα την πειθαρχική δίωξη εκείνων που δεν απογράφηκαν (μια δίωξη που ευθέως καταργεί τα συνδικαλιστικά δικαιώματα) δεν τους τρόμαξαν. Και οι αυταρχικές κορώνες ενός Υπουργού που βλέπει τις πολιτικές του φιλοδοξίες να καταρρέουν δεν τους έκαναν να χάσουν την αποφασιστικότητά τους. Η «προσωρινή»(!) λίστα με τα ονόματα των διαθεσίμων κατέληξε να είναι η ακριβής αποτύπωση της φάρσας που τη γέννησε.

Ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι δηλώνουμε ότι είμαστε απερίφραστα στο πλευρό των εργαζόμενων συνεργατών μας.

Καλούμε τη Σύγκλητο του ΕΜΠ και τον Πρύτανη, να συνεδριάσουν άμεσα και να πάρουν αποφάσεις ευθύνης ανάλογες με εκείνες του ΕΚΠΑ. Κανείς δεν δικαιούται να «ανησυχεί» για τις ακαδημαϊκές λειτουργίες περισσότερο από αυτούς που αγωνίζονται για την υπεράσπιση του ΕΜΠ και των ανθρώπων του. Σήμερα περισσότερο από ποτέ τα όργανα της Πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης πρέπει να αποδώσουν ρητά τις ευθύνες για το αδιέξοδο στην κυβέρνηση,  να ζητήσουν την κατάργηση της επίμαχης ΚΥΑ και των πειθαρχικών διώξεων των απεργών.

Το ΕΜΠ δίνει μια μάχη επιβίωσης και συλλογικής αξιοπρέπειας. Την επομένη της επετείου του Νοέμβρη δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε το φάσμα μιας επέμβασης των δυνάμεων καταστολής να πλανιέται πάνω από τα Πανεπιστήμια. Οφείλουμε στην κοινωνία ως δάσκαλοι, δίπλα στους αγωνιζόμενους φοιτητές  και τους αγωνιζόμενους συνεργάτες μας, να προστατέψουμε το μέλλον. Το μέλλον της παιδείας, το μέλλον της Δημοκρατίας σήμερα στα Πανεπιστήμια απειλείται.

22_Yperaspizomaste to EMP kai tous antrwpous tou_19-11-2013