1973: Η δικτατορία σκέφτεται μια «οριστική λύση» για τα προβλήματα που της δημιουργεί διαχρονικά το φοιτητικό κίνημα. Διορίζει προέδρους των φοιτητικών συλλόγων, δημιουργεί μια καθεστωτική ΕΦΕΕ και απομακρύνει με υποχρεωτική στράτευση τους συνδικαλιστές φοιτητές από τα αμφιθέατρα. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ήταν η σπίθα που γέννησε την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

50 χρόνια μετά, κάποιοι επιμένουν στον ίδιο δρόμο της «οριστικής λύσης». Ένα από τα πλέον σκοτεινά σημεία του Νόμου Κεραμέως είναι η προσπάθεια κατάργησης των φοιτητικών συλλόγων και η αντικατάστασή τους από μια παράλληλη δομή που θα τους «εκπροσωπεί». Ηλεκτρονικές εκλογές, λοιπόν, από τον Πρύτανη, με υποψηφιότητες στο γραφείο του και εφορευτική επιτροπή στην ευθύνη του! Το «επιχείρημα» που χρησιμοποιήθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση στηρίζεται στη συστηματικά καλλιεργημένη εικόνα ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν εκφράζουν τίποτε άλλο παρά μια οικτρή μειοψηφία – ξεχνώντας, βέβαια, ότι  η ίδια κυβερνά με το 25% επί του συνόλου – και, επομένως, μόλις η κυβέρνηση δώσει την ευκαιρία στους φοιτητές και στις φοιτήτριες να «απελευθερωθούν» από τη δράση των μειοψηφιών ασμένως θα το κάνουν.

Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Καθόλου μάλιστα. Οι φοιτητές γύρισαν την πλάτη στο σχέδιο και έδωσαν μια ηχηρή, μια εκκωφαντική απάντηση στην προσπάθεια χειραγώγησης. Στις 8 από τις 9 Σχολές του ΕΜΠ ματαιώθηκαν οι εκλογές (σε τρεις Σχολές – Πολιτικοί, Αρχιτέκτονες, Μεταλλειολόγοι – δεν υπήρξαν καθόλου υποψήφιοι, στις άλλες Σχολές οι υποψήφιοι ήταν από 1-3, ενώ δεν βρέθηκαν καν φοιτητές για την εφορευτική επιτροπή). Στη ΣΕΜΦΕ που έγιναν οι εκλογές, παρά τις κραυγαλέες και απαράδεκτες παρεμβάσεις στο φοιτητικό σώμα, τα αποτελέσματα ήταν επίσης πενιχρά, πολύ περισσότερο για να μπορέσουν να προβληθούν ως ένα ποθητό αντιπαράδειγμα. Η διοίκηση του ΕΜΠ υπήρξε επισπεύδουσα στην προσπάθεια  εφαρμογής του απαράδεκτου Νόμου. Κι όχι μόνο αυτό, στη συνέχεια προσπάθησε να «ερμηνεύσει» το αποτέλεσμα με νέα παρέμβαση, αν δεν επιχείρησε να «μαλώσει» τους φοιτητές γιατί δεν συμπεριφέρθηκαν κατά παραγγελία.

Κάποιοι στη διοίκηση του ΕΜΠ συνεχίζουν να μην δέχονται την πραγματικότητα της απόρριψης, από τους ίδιους τους φοιτητές, της κηδεμόνευσης και της κατάργησης των φοιτητικών συλλόγων και επιμένουν στη γραμμή της τυφλής σύγκρουσης, κραδαίνοντας πειθαρχικά.

Θα είμαστε απολύτως καθαροί. Στο κείμενο που προηγείται κρίνονται και επικρίνονται αυστηρά απόψεις και συμπεριφορές που βυθίζουν το ΕΜΠ στο σκοτάδι. Στόχος μας είναι να βρούμε λύσεις συμβίωσης και συνεννόησης, δεν είναι να ρίξουμε λάδι στη φωτιά. Σε αντίθεση με κάποιους που ωθούν θεσμικά όργανα σε επώνυμες καταγγελίες, χωρίς καν να  δοθεί στους εγκαλούμενους το δικαίωμα υπεράσπισης, εμείς αναζητούμε δρόμους αλληλοσεβασμού και ισότιμου διαλόγου. Το «μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσεις», μετά από 2500 χρόνια ισχύος, έληξε στο ΕΜΠ του σήμερα;

Φαίνεται, επίσης,  ότι η κυβέρνηση διαισθάνεται ότι και ο δεύτερος πυλώνας του Νόμου Κεραμέως, η πανεπιστημιακή αστυνομία, δεν μπορεί να επιβληθεί στα πανεπιστήμια και προχωρά προς την κατάργησή της (μέσω της τοποθέτησης των ΟΠΠΙ σε άλλα αστυνομικά τμήματα, σύμφωνα με τα νεότερα).  Η κατάργηση του Νόμου Κεραμέως είναι απαραίτητη και θα γίνει. Η επιστροφή βασικών αρχών της δημοκρατικής αυτοδιοίκησης του πανεπιστημίου, που από καιρό τώρα έχουν καταργηθεί και όχι μόνο στον τελευταίο νόμο-πλαίσιο, είναι επιβεβλημένη. Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο  χρειάζεται σήμερα όχι περισσότερο «βούρδουλα», αλλά περισσότερη συμμετοχή, συνεννόηση, αλληλεγγύη.

15.01.2023

Μια ηχηρή απάντηση_15-1-2023

Ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι είπαμε χρονιάρες μέρες να συμβάλουμε στο να σπάσει η ρουτίνα της πολυτεχνειακής καθημερινότητας και να ασχοληθούμε με ένα θέμα που, παραδόξως, είναι πολύ χαμηλά στην ατζέντα της συζήτησης στα πανεπιστήμια. Ή έρχεται στην επικαιρότητα για τον ακριβώς λάθος λόγο. Το ζήτημα της ελληνικής γλώσσας στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

 Συχνά-πυκνά έρχεται στο προσκήνιο η διδασκαλία των μαθημάτων στην αγγλική ή, στην ίδια λογική, η συγγραφή των διπλωματικών – διδακτορικών διατριβών στην αγγλική. Για το πρώτο, προβάλλεται η αναγκαιότητα της εξωστρέφειας, κυρίως των μεταπτυχιακών, ενώ για το δεύτερο το εξής «απλό» επιχείρημα: αφού στόχος κάθε έρευνας είναι η δημοσίευση, και δημοσίευση σημαίνει στη μόνη πλέον διεθνή γλώσσα της επιστήμης, την αγγλική, γιατί κάποιος να ξοδεύει χρόνο γράφοντας στα ελληνικά; Άλλωστε η «τολμηρή» σε θέματα «εκσυγχρονισμού» των πανεπιστημίων κ. Διαμαντοπούλου είχε, πριν είκοσι και χρόνια, προτείνει την καθιέρωση της αγγλικής ως επίσημης γλώσσας του κράτους, σηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Κάποιοι δε χαρακτήρισαν την πρόταση ως «ακραία κίνηση υποτέλειας».

Δεν θα επιμείνουμε σε αυτό το κείμενο, κυρίως, στη σύνδεση της πρότασης αυτής με τον ανοιχτό στόχο της εμπορευματοποίησης των πάντων ως ύστατο μέσο επιβίωσης των πανεπιστημίων. Της μετατροπής, δηλαδή, της γνώσης σε προϊόν, το οποίο για να μπορεί να έχει ανταλλακτική αξία θα πρέπει να προσφέρεται στη διεθνή γλώσσα. Όσοι υιοθετούν αυτή την προοπτική για τα πανεπιστήμια (και την κοινωνία) ας προβληματιστούν από την παρακμή της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης – αλλά και της θέσης των πανεπιστημιακών –  στις χώρες όπου αυτό το μοντέλο κυριαρχεί. Ούτε βέβαια θα διαφωνήσουμε με το γεγονός ότι ο χώρος εκπαίδευσης και έρευνας είναι από τη φύση του διεθνής και κάποιος για να κάνει καλά τη δουλειά του θα πρέπει να μπορεί να επικοινωνεί αποτελεσματικά με τον υπόλοιπο κόσμο, στα αγγλικά σήμερα ή σε κάποια άλλη γλώσσα, μιας που μοιάζει πολλές φορές να υποτασσόμαστε σε μια ισοπεδωτική εικόνα για τον σύγχρονο κόσμο. Άλλωστε η γλωσσομάθεια πάντα υπήρξε φορέας διεύρυνσης των οριζόντων και ζωογόνας επαφής με άλλους πολιτισμούς.

Θα επιμείνουμε στην ουσία του θέματος: Η γλώσσα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της πολιτισμικής και ιστορικής ταυτότητας μιας κοινωνίας. Η συστηματική καλλιέργειά της πρέπει να βρίσκεται στον πυρήνα της αποστολής της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αποτελεί ένδειξη πολιτιστικού σθένους μιας χώρας η υπεράσπιση της αξίας της γλώσσας της, η συνειδητή προσπάθεια συνεχούς αναζωογόνησης και εμπλουτισμού της. Η παρατήρηση αυτή όχι μόνο δεν χάνει τη σημασία της στις σπουδές μηχανικού, απεναντίας εκεί συναντά μια πραγματική πρόκληση: είναι καθήκον μας η ορθή και ολοκληρωμένη χρήση της ελληνικής γλώσσας και ορολογίας. Μια γλώσσα που φτωχαίνει και κυριαρχείται από γλωσσικά δάνεια στο τεχνικό πεδίο, φτωχαίνει συνολικά και μάλιστα με γοργούς ρυθμούς. Η χρησιμοθηρική προσέγγιση της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα της τεχνικής, ωθεί με μεγάλη δύναμη, πέραν των άλλων, στη γλωσσική απίσχναση που αποτελεί τυπικό στοιχείο πολιτισμικού μαρασμού. Έτσι κάθε φορά που μοιάζει λογικό να «κόβουμε δρόμο» προς μια δημοσίευση, κάθε φορά που μας φαίνεται εκσυγχρονισμός να μιλάμε μόνο τη διεθνή γλώσσα, κάθε φορά που προσπερνάμε σαν να μην είναι δικό μας πρόβλημα τα κορακίστικα ελληνικά των διπλωματικών θα πρέπει να σκεφτόμαστε τι, άρρητα, θυσιάζουμε με αυτό. Η δυνατότητα ενός μηχανικού να εκφράζεται με ακρίβεια, βάθος και αποτελεσματικότητα στη μητρική του γλώσσα συνιστά μια σημαντική πλευρά της ταυτότητας του μηχανικού που αποφοιτά από το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο και μια ζωτικής σημασίας συνεισφορά του πανεπιστημίου στη δύναμη και τη ζωτικότητα της ελληνικής γλώσσας. Κι ακόμη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το επάγγελμα του μηχανικού είναι ένα κατ’ εξοχήν κοινωνικό επάγγελμα, άρα η δυνατότητα επικοινωνίας με το πλατύ κοινό αποτελεί στοιχείο συγκρότησης εκ των ων ουκ άνευ.

Η ανάγκη συνειδητής και συστηματικής προσπάθειας διατήρησης δεν απορρέει από την «ιδιαιτερότητα» της ελληνικής γλώσσας. Κάθε γλώσσα του κόσμου πρέπει να προστατεύεται και να έχει τις προϋποθέσεις να ανθίζει. Η πολυ-πολιτισμικότητα είναι στοιχείο δύναμης του ανθρώπινου πολιτισμού που σήμερα απειλείται από την πολιτισμική ισοπέδωση, όπως έχει αναγνωριστεί με σαφήνεια πλέον και σε επιστημονικό επίπεδο.

Τέλος, ας θυμηθούμε τις αναφορές των δυο από τους μεγάλους ποιητές μας, στις ομιλίες τους κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ κι ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας ως πανεπιστημιακή κοινότητα για το ζωτικής σημασίας αυτό θέμα. Λέει, λοιπόν, ο Ελύτης στην τελετή απονομής του Νόμπελ: «Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δε θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν‘ αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών…». Ο δε Σεφέρης στην αντίστοιχη ομιλία του, όταν αναγκάστηκε να μιλήσει αγγλικά, αναφέρει: «Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου…».

Χρόνια πολλά και δημιουργικά, υγεία και δύναμη! Καλή χρονιά!

28.12.2022

Υ.Γ. Τούτες τις μέρες η κυβέρνηση έκανε ένα ακόμη θαύμα της. Εξίσωσε τις καλλιτεχνικές σπουδές (θεάτρου, μουσικές κλπ.) με το απολυτήριο λυκείου. Έδρασε πάλι η προκρούστεια λογική των metrics και των επιπέδων εκπαίδευσης ή ήταν μια ακόμη εκδήλωση της βαθιάς υποτίμησης της κυβέρνησης στον κόσμο του πολιτισμού; Σε κάθε περίπτωση, υπήρξε μια ακόμη  απόδειξη της πομφόλυγας «του πολιτισμού ως βαριάς βιομηχανίας της χώρας». Εκτός αν από αυτό κρατούν μόνο την αναγκαιότητα ύπαρξης, σε κάθε «σοβαρή» βαριά βιομηχανία, εξαθλιωμένων μισθωτών.

Ομιλείτε Ελληνικά;_28-12-2022

Με την υπ’ αριθμ. 1912/2022 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι διατάξεις των άρθρων 128-131 και 155 του Ν. 4472/2017, με τις οποίες θεσπίστηκε το νέο μισθολόγιο των μελών του ΔΕΠ, θεωρώντας ότι παραβιάζεται η αρχή της ιδιαίτερης μισθολογικής μεταχείρισης και οι αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας. Είχε προηγηθεί η υπ’ αριθμ. 4741/2014 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την οποία κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι περικοπές των αποδοχών των μελών ΔΕΠ από το Ν. 4093/2012. Επίσης, είχε δημοσιευτεί πριν από λίγους μήνες η υπ’ αριθμ. 1408/2022 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την οποία είχαν κριθεί αντισυνταγματικές οι διατάξεις των άρθρων 138-140 του Ν. 4472/2017, για το νέο μισθολόγιο των γιατρών του ΕΣΥ. Στη βάση αυτών, η απόφαση ήταν μάλλον αναμενόμενη, καθώς το μισθολόγιο του Ν. 4472/2017 δεν αποκαθιστούσε τους μισθούς στα προ του Ν. 4093/2021 επίπεδα, αλλά έχουν δει τα μάτια μας πολλά, όσον αφορά στην προκλητική αγνόηση των μισθολογικών μας αιτημάτων.

Έτσι, η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, οπωσδήποτε είναι θετική, αλλά από μόνη της δεν αποτελεί κριτήριο του τι τελικά και ουσιαστικά θα κερδίσουμε. Καταρχάς, οι συνέπειες της υπ’ αριθμ. 1912/2022 απόφασης, όπως και στην περίπτωση της απόφασης για τους γιατρούς του ΕΣΥ, θα επέλθουν από τη δημοσίευσή της για λόγους δημοσίου συμφέροντος, γεγονός που σημαίνει ότι δεν καλύπτονται συνάδελφοι που δεν έχουν προσφύγει δικαστικά τα προηγούμενα χρόνια. Κατά δεύτερον, δεν θα είναι η πρώτη φορά – και σίγουρα όχι η τελευταία – που ελληνική κυβέρνηση ενδέχεται να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της δικαστικές αποφάσεις που αφορούν σε αποκατάσταση μισθολογικών αδικιών δημοσίων υπαλλήλων, λειτουργών και συνταξιούχων. Τέλος, μετά την απόφαση του ΣτΕ για το μισθολόγιο των γιατρών του ΕΣΥ, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε από τη ΔΕΘ, μεταξύ άλλων προεκλογικών υποσχέσεων, μεσοσταθμική αύξηση της τάξης του 10%, όταν ήδη ο πληθωρισμός τρέχει με πάνω από 12%.

Ωστόσο, το Προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ, σε πρόσφατο Δελτίο Τύπου (8/10/2022), έσπευσε να μιλήσει για δικαίωση των θέσεων της Ομοσπονδίας αναφέροντας ότι «…θα συνεχίσει με κάθε νόμιμο και πρόσφορο τρόπο να διεκδικεί και να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των καθηγητών…». Αλλά, το Προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ, στο οποίο βρίσκονται οι ίδιες παρατάξεις για πάνω από 10 χρόνια, δεν μας εξήγησε ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα που είχαν οι μέχρι σήμερα «νόμιμοι και πρόσφοροι» τρόποι διεκδίκησης που υιοθέτησε διαχρονικά και ποιες είναι οι ευθύνες των παρατάξεων αυτών για τη σημερινή μισθολογική κατάντια του κλάδου, ειδικά μετά τις εξοντωτικές αυξήσεις του κόστους διαβίωσης κατά το τελευταίο έτος.

Στα Διαγράμματα Π.I και Π.II του Παραρτήματος, παρουσιάζονται οι ετήσιες μεταβολές του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (ΔΤΚ)  – για το 2022 έχει ληφθεί ο ΔΤΚ του Σεπτεμβρίου 2022 – και του ονομαστικού και πραγματικού μισθού (με βάση τις ακαθάριστες αποδοχές) για τις βαθμίδες του Επίκουρου, του Αναπληρωτή και του Καθηγητή, με ενδεικτικά έτη προϋπηρεσίας. Από τα διαγράμματα καθίστανται εμφανείς οι μνημονιακές περικοπές των ετών 2010 και 2012 και οι μικρές αυξήσεις του νέου μισθολογίου (Ν. 4472/2017), οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν αποκατέστησαν τις προ του Ν. 4093/2012 αποδοχές. Μάλιστα, οι πραγματικές απολαβές, το τρέχον έτος, έχουν υποστεί πρόσθετες μειώσεις άνω του 10% εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού.

Για να γίνει κατανοητό το πραγματικό μέγεθος των απωλειών, τα ακόλουθα Διαγράμματα 1 και 2 δείχνουν τη μεταβολή του ονομαστικού και πραγματικού μισθού και του ΔΤΚ για την περίοδο 2010 – 2022, με έτος βάσης το 2009. Το 2022, σε όρους ονομαστικού μισθού, οι απώλειες σε σχέση με το 2009 κυμαίνονται μεταξύ 25% και 35%, ανάλογα με τη βαθμίδα, ενώ οι πραγματικές απώλειες, όλων των βαθμίδων, υπερβαίνουν το 40%, με αυτές του Καθηγητή στο ανώτερο μισθολογικό κλιμάκιο να ανέρχονται σε 50% περίπου.

Διάγραμμα 1. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του ονομαστικού μισθού μεταξύ 2010-2022, σε σχέση με το 2009

Διάγραμμα 2. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του πραγματικού μισθού μεταξύ 2010-2022, σε σχέση με το 2009

Τέλος, στα Διαγράμματα 3 και 4 υπολογίζονται οι αντίστοιχες μεταβολές ονομαστικού και πραγματικού μισθού και ΔΤΚ για την περίοδο 2013-2022, με έτος βάσης το 2012 (υπό την παραδοχή της επαναφοράς των μισθών στα προ του Ν. 4093/2012 επίπεδα). Η ανάλυση αυτή στοχεύει να αναδείξει τις μισθολογικές απώλειες που έχουμε υποστεί λόγω της μη συμμόρφωσης της Πολιτείας με τις αποφάσεις του ΣτΕ. Σύμφωνα με τα διαγράμματα αυτά, οι απώλειες του ονομαστικού μισθού, σε σχέση με το 2012, ανέρχονται σε περίπου 10% και του πραγματικού μισθού σε 20% και πλέον για τις ανώτερες βαθμίδες.

Διάγραμμα 3. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του ονομαστικού μισθού μεταξύ 2013-2022, σε σχέση με το 2012

Διάγραμμα 4. Ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του πραγματικού μισθού μεταξύ 2013-2022, σε σχέση με το 2012

Η τελευταία απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας, αλλά πρέπει να γίνουν πολύ περισσότερα για την αποκατάσταση της μισθολογικής μας αξιοπρέπειας, όπως έχει αποδείξει η πραγματικότητα των τελευταίων ετών. Οι παρατάξεις του Προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ έχουν ανάγει – σχεδόν εμμονικά – τις μισθολογικές διεκδικήσεις σε δικαστική διαμάχη. Είναι προφανές πως είτε θέλουν αλλά δεν μπορούν, είτε – ακόμη χειρότερα – δεν θέλουν να αγωνιστούν πραγματικά, μιας που κυριαρχεί η αντίληψη των «καλών σχέσεων» με το  κυβερνών κόμμα. Αν η μέχρι σήμερα ακολουθούμενη τακτική δεν αλλάξει, αν δεν θυμηθούμε ότι, διαχρονικά οι όποιες μισθολογικές αυξήσεις ήταν αποτέλεσμα σκληρών αγωνιστικών διεκδικήσεων, η κατάσταση που βιώνουμε θα βαίνει επιδεινούμενη. Ήρθε η ώρα κάθε ένας και κάθε μία από εμάς να αποτελέσει μέρος της συλλογικής προσπάθειας που απαιτείται για την αντιστροφή της σημερινής πορείας, για την ανάκτηση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης.

 Επαναφέροντας τις προτάσεις μας, ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ:

• ζητούμε την καθιέρωση της δυνατότητας πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης όλων των μελών ΔΕΠ με σημαντική αύξηση των αποδοχών στα πρότυπα άλλων χωρών (π.χ. Ιταλία ή Μάλτα)
• απαιτούμε άμεσα αύξηση 20% στους μισθούς για όλα τα μέλη ΔΕΠ, ανεξάρτητα από τις ατομικές δικαστικές προσφυγές, για να καλυφθούν οι απώλειες σε σχέση με το 2012 και κατάθεση ενός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος για την κάλυψη των απωλειών της τελευταίας δεκαετίας, οι οποίες, όπως αναφέρθηκε, υπερβαίνουν το 40%
• ζητάμε από την ΠΟΣΔΕΠ να οργανώσει, μαζί με τους Συλλόγους, δράσεις αγωνιστικής κινητοποίησης για πραγματική διεκδίκηση των δίκαιων αυτών αιτημάτων, εγκαταλείποντας την αδιέξοδη στρατηγική των δικαστικών και μόνο διεκδικήσεων
• καλούμε για μία ακόμη φορά όλους τους συναδέλφους να ξαναβρούμε τον βηματισμό  μας  ως  Σύλλογος  και  να  αναπτύξουμε,  μαζί  με  τους άλλους Συλλόγους ΔΕΠ αλλά και τους υπόλοιπους εργαζόμενους που επίσης πλήττονται από το κύμα ακρίβειας, ένα κοινό μέτωπο ποικιλόμορφων δράσεων, με στόχο την αποκατάσταση των μισθών μας και της αξιοπρέπειάς μας.

18.10.2022

Υ.Γ. Επί του πιεστηρίου….

Την ώρα που γράφονταν οι τελευταίες γραμμές της συγκεκριμένης ανακοίνωσης, έγινε γνωστό ότι απαγορεύτηκε στο συνάδελφο Τάκη Πολίτη, Αναπλ. Καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και γνωστό για την κοινωνική και συνδικαλιστική του δράση, να ταξιδέψει αεροπορικώς από την Κωνσταντινούπολη προς το Καράκας όπου θα δίδασκε σε πανεπιστήμιο κάνοντας χρήση εκπαιδευτικής άδειας. Η απαγόρευση πραγματοποιήθηκε με αίτημα της Υπηρεσίας Τελωνείων και Συνόρων των ΗΠΑ (NTVC), επειδή θα πετούσε σε αμερικανικό FIR. Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό καθώς αφορά σε στοχοποίηση πολιτών και περιστολή αυτονόητων δικαιωμάτων τους για φρονηματικούς λόγους. Οι Σύλλογοι ΔΕΠ, η ΠΟΣΔΕΠ αλλά και η συντεταγμένη Πολιτεία οφείλουν να αντιδράσουν…

(Περισσότερες πληροφορίες για το συμβάν: https://www.efsyn.gr/politiki/363382_apagoreysi-ptisis-made-usa-se-ellina-kathigiti)

Παράρτημα:  Ετήσια ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ. του ονομαστικού μισθού και του πραγματικού μισθού

Διάγραμμα Π.I. Ετήσια ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του ονομαστικού μισθού

Διάγραμμα Π.II. Ετήσια ποσοστιαία μεταβολή του ΔΤΚ και του πραγματικού μισθού

«Η ελπίδα δεν είναι (ακόμη) νίκη….» 18-10-2022

Σε θέατρο του παραλόγου βλέπουμε να εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα ο χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, με το ΕΜΠ να έχει την τιμητική του. Δεν φτάνουν τα βαριά σύννεφα της υποχρηματοδότησης, σε συνθήκες παραφροσύνης των τιμών, και της υποστελέχωσης (για μια ακόμη χρονιά όσοι μένουν θα πρέπει να καλύψουμε τα μαθήματα των συνταξιοδοτηθέντων, σε μια διαδικασία που πλέον μονιμοποιείται – και δυστυχώς συνηθίζεται), έχουμε και τα «εξτρά», έτσι για να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι τίποτε πιά δεν είναι απίθανο.

Το Πρυτανικό Συμβούλιο του ΕΜΠ, με ψήφους 3-2, διορίζει μετά από κατ’ ιδίαν διαβούλευση της Πρυτανείας του ΕΜΠ και του πρώην Κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής τον νέο Κοσμήτορα, σε πλήρη άγνοια της Σχολής. Λίγο καιρό πριν, ομόφωνα η Σύγκλητος καταδίκαζε τον πρόσφατο εκτρωματικό νόμο, με ιδιαίτερη αναφορά μάλιστα στην απαράδεκτη και ξένη προς κάθε πανεπιστημιακή λογική και παράδοση διάταξη του διορισμού των Κοσμητόρων από το Συμβούλιο Ιδρύματος. Λίγες μέρες μετά, «κοπιάρεται» ακριβώς η ίδια λογική! «Εμείς ξέρουμε καλύτερα», «η Σχολή δεν είναι ικανή να συμμετέχει στη διαδικασία», ή ποιος ξέρει με ποιο άλλο επιχείρημα, μιας που ποτέ δεν δόθηκαν εξηγήσεις, ούτε για την διαδικασία ούτε και για την επιλογή. Κάτω ο νόμος, λοιπόν, ζήτω η λογική του και εμπρός για την εφαρμογή του, και μάλιστα στην πιο σκληρή εκδοχή του;! Η ομόφωνη απόφαση της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών δεν μπορεί να κρυφτεί «κάτω από το χαλάκι». Μόνος δρόμος για την αποκατάσταση μιας απαράδεκτης κίνησης που τραυματίζει βαθιά όχι μόνο μια Σχολή αλλά ολόκληρο το ΕΜΠ και θα αποτελέσει στίγμα στην ιστορία του είναι η προσφυγή άμεσα σε εκλογές για την ανάδειξη αιρετού Κοσμήτορα, όπως σε όλες τις Σχολές του ΕΜΠ.

Αλλά οι «εκπλήξεις» δεν σταματούν εδώ. Από τη Δευτέρα 05/09 το ΕΜΠ και το ΕΚΠΑ αντιμετωπίζουν μια αδιανόητη κατάσταση. Με μια θεατρική επιχείρηση, λίγοι αστυνομικοί ΟΠΠΙ πλαισιωμένοι από άπειρους πάνοπλους αστυνομικούς και κλούβες των ΜΑΤ, σε σχηματισμό εισβολής στους πανεπιστημιακούς χώρους, προβάλουν χωρίς αιτία και καμμιά αφορμή έξω από τις πύλες! Η κυβέρνηση επέλεξε την αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς και μια στιγμή απόλυτης νηνεμίας στα πανεπιστήμια για να δυναμιτίσει απροκάλυπτα το κλίμα και να δημιουργήσει τεχνητά σκηνικό έντασης, γεννώντας για μια ακόμη φορά το ερώτημα: «ποιος θα μας προστατεύσει από τους προστάτες»; Για τους λάτρεις της σημειολογίας, αξίζει να ειπωθεί ότι ακριβώς την ίδια ώρα που εγκαινιαζόταν η παρουσία της ΟΠΠΙ στους πανεπιστημιακούς χώρους, η αρμόδια Υπουργός εγκαινίαζε γνωστό ιδιωτικό σχολείο στα Σπάτα, παρουσία και άλλων Υπουργών.

Η επιδεικτική και προκλητική παρουσία της ΟΠΠΙ με τη συνοδεία των ΜΑΤ στην πύλη Κοκκινοπούλου του ΕΜΠ και στην πύλη Ούλωφ Πάλμε του ΕΚΠΑ, προκάλεσε την άμεση κινητοποίηση φοιτητών, εργαζομένων και καθηγητών, με αποτέλεσμα να αποτραπεί η είσοδός της. Βέβαια, για να σταλεί με σαφήνεια το μήνυμα της βίας δεν έφτανε η εικόνα. Αυτή συμπληρώθηκε με αναίτιες επιθέσεις της αστυνομίας στο συγκεντρωμένο πλήθος στην Πανεπιστημιούπολη, με γκλοπ και κλωτσιές και τη χρήση δακρυγόνων και κρότου λάμψης. Φαίνεται πως το πολυδιαφημιζόμενο από τον Υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. πρόγραμμα τετράμηνης ειδικής εκπαίδευσης των ΟΠΠΙ περιορίστηκε τελικά στο πώς πάνοπλες διμοιρίες των ΜΑΤ θα φυλάνε αυτούς που ήρθαν να φυλάξουν τα πανεπιστήμια!

Το ποιος είναι στην ουσία ο σκοπός της αστυνόμευσης των πανεπιστημίων, το έχουμε αναλύσει. Η χρονική στιγμή όμως που αυτό επιλέγεται να γίνει δείχνει κάτι ακόμα. Δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία. Δεν ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι η ελληνική οικογένεια αδυνατεί να αγοράσει ακόμα και αγαθά πρώτης ανάγκης, καθώς ο πληθωρισμός τρέχει με διψήφια νούμερα, και στους λογαριασμούς ενέργειας προστίθεται ένα επιπλέον ψηφίο κάθε εβδομάδα, την ίδια ώρα που οι ολιγοπωλιακές ενεργειακές επιχειρήσεις καταγράφουν κέρδη ρεκόρ. Δεν ενδιαφέρεται για τους εκατοντάδες νέους θανάτους από την πανδημία, που έχουν φέρει την Ελλάδα στη χειρότερη θέση της Δυτικής Ευρώπης, αναγκάζοντας τον Υπουργό Υγείας να αλλάξει το σημερινό τρόπο καταγραφής των σχετιζόμενων με covid θανάτων με “Greek statistics”. Δεν ενδιαφέρεται για τους φοιτητές που αντιμετωπίζουν σήμερα οξύτατα προβλήματα στέγασης και διαβίωσης. Ούτε για τους πανεπιστημιακούς των καθηλωμένων, αναιμικών και εξατμιζόμενων μισθών. Ενδιαφέρεται μόνο για ένα πράγμα: για την πολιτική της επιβίωση, για την αλλαγή, πάση θυσία, της πολιτικής ατζέντας, προκειμένου να μετατοπιστεί η δημόσια συζήτηση από τη δυστοπία που η ίδια έχει δημιουργήσει με τη σκοτεινή και  δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών.

Αλλά το «τρικ» είναι τόσο προφανές που μάλλον γελοιοποιεί  τον «μάγο» και δείχνει την αμηχανία και τα πολιτικά αδιέξοδά του. Αυτό, βέβαια, δεν κάνει την κατάσταση λιγότερο επικίνδυνη. Το αντίθετο. Χρειάζεται η μέγιστη δυνατή συσπείρωση για την υπεράσπιση του Δημόσιου Πανεπιστήμιου και ότι αυτό εκφράζει, γιατί η κυβέρνηση φαίνεται να επιλέγει μια τυχοδιωκτική και επικίνδυνη τακτική  για τα πανεπιστήμια, και οι τραγωδίες επικρέμονται και καραδοκούν.

Θέατρο Παραλόγου 7-9-2022