Τα Πανεπιστήμια και η πανεπιστημιακή κοινότητα, ακαδημαϊκό και διοικητικό προσωπικό και φοιτητές, ξεκινούν  τη φετινή ακαδημαϊκή χρονιά από θέση ακόμη πιο δυσμενή από πέρυσι. Η Κυβέρνηση και το Υπουργείο ΠΑΙΘ διεκπεραιώνοντας τα τελευταία χρόνια εκ προμελέτης και με απόλυτη συνέπεια το καταστροφικό σχέδιό τους, καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να βαθύνουν, αντί να επουλώσουν, τις χαίνουσες πληγές που άνοιξαν στο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Η απελευθέρωση των μετεγγραφών θα προκαλέσει το αδιαχώρητο σε πολλές Σχολές του ΕΜΠ και άλλων κεντρικών ΑΕΙ, με δυσμενέστατες επιπτώσεις στην ποιότητα των σπουδών αφού δεν υπάρχουν ούτε οι υποδομές ούτε οι πόροι για μια τέτοια αύξηση του φοιτητικού πληθυσμού

Συνολικά, μεταξύ 2008 και 2012 στην Ελλάδα, η μείωση των δημοσίων δαπανών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υψηλότερη του 30%, σε πραγματικές τιμές, ενώ για το 2013, εκτιμάται ότι υπήρξε περαιτέρω μείωση της τάξης του 25%. Με τις περικοπές των προϋπολογισμών των Ιδρυμάτων να υπερβαίνουν το 70%, συμπεριλαμβανομένης και της νέας αναμενόμενης μείωσης για το 2014, γίνεται  προφανές ότι τα Πανεπιστήμια αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τις απολύτως ανελαστικές λειτουργικές δαπάνες τους. Σε αυτά, ειδικότερα για το ΕΜΠ, θα πρέπει να προστεθούν οι απώλειες από το PSI και από την κατάργηση των εισφορών από δημόσια και ιδιωτικά κατασκευαστικά έργα, που ανέρχονταν σε 5 εκατ. Ευρώ περίπου ετησίως.

Η εικόνα είναι εξίσου αποκαρδιωτική στο ακαδημαϊκό προσωπικό. Μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές στο βασικό μισθό, στα επιδόματα και στα δώρα, οι απολαβές των πανεπιστημιακών, όλων των βαθμίδων και κυρίως των χαμηλότερων, έχουν κατρακυλήσει σε υποτιμητικά επίπεδα. Ήδη, αρκετοί συνάδελφοί μας αναζητούν την εκτίμηση της επαγγελματικής και ακαδημαϊκής προσφοράς τους σε ξένα πανεπιστήμια, από κοινού με δεκάδες χιλιάδες άλλους σύγχρονους Έλληνες μετανάστες, κυρίως νέους επιστήμονες. Όσοι μένουν πίσω βρίσκονται αντιμέτωποι με τη δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου τους, εξαιτίας και των διαρκώς διογκούμενων φορολογικών επιβαρύνσεων, με τις καθημερινές και ανυπέρβλητες δυσκολίες στην άσκηση του εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου τους και με την ευτελιστική αντιμετώπισή τους από την πλευρά της Πολιτείας. Είναι χαρακτηριστική η προσβλητική αιτιολόγηση της απόφαση του ΣΤ΄ Τμήματος του ΣτΕ ότι ναι μεν το Σύνταγμα επιτάσσει ιδιαίτερη μισθολογική μεταχείριση για τα μέλη ΔΕΠ, ωστόσο δεν επιβάλλει τη μισθολογική εξομοίωσή τους με τους δικαστικούς λειτουργούς, ειδικά δε από τη στιγμή που «…δεν διακυβεύεται ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης τους ούτε καθίσταται ιδιαιτέρως δυσχερής η άσκηση των καθηκόντων τους…»! Προφανώς παραβλέπουν, για παράδειγμα, ότι κομμάτι των καθηκόντων μας είναι η συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια, που, μετά από τις περικοπές στην κρατική επιχορήγηση, αυτή η ακαδημαϊκή δραστηριότητα καθίσταται απαγορευτική για τους περισσότερους συναδέλφους. Προφανώς παραβλέπουν ότι υπάρχουν συνάδελφοί μας που κινδυνεύουν ακόμη και με έξωση από το ίδιο τους το σπίτι. Προφανώς παραβλέπουν αυτά και πολλά άλλα ζητήματα, καθώς το οικονομικό αποτελεί μόνο μία από τις διαστάσεις του προβλήματος.

Η Πολιτεία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να καταστρέψει οτιδήποτε καλό επιχειρεί να δημιουργηθεί μέσα στο δημόσιο πανεπιστήμιο στην εκπαιδευτική και ερευνητική σφαίρα. Η απελευθέρωση των μετεγγραφών θα προκαλέσει το αδιαχώρητο σε πολλές Σχολές του ΕΜΠ και άλλων κεντρικών ΑΕΙ, με δυσμενέστατες επιπτώσεις στην ποιότητα των σπουδών αφού δεν υπάρχουν ούτε οι υποδομές ούτε οι πόροι για μια τέτοια αύξηση του φοιτητικού πληθυσμού. Αντίστοιχα, δηλωτική των πραγματικών προθέσεων της κυβερνητικής πολιτικής είναι η από κάθε άποψη απαράδεκτη ανακοίνωση μείωσης των προϋπολογισμών σε εν εξελίξει ερευνητικά έργα «ΘΑΛΗΣ» με το αιτιολογικό της χαμηλής απορρόφησης. Η Κυβέρνηση τιμωρεί τα Πανεπιστήμια και τους ερευνητές για τις δικές της χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες, καθυστερήσεις και παλινωδίες (η έναρξη πολλών έργων καθυστέρησε επί ένα έτος σχεδόν, επειδή η ΕΥΔ η άργησε να αποστείλει τις σχετικές εντάξεις και προεγκρίσεις των έργων), καθώς και για την αποσάθρωση και συγχρόνως απονέκρωση των διοικητικών μηχανισμών που προκάλεσε στα Πανεπιστήμια η λογιστική άσκηση της διαθεσιμότητας των διοικητικών υπαλλήλων.

Ως προς το τελευταίο ζήτημα, οι πρώτες θετικές εξελίξεις που απέφερε ο πολύμηνος αγώνας των εργαζομένων με τη συμπαράσταση και των υπολοίπων συνιστωσών της ακαδημαϊκής κοινότητας, δεν πρέπει να οδηγεί σε εφησυχασμό. Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις έδειξαν ότι ακόμη και σε συνθήκες βάρβαρης πολιτικής υπάρχουν δυνατότητες νίκης. Στο ΕΜΠ επιστρέφουν, μέχρι στιγμής, οι μισοί από τους προς απόλυση διαθέσιμούς του, ενώ ένα ακόμη σημαντικό ποσοστό διαθεσίμων, με βάση τους προσωρινούς πίνακες της πρώτης κινητικότητας, εξασφαλίζει το δικαίωμα στην εργασία σε άλλα Ιδρύματα. Ας το σκεφτούν αυτοί που έλεγαν πως είναι μάταιο να αγωνιστούμε και πως το ΕΜΠ θα έπρεπε να δεχθεί τη μοίρα του και να συνεχίσει, όπως όπως…. Η νίκη του κινήματος αποτυπώνεται και στην έκθεση αξιολόγησης των 8 Πανεπιστημίων που επλήγησαν από τη διαθεσιμότητα. Αναδεικνύεται ότι οποιαδήποτε σύγκριση με τη διεθνή πραγματικότητα οδηγεί στο συμπέρασμα της κραυγαλέας υποστελέχωσης των ελληνικών Πανεπιστημίων. Τα συμπεράσματα της έκθεσης ανάγκασαν το Υπουργείο ΠΑΙΘ να παραδεχτεί ότι «…αφού από την αξιολόγηση δεν προκύπτει ανάγκη απολύσεων τότε δεν θα απολυθεί κανείς…». Ωστόσο, μέχρι σήμερα η Κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε καμία ενέργεια προς την κατεύθυνση διόρθωσης των αυτονόητων. Μάλιστα, σε περίπτωση οριστικοποίησης των πινάκων της κινητικότητας δεκάδες εργαζόμενοι καταργούμενων κλάδων θα απολυθούν αμέσως. Γι’ αυτό, περισσότερο ίσως και από πριν, απαιτείται να τεθεί επιτακτικά ένα κοινό πλαίσιο διεκδίκησης από όλα τα Ιδρύματα: καμία απόλυση, καμία διαθεσιμότητα, όλοι οι εργαζόμενοι πίσω στους χώρους εργασίας τους.

Αναλογιζόμενοι τα παραπάνω δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ούτε καν με σκωπτική διάθεση την εξαγγελία του μέτρου των διαγραφών, ως μέσου για το «νοικοκύρεμα» των Πανεπιστημίων! Αυτοί, που αφαιρούν με  κυνισμό κάθε μέτρο στήριξης των πανεπιστημίων και της φοιτητικής ζωής, έρχονται εκ νέου για να «τιμωρήσουν» τους φοιτητές (αλλά και τα πανεπιστήμια, βρίσκοντας αφορμή για περαιτέρω μειώσεις δαπανών) αναφορικά με τα αποτελέσματα της δικής τους πολιτικής. Αυταρχικός κυνισμός κρύβεται, επίσης, πίσω από τη χρήση του όρου «αιώνιοι φοιτητές».  Η θεσμοθέτηση του «ν+2» μετονομάζει σε «αιώνιους» τους μισούς περίπου φοιτητές του ΕΜΠ, κυρίως τους οικονομικά αδύναμους, καθώς σε πολλές Σχολές ο μέσος χρόνος αποφοίτησης υπερβαίνει σήμερα τα 7 έτη!

Η νέα ακαδημαϊκή χρονιά βρίσκει αρκετά Ιδρύματα, μεταξύ των οποίων και το ΕΜΠ, με νέες διοικήσεις, οι οποίες εκλέχθηκαν από μια διαδικασία με αντιδημοκρατικές και αντιακαδημαϊκές μεθοδεύσεις που δεν έχουν θέση στο Πανεπιστήμιο: με αποκλεισμό του δικαιώματος του εκλέγειν των πολυπληθέστερων ομάδων της πανεπιστημιακής κοινότητας και του δικαιώματος του εκλέγεσθαι με προαποφασισμένες «εκκαθαρίσεις» υποψηφίων. Οι εκλογές αυτές είναι προϊόντα των αντιδημοκρατικών ποιοτικών χαρακτηριστικών του Νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου. Η θέση μας παραμένει πάγια και ανεξάρτητη από πρόσωπα: κατάργηση του καταστροφικού για τα πανεπιστήμια Νόμου και όλων των «παραγώγων» του, Συμβουλίων και νέων Πρυτανειών.

Η Κυβέρνηση θα συνεχίσει τη συντονισμένη επίθεσή της στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο και αυτό δημιουργεί, περισσότερο από ποτέ, την ανάγκη για κοινό αγώνα φοιτητών, εργαζομένων και καθηγητών. Γνωρίζουμε ότι πολλά θα εξαρτηθούν από τις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις. Όμως δεν υπάρχουν περιθώρια για εφησυχασμό και αδιαφορία, ούτε για μεμψιμοιρία και αδράνεια. Καθεμία και καθένας από εμάς, μέσα από τη συλλογική δράση, έχει την υποχρέωση να αντισταθεί στον διαλυτικό αυταρχισμό για να διασώσει το δημόσιο πανεπιστήμιο και την ολοκληρωτική ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας.

29_Nea_xronia_22-9-2014.pdf

Οι Πρυτανικές εκλογές που έγιναν πριν λίγες ημέρες στα Πανεπιστήμια, και στο ΕΜΠ, κατήργησαν το δικαίωμα των φοιτητών και των εργαζομένων να έχουν λόγο στη διοίκηση του Ιδρύματος. Ο Νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου κλείνει πονηρά το μάτι στα μέλη ΔΕΠ, λέγοντάς τους ότι «το ΕΜΠ είναι μόνον τα μέλη ΔΕΠ» ή «οι μόνοι ικανοί να παίρνουν αποφάσεις είναι τα μέλη ΔΕΠ», για να τους αφαιρέσει, βέβαια, στη συνέχεια και αυτό το «προνόμιο», θεωρώντας τους ανίκανους να αποφασίζουν, παρά μεταξύ εντεταλμένων, προκαθορισμένων επιλογών. Αν δεχθεί κανείς μια τέτοια αντίληψη, δηλαδή, μια εγωιστική ταύτιση της πολυτεχνειακής κοινότητας με τις απόψεις και τις επιθυμίες μόνο των μελών ΔΕΠ, δεν μπορεί παρά να πυροδοτήσει αντίστοιχες συμπεριφορές («το πανεπιστήμιο υπάρχει μόνο για τους φοιτητές του» ή «τίποτε στο πανεπιστήμιο δεν μπορεί να γίνει χωρίς τους εργαζόμενους»).

Οι Πρυτανικές εκλογές αυτές σημαδεύτηκαν, επίσης, από την ιταμή συμπεριφορά του Σ.Ι. του ΕΜΠ, το οποίο κυνικά και χωρίς προσχήματα απέκλεισε υποψήφιους με φρονηματικά κριτήρια, «στήνοντας» ουσιαστικά τις εκλογές

Δεν χρειάζεται καμιά μαντική ικανότητα για να προβλέψει κανείς ότι ο μονομερής και αυταρχικός τρόπος που εισάγει ο νέος Νόμος, η αγνόηση της φωνής και της βούλησης του πολυπληθέστερου τμήματος  της ακαδημαϊκής κοινότητας, θα την κατακερματίσει ακόμη περισσότερο, θα την ωθήσει σε οξύτερες αντιθέσεις. Αν, μάλιστα, γίνει προσπάθεια επιβολής κάτω από το λάβαρο “Dura lex, sed lex” («σκληρός νόμος, αλλά νόμος»)  θα είναι σαν να προσπαθείς να σβήσεις τη φωτιά, ρίχνοντας βενζίνη. Η δημοκρατία, η βαθειά και ουσιαστική δημοκρατία, η συζήτηση, η κατανόηση, ειδικά των φοιτητών που βρίσκονται σε αδιέξοδα πρωτοφανή για τη γενιά μας, μπορούν να προσφέρουν στο ΕΜΠ την ενότητα και την ομοψυχία που χρειάζεται σήμερα, περισσότερο από κάθε φορά, και όχι ο βούρδουλας.

Οι Πρυτανικές εκλογές αυτές σημαδεύτηκαν, επίσης, από την ιταμή συμπεριφορά του Σ.Ι. του ΕΜΠ (όπως, επίσης, και των Σ.Ι. σε όλα τα πανεπιστήμια, με αντίστοιχες πράξεις- καρμπόν), το οποίο κυνικά και χωρίς προσχήματα απέκλεισε υποψήφιους με φρονηματικά κριτήρια, «στήνοντας» ουσιαστικά τις εκλογές. Πρόκειται για «στίγμα» στην ιστορία του ΕΜΠ. Το Σ.Ι. του ΕΜΠ, μόνο του, έδωσε τη χαριστική βολή στην αξιοπιστία του θεσμού. Δεν μπορεί να ισχυριστεί ποτέ ξανά ότι εκπροσωπεί την πολυτεχνειακή κοινότητα, αφού απέδειξε ότι δεν έχει κανένα ηθικό και δεοντολογικό φραγμό για να προχωρήσει σε πράξεις, που μέχρι λίγες μέρες πριν φαίνονταν αδιανόητες. Η αντίσταση των μελών ΔΕΠ στον ξεπεσμό του νέου Νόμου και του Σ.Ι. εκφράστηκε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι ο «εκλεκτός» υποψήφιος του Σ.Ι., για τον οποίο επιφυλάχθηκαν διθυραμβικά σχόλια στην εισήγηση-προεκλογικό φυλλάδιο του Σ.Ι. και ο μέγιστος αριθμός των ψήφων, βρέθηκε εκτός δεύτερου γύρου.

Η θέση μας είναι καθαρή και σταθερή. Ο Νόμος Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου βυθίζει σε παρακμή και παράλυση τα πανεπιστήμια, κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο. Πρέπει να καταργηθεί, μαζί με ό,τι αυτός έφερε. Θα πρέπει να ξαναγίνουν εκλογές, ελεύθερες αυτή τη φορά, με συμμετοχή ολόκληρης της πολυτεχνειακής κοινότητας. Το ίδιο, ακριβώς, θα υποστηρίζαμε όποιος και αν επικρατούσε σε αυτές τις Πρυτανικές εκλογές- παρωδία.

Το μέλλον του ΕΜΠ μοιάζει σκοτεινό και αβέβαιο. Αν η κυβερνητική και μνημονιακή πολιτική περάσει ολοκληρωτικά και εμπεδωθεί, το ΕΜΠ, καθημαγμένο και αδύναμο, σκιά του εαυτού του, θα μπει σε μόνιμη τροχιά παρακμής. Γι’ αυτό διαφωνούμε ριζικά με όσους προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα του ΕΜΠ, αφήνοντας απέξω, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τις πρωταρχικές αιτίες τους. Με καχεκτικούς προϋπολογισμούς και ληστεμένα αποθεματικά, με μισή και διαλυμένη τη διοικητική του δομή, με τους φοιτητές χωρίς διέξοδο, με εξοντωμένους οικονομικά και ηθικά τους δασκάλους του, τίποτε καλό δεν μπορεί να προκύψει.

Η μόνη λύση είναι να εμπιστευτούμε ξανά τους εαυτούς μας, να βρούμε, φοιτητές- καθηγητές- εργαζόμενοι, αυτά που μας ενώνουν, να κοιτάξουμε κατάματα τον αντίπαλο και να πούμε «ως εδώ!». Την προηγούμενη χρονιά, στην πιο βάρβαρη επίθεση που δέχτηκε ποτέ το ΕΜΠ με τις διαθεσιμότητες – απολύσεις εργαζομένων, σε ένα βαθμό το κάναμε και το καταφέραμε. Η νέα χρονιά, πρέπει να είναι η χρονιά της ελπίδας και της μεγάλης μάχης.

Ας προετοιμαζόμαστε, αναλογιζόμενοι  κάτι που είπε ο Αϊνστάιν:

«Ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας».

Gia tis Prytanikes Ekloges_16-7-2014

Στους πανεπιστημιακούς, ως ένδειξη υγιούς αυτογνωσίας και αυτοσαρκασμού, άρεσε πολύ μια ιστοσελίδα που έδινε οδηγίες για τη συγγραφή της «κατάλληλης» εισηγητικής έκθεσης, προκειμένου να υποστηριχτεί ή να «κοπεί» ο ένας υποψήφιος, ανάλογα αν είναι «δικός μας» ή αντίπαλος. Έτσι, για παράδειγμα, αν ένας υποψήφιος είχε αρκετές εργασίες με αρκετούς συν- συγγραφείς και ελάχιστες μονογραφίες, στην πρώτη περίπτωση, η κρίση θα έπρεπε να δίνει έμφαση στην ικανότητά του στο teamwork, ενώ στη δεύτερη, θα άφηνε μια αιχμή για την ικανότητά του για αυτοδύναμο επιστημονικό του έργο. Αν ένας υποψήφιος είχε σημαντικό έργο στην αλλοδαπή, στην πρώτη περίπτωση η διεθνής του εμπειρία θα ήταν αυταπόδεικτη, ενώ στη δεύτερη, θα απορρίπτονταν μεθ’ επαίνων, γιατί ίσως δε ξέρει και δε θα καταφέρει να προσαρμοστεί καλά στην ελληνική πραγματικότητα! Και ο κατάλογος συνεχίζεται για κάθε πλευρά της δραστηριότητας του υποψήφιου.

Ισχυρίζονται κάποιοι ότι οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ φθείρουν το νεότευκτο θεσμό των Συμβουλίων Ιδρύματος. Δε συμφωνούμε, ειδικά ως προς την αποτελεσματικότητα. Την περισσότερη δουλειά αποσάθρωσης και απονομιμοποίησης την κάνει το ίδιο το Συμβούλιο Ιδρύματος με τις ανεκδιήγητες δράσεις και αποφάσεις του…

Στην αρχή πιστέψαμε ότι τα προσφάτως ανακοινωθέντα Πρακτικά του Συμβουλίου Ιδρύματος για την επιλογή των υποψηφίων Πρυτάνεων στο ΕΜΠ είναι «τρολιά» (κατά τον ορισμό, τρολιά ίσον «πονηρά προκλητική, σκόπιμα ανόητη ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέση και άποψη, με πρωταρχική πρόθεση να προκαλέσει και να ερεθίσει άλλους χρήστες του διαδικτύου») του συγκεκριμένου ιστότοπου ή κάποιων εμπνευσμένων από αυτό. Κι όμως, τα Πρακτικά αυτά είναι γνήσια!

Τα Πρακτικά, λοιπόν, του ΣΙ του ΕΜΠ μπορούν επάξια να διεκδικήσουν την πρώτη θέση από το συγκεκριμένο ιστότοπο, όσον αφορά στην επί σκοπού χρήση των επιχειρημάτων και την εκ των υστέρων αιτιολόγηση προειλημμένων αποφάσεων. Έτσι, για παράδειγμα, η διοικητική εμπειρία γίνεται λάστιχο: μπορεί να είναι προσόν, αλλά μπορεί και να μην είναι, αν το ΣΙ (και όχι οι εκλέκτορες) εκτιμά ότι είναι κακή ή μπορεί και να προέρχεται από οποιαδήποτε δραστηριότητα (και τη συνδικαλιστική ή την ερευνητική αν είναι «δικός μας» αλλά όχι αν είναι «αντίπαλος») ή καλύτερα μάλλον είναι να μην υπάρχει καθόλου, προκειμένου κάποιος να είναι «αμέτοχος των ευθυνών»! Κοτσάρεται και ένας h- index για να αποκτήσει σοβαροφάνεια η εκτίμηση του «αναγνωρισμένου κύρους». Βεβαίως, δεν εξηγείται πουθενά πώς χρησιμοποιείται, γιατί προφανώς χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. Παρεμπιπτόντως, αν το Συμβούλιο Ιδρύματος έχει βρει μια επιστημονική μεθοδολογία η οποία να μπορεί να αξιολογεί αντικειμενικά το έργο επιστημόνων διαφορετικών κλάδων, μην αμελήσει να την κοινοποιήσει. Αναμφισβήτητα, θα διεκδικήσει Nobel!

Βεβαίως, όλα αυτά είναι προσχηματικά. Η αλήθεια είναι ότι κύριο κριτήριο της προεπιλογής υπήρξε η συμφωνία με το Νόμο. Όπως, χαρακτηριστικά, δηλώνει ένας μέλος του Συμβουλίου του Ιδρύματος: «Για μένα παίζει ρόλο το κατά πόσο αποδέχονται οι υποψήφιοι το Συμβούλιο Ιδρύματος, δηλαδή το νόμο και την αλλαγή της κατάστασης», θέση η οποία καλύπτει, κατά δήλωσή του, και τον Αντιπρόεδρο του ΣΙ (σελ. 10-11). Αλήθεια, πως εντάσσεται το συγκεκριμένο κριτήριο στα μοναδικά, ακόμη και γι αυτόν τον απαράδεκτο νόμο, κριτήρια, τη διοικητική εμπειρία και την αναγνωρισιμότητα του έργου; Αν τα Πρακτικά αυτά ήταν Εισήγηση Εκλογής ενός Λέκτορα στο ΕΜΠ θα είχαν καταπέσει σε οποιαδήποτε νομική προσβολή, εξαιτίας των εξόφθαλμων παρατυπιών.

Η προσπάθεια εξουδετέρωσης της άλλης άποψης εξετελέσθη με ωμό και κυνικό τρόπο. Αυτό είναι φανερό στα άφθονα σχετικά «μαργαριτάρια» που ξέφυγαν από το επιμελημένο «χτένισμα» (κατά τη γνώμη μας, «μαγείρεμα») των Πρακτικών.

Ισχυρίζονται κάποιοι ότι οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ φθείρουν το νεότευκτο θεσμό των Συμβουλίων Ιδρύματος. Δε συμφωνούμε, ειδικά ως προς την αποτελεσματικότητα. Την περισσότερη δουλειά αποσάθρωσης και απονομιμοποίησης την κάνει το ίδιο το Συμβούλιο Ιδρύματος με τις ανεκδιήγητες δράσεις και αποφάσεις του.

 8.7.2014

 ΥΓ1: Η ανακοίνωση θα μπορούσε να είχε και πολλούς άλλους τίτλους, όπως «αρχή άνδρα δείκνυσι» ή «O tempora! O mores!».

ΥΓ2: H πιθανότητα να προεπιλεγούν τρεις συγκεκριμένοι υποψήφιοι από τους επτά με τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων σε μια και μόνη ψηφοφορία είναι 1 στις 35 και αν χρησιμοποιηθεί και διάταξη 1 στις 210. Τι τύχη κι αυτή να βγούν με την πρώτη. Θαύμα – θαύμα!

Margaritaria_8-7-14

Οι επόμενες Πρυτανικές Εκλογές στο ΕΜΠ δεν θα είναι εκλογές του συνόλου της πολυτεχνειακής κοινότητας, αλλά μόνο ενός τμήματός της, των μελών ΔΕΠ. Το δικαίωμα της υπόλοιπης πολυτεχνειακής κοινότητας, των φοιτητών και των εργαζομένων, να έχει λόγο και άποψη στο πώς διοικείται το πανεπιστήμιο, με το νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου καταργείται.  Κάποιοι συνάδελφοι, ίσως, κολακεύονται από την εξέλιξη αυτή. Λάθος, κατά τη γνώμη μας. Σύντομα θα αποδειχτεί ότι η αγνόηση της βούλησης της μεγάλης μάζας, και ειδικά του τμήματος εκείνου για το οποίο υπάρχει το πανεπιστήμιο, ως Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα, τους φοιτητές, δεν θα κάνει το Πολυτεχνείο καλύτερο, αντίθετα θα προκαλέσει σημαντικές εντάσεις και τριβές στην πολυτεχνειακή κοινότητα.

Οι επόμενες Πρυτανικές Εκλογές στο ΕΜΠ και στα άλλα πανεπιστήμια δεν θα είναι ελεύθερες εκλογές

Στην πράξη, η αφαίρεση αυτής της δημοκρατικής κατάκτησης από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους, αποτελεί ενδιάμεσο βήμα για την πλήρη κατάργηση του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου και τον άμεσο έλεγχό του από την Κυβέρνηση και την Αγορά. Αν η πορεία αυτή δεν ανατραπεί, η εκλογή πανεπιστημιακών οργάνων, ακόμη και μονομελών, ακόμη και μόνο από τα μέλη ΔΕΠ, θα χάσει κάθε σημασία, αφού η ουσιαστική εξουσία θα ασκείται κατευθείαν από την Κυβέρνηση ή τα διορισμένα από αυτήν όργανα, όπως η ΑΔΙΠ. Η αποδοχή του πρώτου μισού, απλά επιταχύνει το δεύτερο: την πλήρη κατάργηση της αυτοτέλειας των Ιδρυμάτων.

Οι επόμενες Πρυτανικές Εκλογές στο ΕΜΠ και στα άλλα πανεπιστήμια δεν θα είναι ελεύθερες εκλογές. Το Σ.Ι. του ΕΜΠ έκανε πλήρη χρήση μιας διάταξης αδιανόητης όχι μόνο για τα ακαδημαϊκά δεδομένα αλλά και για το σύγχρονο πολιτισμό: της προεπιλογής των υποψηφίων. Το Σ.Ι. έκανε ακριβώς αυτό που αναμέναμε, αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε. Την κατάπνιξη της δημοκρατίας και των ελεύθερων εκλογών στα πανεπιστήμια. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε προεπιλογή υποψηφίου, ως κραυγαλέα καταπάτηση του θεμελιώδους δημοκρατικού δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Θα αντιδρούσαμε στον αποκλεισμό οποιουδήποτε υποψηφίου.

Η συγκεκριμένη επιλογή των υποψηφίων στην οποία προέβη το Σ.Ι. ΕΜΠ, επιπρόσθετα, βοά για τη μεροληψία και την πολιτική εμπάθειά της, αποτελεί εξόφθαλμη χειραγώγηση του αποτελέσματος των Πρυτανικών Εκλογών, συνιστά πρακτικά διορισμό. Είναι το αποτέλεσμα συγκέντρωσης καταχρηστικής δύναμης, σε φαύλους, διαπλεκόμενους και αδιαφανείς μηχανισμούς. Το Σ.Ι. συμπεριφέρεται στο ΕΜΠ ως τσιφλίκι του, στο οποίο κάνει ότι θέλει, λίγες μόνο μέρες μετά την ανακοίνωσή του ενάντια στους αγώνες των διοικητικών, στην οποία τους κατηγορούσε υποκριτικά ότι τάχα ιδιοποιούνται το ΕΜΠ, το οποίο «δεν ανήκει σε κανένα, αλλά στην ελληνική κοινωνία». Ποιος, λοιπόν, είναι αυτός που προκειμένου να χειραγωγήσει το ΕΜΠ καταπατά κάθε έννοια ηθικής και δικαίου;

Η απροσχημάτιστη παραβίαση κάθε δημοκρατικής αρχής και κάθε έννοιας αντικειμενικότητας από τα Σ.Ι., με συστηματικό και σχεδιασμένο τρόπο, θα φέρει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκονται. Ο Νόμος Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, που βυθίζει στην παρακμή και το σκοταδισμό τα πανεπιστήμια, σύντομα θα είναι παρελθόν, μαζί με τα εξαμβλωματικά παράγωγά του.

Eleftheres_eklgoges_sto_EMP_28-6-14

Είναι λυπηρό που για μία ακόμη φορά η παράταξη της «Ακαδημαϊκής Πρωτοβουλίας» βάζει «πλάτη» στην Κυβέρνηση εξισώνοντας το θύτη με το θύμα, μέσα από στρεβλώσεις της πραγματικότητας, παραλείψεις και «νουθεσίες». Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» φταίει βασικά η Διοίκηση του ΕΜΠ γιατί δεν θα είχε υπάρξει καμία διαθεσιμότητα στο Ε.Μ.Π. αν «…είχε διαχειριστεί έγκαιρα (καταρτίζοντας Οργανισμό) τη στρέβλωση που υπήρχε με τους ΙΔΑΧ…»!

Φαίνεται πως η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» ξεχνά ότι:

–            Η Σύγκλητος ήδη από τις 26/08/2011 είχε εγκρίνει και καταθέσει έγκαιρα στα Υπουργεία Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης νέο Οργανισμό Διοικητικών Υπηρεσιών (ΟΔΥ) του ΕΜΠ (τροποποίηση σχεδίου του Π.Δ. 46/1998), πριν το Νόμο 4024/2011 «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο – βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015». Ο νέος ΟΔΥ ούτε εγκρίθηκε ούτε και απορρίφθηκε ποτέ. Απλά αγνοήθηκε…

Ένα απλό ερώτημα: Καλό είναι κάποια στιγμή να μας πει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τι έκανε για να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα και τι τελικά πέτυχε;

–            Η «περίφημη» αξιολόγηση του ΥΠΑΙΘ προέβλεπε αναλογίες διοικητικού προσωπικού ανά μέλος ΔΕΠ, φοιτητή, κλπ. που δεν απαντούν πουθενά στη διεθνή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, στηρίχθηκε σε δείκτη «1 διοικητικού υπαλλήλου ανά 100 μέλη ΔΕΠ», δηλ. 5 περίπου διοικητικούς για το σύνολο των ενεργών μελών ΔΕΠ στο ΕΜΠ! Ποιος ΟΔΥ θα προέβλεπε ποτέ τέτοιες αναλογίες; Ο ακρωτηριασμός του ΕΜΠ και των άλλων πανεπιστημίων ήταν προαποφασισμένος. Θυμόμαστε όλοι ότι η εγκύκλιος που είχε σταλεί από το ΥΠΑΙΘ, καλώντας τα Ιδρύματα να αξιολογήσουν τις δομές τους, έκανε εκ των προτέρων αναφορά στον αριθμό των διοικητικών υπαλλήλων που πλεονάζουν!

–            Η Κυβέρνηση, μέσω της απόφασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης, στις 20/9/2013, αποφάσισε, ακόμη και με αυτή την άθλια αξιολόγηση, ότι το ΕΜΠ χρήζει της υποστήριξης 597 διοικητικών υπαλλήλων, όπως αναφέρει και η πρόσφατη επιστολή της Συγκλήτου. Ενώ, αυτή η «αξιολόγηση» ήταν «μια χαρά» προκειμένου να μπουν στη διαθεσιμότητα 340 υπάλληλοι του ΕΜΠ, κατά την Κυβέρνηση δεν υπάρχει καν, τώρα που οι ίδιες εκτιμήσεις υποστηρίζουν την επιστροφή των διαθέσιμων στο ΕΜΠ;

Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» οι πολύμηνες κινητοποιήσεις του περασμένου έτους ήταν «…απόρροια μιας πολιτικής μεθόδευσης παρά ενός οργανωμένου σχεδίου επίλυσης του προβλήματος…». Μάλιστα, προς επίρρωση της θέσης της επικαλείται την εύκολη ανατροπή των συμφωνηθέντων γεγονός που υποδηλώνει πως «…μάλλον κάτι δεν έγινε καλά και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει ως προς τις μεθόδους και την αποτελεσματικότητα της διαπραγμάτευσης….». Δεν φταίει δηλ. μια Κυβέρνηση που συμπεριφέρεται στα ΑΕΙ της χώρας ως κοινός απατεώνας, με απόλυτο κυνισμό, παραβιάζοντας κάθε έννοια δεοντολογίας και ηθικής, όπως διαπιστώνουμε όχι μόνο εμείς, αλλά οι Σύγκλητοι των τριών μεγαλύτερων πανεπιστημίων που πλήττονται από τη διαθεσιμότητα.  Δεν φταίει δηλ. μια Κυβέρνηση που ενώ είχε αποφασίσει – με τις όποιες διαδικασίες – ότι υπήρχε «πλεονάζον» προσωπικό 1165 εργαζομένων σε 8 Πανεπιστήμια και «ελλείπον» προσωπικό 646 εργαζομένων στα υπόλοιπα, εν μια νυκτί, και χωρίς καμία αιτιολόγηση, αποφάσισε «με το μάτι» ότι το «ελλείπον» διοικητικό προσωπικό στα ΑΕΙ ανέρχεται σε 600 άτομα (μάλιστα στην αρχή ήταν 500!) συμπεριλαμβανομένων και των 8 ΑΕΙ που στο μεταξύ είχαν προβεί σε αναδιοργάνωση του προσωπικού! Και βέβαια, η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» «ξεχνά» στην ανακοίνωσή της πως ο αγώνας του προηγούμενου διαστήματος έφερε ήδη πίσω 164 θέσεις στο Ε.Μ.Π. αποκρούοντας τουλάχιστον τη μισή ζημιά που προκάλεσε η Κυβέρνηση στο Ίδρυμα, καλύπτοντας ήδη τα μισά του δρόμου μέχρι την επιστροφή όλων των διαθεσίμων. Και «ξεχνά», επιπρόσθετα, ότι σε αυτόν τον αγώνα η εν λόγω παράταξη έλαμψε δια της απουσίας της από παντού. Και έρχεται σήμερα να «κουνήσει και το δάχτυλο» και να κάνει μαθήματα συνδικαλιστικής δράσης!

Κατά την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία», δεν υφίσταται καν ως πρόβλημα η αχαρακτήριστη κυβερνητική παλινωδία, που εισάγει ευθέως το «νόμο της ζούγκλας» στα πανεπιστήμια («όπου και όποτε μπορώ θα σε δουλέψω»). Αυτό το αποδέχεται με απίστευτη ευκολία, για να μη χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ραγιαδισμό. Αντιθέτως, ευθύνονται οι εργαζόμενοι που, παρά την απελπισία και τη βαθιά αίσθηση της αδικίας, δεν αντιδρούν όσο πρέπει «ευπρεπώς» σε αυτό.

Θα συμφωνήσουμε με την «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» σε ένα πράγμα: ότι έχει κλονιστεί η σχέση εμπιστοσύνης των μελών ΔΕΠ με τα συνδικαλιστικά όργανα. Οι αιτίες είναι πολλές, και εμείς δεν θα πάψουμε να αναζητούμε και τις δικές μας ευθύνες σε αυτό, όσες μας αναλογούν. Αλλά, ας αναζητήσει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τις αιτίες και στον τυφλό κυβερνητικό συνδικαλισμό που άσκησε ως παράταξη τόσο σε επίπεδο ΕΜΠ όσο και στην ΠΟΣΔΕΠ (μέσω των παρατάξεων ΚΙΠΑΝ και ΑΡΜΕ) τα προηγούμενα χρόνια. Όσα κροκοδείλια δάκρυα και αν χύνει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» για το «κλειστό ΕΜΠ» δεν πείθουν. Γιατί τα τελευταία τέσσερα χρόνια που περικόπηκαν δραματικά οι δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία, που καταληστεύτηκαν τα αποθεματικά των ΑΕΙ, που έκλεισαν Τμήματα σε περιφερειακά πανεπιστήμια λόγω έλλειψης διδασκόντων, που καταβαραθρώθηκαν οι μισθοί μας οδηγώντας συναδέλφους στη φτωχοποίηση μαζί με το 30% περίπου της ελληνικής κοινωνίας, όλα αυτά τα χρόνια που το ΕΜΠ κλείνει καθημερινά και συνεχώς, εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τήρησε απαρέγκλιτα «σιγήν ιχθύος». Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το ΕΜΠ να «φαίνεται» ανοιχτό, να «κρατούνται τα προσχήματα», να μη διαταράσσεται η «εικονική πραγματικότητα» της ανάπτυξης.

Και, τέλος, ένα απλό ερώτημα. Καλό είναι κάποια στιγμή να μας πει η «Ακαδημαϊκή Πρωτοβουλία» τι έκανε για να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα και τι τελικά πέτυχε.

Thitis_kai_thima_25-6-2014