Χτες (27/2/2013) είχαμε το πρώτο μήνυμα του Προέδρου του Σ.Ι. με το οποίο εγκαινιάστηκε μια νέου τύπου, με εκ του μακρόθεν διαγγέλματα, «επικοινωνία» με τα μέλη της πολυτεχνειακής κοινότητας και, παράλληλα, είδαμε το πρώτο πραγματικό δείγμα γραφής των απόψεων των μελών του Σ.Ι. για το μέλλον που ευαγγελίζονται για το Ε.Μ.Π., για τους καθηγητές, τους φοιτητές και τους εργαζομένους του.

Το Σ.Ι. στην Απόφαση της 2^ης Συνεδρίασης, στις 25/02/2013, δήλωσε τη δυσαρέσκειά του προς τη διατήρηση της σημερινής φυσιογνωμίας του Ε.Μ.Π. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, θεωρεί ότι υπάρχει «…σημαντική απόκλιση του προτεινόμενου σχεδίου συγκρότησης από τα διεθνώς ισχύοντα ως προς τη δομή και οργανωτική συγκρότηση…» και «…ότι η προτεινόμενη δομή του Ε.Μ.Π. αποτελεί μια προσωρινή λύση…». Για το λόγο αυτό, εξάλλου, ανακοινώνει, ότι «…θεωρεί στόχο πρώτης προτεραιότητας την αναδιάρθρωση των Σχολών του Ε.Μ.Π….». Ουσιαστικά, και με το καλημέρα, το Σ.Ι. ανακοινώνει την πρόθεσή του για την κατάργηση των Σχολών του ΕΜΠ!

Θα αφήσουμε ασχολίαστο το γεγονός  της συνεδρίασης, για ένα τόσο σοβαρό θέμα, εν απουσία του Πρύτανη ΕΜΠ (είναι νόμιμο άραγε αυτό ή εντάσσεται στην κατ΄ εξακολούθηση προσβλητική συμπεριφορά του Σ.Ι. έναντι της δημοκρατικά εκλεγμένης Πρυτανείας;). Ασχολίαστη, επίσης, θα αφήσουμε την προκλητική απόρριψη της ομόφωνης απόφασης της Συγκλήτου για τη δομή των 9 μονοτμηματικών Σχολών (πόση υπεροψία πια;).

Θα μείνουμε στην ουσία. Το Σ.Ι. ανακοινώνει την πρόθεσή του να προχωρήσει σε συγχωνεύσεις – καταργήσεις Σχολών και γνωστικών αντικειμένων, προκειμένου να επιτευχθούν αφενός «οικονομίες κλίμακας» μέσα από τη μείωση διδακτικού και διοικητικού προσωπικού (απολύσεις δηλαδή) και αφετέρου έσοδα από δίδακτρα με τη διάσπαση των 5ετών πτυχίων και τη δημιουργία δύο κύκλων σπουδών. Το μέλος ΔΕΠ δεν φτάνει που έχει ήδη χάσει το μισό του μισθό, δεν φτάνει που δεν έχει ούτε καν τα στοιχειώδη για να κάνει τη δουλειά του, πρέπει τώρα να αλλάξει εστία, να χάσει και τις ελάχιστες σταθερές συντεταγμένες στη ζωή του (τον Τομέα, τη Σχολή), να καταστραφούν εκπαιδευτικές και ερευνητικές δομές που χτίστηκαν με τόσο κόπο. Οι εργαζόμενοι να γίνουν εξαιρετικά ευάλωτοι στις απολύσεις, αφού θα έχουν απολέσει και το ελάχιστο στήριγμα των οργανικών θέσεων που θα καταργηθούν...

Πριν λίγες μέρες διεξήχθησαν στο ΕΜΠ οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου ΔΕΠ και των αντιπροσώπων στο Συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ.

Το πρώτο θετικό στοιχείο αφορά στη μαζική συμμετοχή των συναδέλφων στην εκλογική διαδικασία. Ακόμη κι αν στη μαζικότητα αυτή συναθροίζονται και δυνάμεις που ανοικτά πια, εδώ και καιρό, «σνομπάρουν» κάθε συνδικαλιστική δράση προτιμώντας το πεδίο των Σ.Ι., το γεγονός μαρτυρά ένα και μόνο πράγμα: Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει το Σύλλογο.  Απεναντίας, η μαζικότητα αυτή αντανακλά τον κομβικό ρόλο που θα διαδραματίσει ο Σύλλογος, το αμέσως προσεχές διάστημα. Ο Σύλλογος πρέπει και μπορεί να αποτελέσει τον πόλο συσπείρωσης των μελών ΔΕΠ, το ‘καταφύγιο’, από το ολιγαρχικό σύστημα διοίκησης που προβλέπεται από το νέο θεσμικό πλαίσιο και από τη βάρβαρη μνημονιακή επίθεση που δεχόμαστε. Οι εκλογές ανανέωσαν, σε ένα βαθμό, το κύρος και το ρόλο του Συλλόγου εντός ΕΜΠ. Βέβαια, πολλά είναι ακόμη αυτά που πρέπει να γίνουν, ώστε ο Σύλλογος να τινάξει από πάνω του τη σκουριά της αδράνειας και να γίνει το ευρύχωρο σπίτι όλων των μελών ΔΕΠ, σε έναν αγώνα που θα αποκτά όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά «ή ταν ή επί τας».

Οι παρατάξεις που εξέφρασαν, όλο το προηγούμενο διάστημα, την ανοιχτή αντίθεσή τους στους νόμους 4009/11 και 4076/12 αλλά και στην ακολουθούμενη μνημονιακή πολιτική εντός και εκτός πανεπιστημίων, είναι καθαρή πλειοψηφία στο Σύλλογο. Μάλιστα, μετά από εκλογές στις οποίες η αυτοπρόσωπη συμμετοχή υπερέβη τη συμμετοχή στην ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη του Συμβουλίου Ιδρύματος του ΕΜΠ. Αυτό, προφανώς, δείχνει ότι οι συνάδελφοι που συμμετείχαν στις εκλογές του Σ.Ι., δεν ήταν και αναγκαστικά θιασώτες του νέου νόμου, όπως επανειλημμένως επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί.

Στον αντίποδα, οι δυνάμεις που στήριξαν έμπρακτα τις αντιλαϊκές πολιτικές των τελευταίων ετών, υιοθετώντας μια σχεδόν «τυφλή» φιλοκυβερνητική στάση, αγνοώντας επιδεικτικά τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων της πολυτεχνειακής κοινότητας απέναντι στο νέο θεσμικό πλαίσιο, βρίσκονται στη μειοψηφία, με μικρότερες ...

Ζούμε σε μια σκληρή εποχή. Δεν είναι μόνο η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών ζωής. Είναι η ματαίωση των ονείρων που πονάει περισσότερο. Έστω, κι αν για τους περισσότερους από εμάς τα όνειρα αυτά ήταν απλά. Μια ζωή αξιοπρεπής για μας και τα παιδιά μας. Και να κάνουμε τη δουλειά μας. Με κάποιους στοιχειώδεις όρους. Και μετά, όλα ανατράπηκαν. Η ζωή έγινε μια ατέλειωτη ανηφόρα. Το άγχος για την επιβίωση καθημερινό. Η αίσθηση του αδιεξόδου πανταχού παρούσα. Πνιγηρή. Ακόμα και το γραφείο, ο πιο δικός σου χώρος, μοιάζει να στενεύει ασφυκτικά. Ίσως, να είναι και η αίσθηση από τους φοιτητές, που κάποτε έβλεπες στα μάτια τους, μάτια λαμπερά, την αισιοδοξία και τη δύναμη. Την όρεξή τους για δουλειά, για να κερδίσουν τη ζωή τους και να προσφέρουν στην πατρίδα τους. Και τώρα μπαίνουν στο γραφείο, με τα φτερά κομμένα, για να υπογράψεις άπειρες συστατικές επιστολές, μπας και βρουν μια αχτίδα ελπίδας, μακριά από τον τόπο τους…

“You may say I’ m a dreamer, but I’ m not the only one…” John Lennon – Imagine

Είναι η αίσθηση της αδικίας που πονάει περισσότερο. Να έχεις δώσει μια ζωή για τους φοιτητές σου και τη χώρα σου και να παρουσιάζεσαι από τους «αγράμματους» (πλην όμως, περισσά θρασείς) αυλοκόλακες της εξουσίας ως ο κηφήνας, ο παρίας της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, ο δειλός που τρέμει τη σύγκριση και κρύβεται «πίσω από προνόμια». Κι ας είσαι ένας από αυτούς που έβγαλαν τα ελληνικά πανεπιστήμια από τον επαρχιωτισμό (όταν ακόμη και για ένα διδακτορικό έπρεπε κάποιος να ταξιδέψει «εις την εσπερίαν»), τα έκαναν να σταθούν ισότιμα στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, έκαναν πολλές φορές την ελληνική κοινωνία να χαμογελάσει με τα επιτεύγματά τους. Τώρα, η διπλή τρόικα επιτάσσει τον διασυρμό των Ελλήνων πανεπιστημιακών και των ελληνικών πανεπιστημίων, για να βρει κοινωνική ανοχή η συντριβή των δικαιωμάτων τους και η ένταξή τους υπό καθεστώς «επιστημονικής επιτήρησης», οποιουδήποτε, «αρκεί να είναι απέξω». Τριάντα χρόνια πίσω, πάλι…

Είναι η αίσθηση...

Οι πρόσφατες εκλογές για το Συμβούλιο Ιδρύματος του ΕΜΠ έγιναν σε συνθήκες συμβολικές  της νέας πραγματικότητας. Η νέα εξουσία που επιβάλλεται στα πανεπιστήμια οικοδομείται έξω από αυτά, σε εναντίωση με το σύνολο των συλλόγων φοιτητών, εργαζομένων και διδασκόντων του ΕΜΠ. Στόχος ήταν μια θριαμβευτική συμμετοχή των διδασκόντων (αφού τα υπόλοιπα τμήματα της πανεπιστημιακής κοινότητας αποκλείονται με κυνικό τρόπο) και η παραχάραξή της στη συνέχεια, η «μετάφρασή της», μέσω των γνωστών διαμεσολαβητών, σε έμμεση αποδοχή του νέου θεσμικού πλαισίου. Μέσον υπήρξαν οι κάθε είδους πιέσεις, η «διαφανής» και ελεγχόμενη ψηφοφορία, η ωμή και απροσχημάτιστη επέμβαση των ΜΜΕ στην εσωτερική ζωή του ΕΜΠ σε καθημερινή βάση, η συστηματική χρήση παρελκυστικών επιχειρημάτων («ας κρατήσουμε για αργότερα τις διαφωνίες με το νόμο, προέχει η υπεράσπιση της νομιμότητας»,  «ας βγει τουλάχιστον κάποιος από τη σχολή, αφού έτσι κι αλλιώς κάποιο Συμβούλιο θα εκλεγεί» κλπ). Ο στόχος αυτός δεν επετεύχθη. Αντίθετα, η έκπληξη, μάλλον, των εκλογών υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αποχής και λευκών-ακύρων, που προσεγγίζει το 40%. Ξέραμε ότι η στάση της αποχής είναι εξαιρετικά δύσκολη για τους συναδέλφους, και για λόγους αρχής και εξαιτίας των λόγων που αναφέρθηκαν. Η γενναία τους στάση είναι ένα ακόμη μήνυμα που εξέπεμψε ο χώρος των διδασκόντων του ΕΜΠ ενάντια στο θεσμικό πλαίσιο που καταρρακώνει την ανώτατη δημόσια εκπαίδευση, μετά τις δεκάδες αποφάσεις συλλογικών οργάνων, τις ηχηρές απουσίες από τις υποψηφιότητες, τις κατά συρροή παραιτήσεις από την εφορευτική επιτροπή κλπ. Το 60% που συμμετείχε στις εκλογές κάθε άλλο παρά έχει ομοιογενή χαρακτηριστικά, κάθε άλλο παρά συνιστά πλειοψηφία που συντάσσεται σε ορισμένη κατεύθυνση...

Στο Πολυτεχνείο, το χώρο της καθημερινής μας ζωής, πιστέψαμε και πιστεύουμε. Και με τις δυνάμεις μας όλες προσπαθούμε να κρατήσουμε ψηλά τις κατακτήσεις του, κατακτήσεις συλλογικές, κατακτήσεις που έκαναν δυνατές οι αγώνες των φοιτητών, των εργαζομένων και των διδασκόντων του. Ξέρουμε, όμως, ότι αυτό σημαίνει πως σήμερα πρέπει να αντισταθούμε σε εκείνους που υλοποιούν μέρα με τη μέρα ένα ζοφερό μέλλον.

Σύντομα στο ΕΜΠ όπως και στα άλλα ΑΕΙ θα ανοίξει η ηλεκτρονική ψηφοφορία. Μια εκλογική διαδικασία που χαρακτηρίζεται από την πλήρη αδυναμία της εφορευτικής επιτροπής να ελέγξει την ταυτοπροσωπία του ψηφοφόρου και τις συνθήκες υπό τις οποίες ασκείται το δικαίωμα της ψηφοφορίας. Μια εκλογική διαδικασία η οποία υλοποιείται επί της ουσίας από μια ομάδα άγνωστων προσώπων, που δεν έχει εξουσιοδοτηθεί από κανένα πανεπιστημιακό όργανο διενέργειας των εκλογών. Ήδη στα υπόλοιπα ιδρύματα πολλές καταγγελίες, προσφυγές, ενστάσεις και διαμαρτυρίες έδειξαν αυτό που καιρό τώρα, όχι μόνο εμείς αλλά και πολλοί συνάδελφοι, που βέβαια δεν είχαν την ίδια προσέγγιση με μας, λέμε με αγωνία: οι εκλογές των Σ.Ι. γίνονται με τρόπο εκβιαστικό, αντίθετα με την εκφρασμένη άποψη των συλλογικών οργάνων των ΑΕΙ, των συλλογικών οργάνων των διδασκόντων, των φοιτητών και των εργαζομένων. Με τέτοιο τρόπο, ώστε όπως και να ψηφίσει κανείς η προώθηση των Σ.Ι. να μην εμποδίζεται. Και στη συνέχεια, να «μεταφράζεται» η ψήφος, κατά το δοκούν, από τα ΜΜΕ που έχουν αναλάβει εργολαβικά την ισοπέδωση του δημόσιου πανεπιστημίου. Ο στόχος είναι προφανής: η αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων πρέπει να καταργηθεί, η ολιγαρχική ετεροδιοίκηση πρέπει με κάθε τρόπο να εμπεδωθεί. Ο φόβος μπροστά στο μέλλον, η εξατομίκευση και η μοιρολατρία πρέπει να επικρατήσουν. Αλλιώς δεν γίνεται να περάσουν όσα μέτρα γονατίζουν την κοινωνία, την ανώτατη εκπαίδευση και το ίδιο το ΕΜΠ.

Στο όνομα της λαμπρής παράδοσης του ΕΜΠ, των πραγματικών αγώνων του όχι μόνο για την ελευθερία της επιστήμης αλλά και την ελευθερία τη...