Επί της διαδικασίας….

Πριν μιλήσουμε για την ουσία, ας μιλήσουμε για την διαδικασία, γιατί ίσως από μόνη της τα λέει όλα. Είναι ολοφάνερο ότι το σ/ν, ένα κείμενο 345 άρθρων και 408 σελίδων, προετοιμάστηκε μήνες, αν όχι χρόνια, με στόχο τον πλήρη και ασφυκτικό έλεγχο του δημοσίου πανεπιστημίου. Από την κυβέρνηση προτείνεται μια προκλητικά προσχηματική διαδικασία «διαβούλευσης»… δύο εβδομάδων. Θα το πούμε καθαρά: θα υπάρξει συλλογική έκφραση των πανεπιστημίων (Σύγκλητοι, Σύνοδος πρυτάνεων, κλπ) που θα αναγνωρίσει την τακτική «σοκ και δέος» που εφαρμόζει η κυβέρνηση ως διαδικασία διαλόγου, χάνοντας κάθε ίχνος ανεξαρτησίας;

Επί της ουσίας, τώρα:

Το σ/ν προτείνει ένα βαθιά αυταρχικό, συγκεντρωτικό και ταυτόχρονα αναποτελεσματικό μοντέλο διοίκησης. Επί της ουσίας καταργεί όσα στοιχεία δημοκρατικής διοίκησης είχαν απομείνει στην διοίκηση των πανεπιστημίων, ιδιαίτερα στα κρίσιμα κέντρα αποφάσεων. Έτσι, λοιπόν, μετά την απώλεια του δικαιώματος συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία όλων των άλλων μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας (φοιτητές, ΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ, Διοικητικοί) ήρθε και η ώρα και τα μέλη ΔΕΠ επί της ουσίας να χρησιμοποιηθούν μόνο προσχηματικά στην εκλογική διαδικασία για τη διαμόρφωση της διοίκησης των ιδρυμάτων. Χρησιμοποιούνται άπαξ για τη διαμόρφωση των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου Διοίκησης (η νεκρανάσταση των Συμβουλίων Ιδρύματος, και μάλιστα σε μια πιο επιθετική μορφή), η πλειοψηφία του οποίου στη συνέχεια αυτο-διπλασιάζεται με την επί πρόσληψη των εξωτερικών μελών, διαμορφώνοντας έτσι ένα πανίσχυρο, απολύτως ανεξέλεγκτο όργανο, που αποφασίζει, εκτελεί, διορίζει πρυτάνεις, κοσμήτορες (ελέγχοντας και την, ούτως ή άλλως, «διακοσμητική» Σύγκλητο πια), τους παύει κατά το δοκούν, κοκ. Ας θυμηθούμε ότι η αρχική εισαγωγή των ΣΙ είχε γίνει στο όνομα του «θεσμικού αντίβαρου, που θα προσέφερε εγγυήσεις χρηστής διοίκησης στα πανεπιστήμια. Με το σ/ν δεν υπάρχει κανένα θεσμικό αντίβαρο στην υπερεξουσία του ΣΔ. Τα προσχήματα περιττεύουν.

Για μια ακόμη φορά, επιχειρείται τα ελληνικά πανεπιστήμια να τεθούν υπό την κηδεμονία των καθηγητών της αλλοδαπής, ως μια ακόμη επιδεικτική έκφραση της απαξίας της κυβέρνησης προς τα ελληνικά πανεπιστήμια (αλλά και μιας αποικιοκρατικής λογικής) ή άλλα πρόσωπα «αυξημένων τυπικών προσόντων» (που θα εκκινούν από το να έχουν τουλάχιστον… πτυχίο). Η λογική αυτή συνιστά ανοικτή προσβολή για κάθε πανεπιστημιακό. Ο συνδυασμός δε εξωτερικών μελών με καθολική άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας των πανεπιστημίων (5 στους 11), που θα λειτουργούν ως επισκέπτες των συνεδριάσεων, σε ένα υπερσυγκεντρωτικό όργανο με αρμοδιότητες ακόμη και καθημερινής διαχείρισης είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε τραγελαφικά διαχειριστικά αποτελέσματα. Αλλά ποιος νοιάζεται;

Το σ/ν στοχεύει στη συρρίκνωση του δημόσιου πανεπιστημίου. Αποκαλύπτεται, πλέον, καθαρά η σκοπιμότητα της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, ως μηχανισμού εξόντωσης τμημάτων, με fast track διαδικασία. Ταυτόχρονα, ακόμη κι ένα ολόκληρο ΑΕΙ μπορεί να καταργηθεί όταν έχει «δυσανάλογα μεγάλο αριθμό φοιτητών σε σύγκριση με τον αριθμό των μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού». Με απλά λόγια: το Υπουργείο μπορεί να κλείνει Τμήματα, Σχολές ή ακόμη και ΑΕΙ κατά το δοκούν εφευρίσκοντας, κατά περίπτωση, την «κατάλληλη» δικαιολογία.

Καθολικοποιούνται οι ελαστικές σχέσεις εργασίας του διδακτικού προσωπικού στα ΑΕΙ. Πράγματι, με την κατάργηση της μονιμότητας των επίκουρων καθηγητών, με τη ρητή αποδέσμευση της κυβέρνησης από την υποχρέωση αναπλήρωσης των θέσεων των αφυπηρετησάντων μελών ΔΕΠ, που σημαίνει μια ετήσια απώλεια θέσεων ακόμη και της τάξης του 10% στα παλιότερα πανεπιστήμια, σε συνδυασμό με τη θεσμοθέτηση κάθε είδους και τύπου «μέλους ΔΕΠ» (επισκέπτη, χρηματοδοτούμενου από χορηγίες, χρηματοδοτούμενου από ερευνητικά προγράμματα για όσο αυτά διαρκούν κοκ) επιχειρείται να «εκσυγχρονιστεί» τα ελληνικά πανεπιστήμια, κατά τα πρότυπα της εργασιακής ζούγκλας του «σύγχρονου» επιχειρηματικού πανεπιστημίου των ελάχιστων μόνιμων θέσεων (της τάξης του 25%), των άπειρων ελαστικών και του μόνιμου άγχους για την επιβίωση των νέων επιστημόνων.

Προκλητική είναι, επίσης, η απάντηση της κυβέρνησης στη μισθολογική κατάντια των μελών ΔΕΠ. «Θα σας αυξήσουμε το μέγιστο όριο των απολαβών σας, αλλά θα τα βγάζετε μόνοι σας» (με απελευθερωμένα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, μέσω των ερευνητικών προγραμμάτων, μέσω επαγγελματικής απασχόλησης, με εκπαιδευτικές «αρπαχτές»). Εκτός από το γεγονός ότι κλείνει ευθέως το μάτι στο στρώμα των καθηγητών που έχουν μετατρέψει την έρευνα σε business, ωθεί ανοιχτά τα μέλη ΔΕΠ στην αναξιοπρεπή εκμετάλλευση της αγωνίας των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους μπροστά στα εργασιακά αδιέξοδα.

Ενισχύεται με κάθε μέσο η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, ως μόνη απάντηση στα οικονομικά αδιέξοδα των πανεπιστημίων. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η θεσμοθέτηση των πιο απίθανων τίτλων σπουδών (κοινά, διπλά, πρωτεύοντα, δευτερεύοντα, ξενόγλωσσα, σύντομης διάρκειας, στην αλλοδαπή, πιστοποιητικά και άλλα ουκ έστιν αριθμός) είναι μια προσπάθεια να γεμίσει το προφανές κενό ιδεών για το περιεχόμενο σπουδών με πυροτεχνήματα ονομάτων, τάχα εκσυγχρονισμού. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για βαθιά εμπορευματοποίηση κάθε εκπαιδευτικής δράσης, εδραζόμενη στο σκοτεινό «κυνήγι προσόντων» στο οποίο εξαναγκάζεται η νέα γενιά. Ταυτόχρονα, η επιχειρηματικοποίηση γίνεται πιο βαθιά, εσωτερικεύεται ως κριτήριο επιλογής και εξέλιξης των μελών ΔΕΠ. Έτσι, στα τυπικά προσόντα εκλογής ως μέλος ΔΕΠ στα κριτήρια πλέον συμπεριλαμβάνονται επίσημα η ίδρυση τεχνοβλαστών (spin offs) και η συμμετοχή του υποψηφίου ως μέλος ή μετόχου σε spin off εταιρεία (αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς στην κυβέρνηση ότι υπάρχουν πανεπιστήμια, σχολές και τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών που θα νοιώθουν εξ ορισμού απόκληροι μέσω τέτοιων διατάξεων;).

Σε κανένα άλλο σχέδιο νόμου πλαίσιο που έχει εμφανιστεί στα πανεπιστήμια δεν έχει προβλεφθεί με τόσο σπουδή και αποφασιστικότητα η πειθαρχική διαδικασία. Γεγονός απολύτως συμβατό με τη φύση του. Το σ/ν δεν ήρθε για να πείσει, ήρθε να επιβληθεί. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαία η πλήρης σύζευξή του με το νόμο για την πανεπιστημιακή αστυνομία, ακόμη και στα πιο σκοτεινά σημεία, όπως αυτό που προβλέπει ότι στα «τυχερά πανεπιστήμια» που θα πάρουν ΟΠΠΙ υπεύθυνη για τη διαχείριση των προσωπικών δεδομένων θα είναι απευθείας η αστυνομία.

Κι όσο για το περίφημο αυτοδιοίκητο των Ιδρυμάτων, μόνο ως αστείο μπορεί να λεχθεί μετά την επιβολή ενός κανονιστικού πλαισίου, που οριακά το μόνο που δεν ρυθμίζει είναι το πως θα… αναπνέουμε.

Η επίθεση ενάντια στην πανεπιστημιακή κοινότητα έχει ως προνομιακό στόχο τους φοιτητές, και μάλιστα σε θεμελιώδη ζητήματα: Καταργείται η εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης μέσω των φοιτητικών συλλόγων και γίνεται η προσπάθεια δημιουργίας ανταγωνιστικής συλλογικής έκφρασης των φοιτητών, μέσω του Συμβουλίου των Φοιτητών. Φωτογραφίζονται συνδικαλιστικές δράσεις των φοιτητικών συλλόγων ως πειθαρχικά παραπτώματα που επιφέρουν ποινές ή ευθύνες σε όσους ασκούν διοίκηση και δεν τις επιδιώξουν. Θεσμοθετείται η ανώτατη διάρκεια των σπουδών (+2 χρόνια στις τετραετείς σχολές, +3 χρόνια στις πενταετείς) και οι διαγραφές των φοιτητών που υπερβαίνουν αυτή τη διάρκεια, περιορίζεται η δυνατότητα κάλυψης της πρακτικής άσκησης των φοιτητών από τον προϋπολογισμό κοκ.

Εν κατακλείδι…

Με το σ/ν επιχειρείται η εξόντωση όσων στοιχείων του δημοκρατικού, συμμετοχικού και αυτοδιοικούμενου πανεπιστήμιου της μεταπολίτευσης έχουν μείνει ζωντανά μετά τα διαδοχικά «ξεδοντιάσματα» των προηγούμενων νομοσχεδίων. Επιχειρείται πολύ απλά το οριστικό τέλος του. Όμως αυτά τα στοιχεία που επιμένουν κόντρα στους καιρούς, είναι αυτά που το κράτησαν και το κρατούν ακόμη ζωντανό μέσα στις αλλεπάλληλες κρίσεις, είναι αυτά που κρατούν ακόμη ανοιχτό το θέμα του προσανατολισμού του προς τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αυτά που δημιουργούν τις αντιστάσεις στην πλήρη εμπορευματοποίησή του, είναι αυτά, μαζί με τον αγώνα μας για μια καλύτερη ζωή και μια καλύτερη κοινωνία, που κάνουν την δουλειά μας όμορφη. Και δεν θα επιτρέψουμε να χαθούν.

Το σ/ν επιτίθεται προς όλους. Γι’ αυτό και θα ηττηθεί, από όλους μαζί!

Ζητάμε άμεση απόσυρση του σ/ν! Όχι στην προσχηματική διαδικασία διαλόγου- άλλοθι για την προώθηση του απαράδεκτου σ/ν!

Τι επιδιώκεται και πώς με το σ/ν για τα Πανεπιστήμια_7-6-2022

Πανεπιστήμια χρεοκοπημένα, τα οποία προσπαθούν να επιβιώσουν «ροκανίζοντας» το αποθεματικό τους, αφού ο Τακτικός Προϋπολογισμός δεν καλύπτει ούτε τις στοιχειώδεις και απολύτως ανελαστικές δαπάνες. Πανεπιστήμια υποστελεχωμένα και με γερασμένο προσωπικό (η Ελλάδα έχει τη χειρότερη αναλογία φοιτητών ανά μέλος ΔΕΠ και κατατάσσεται στη 2^η θέση ως προς τη γήρανση του διδακτικού προσωπικού), αφού επί σειρά ετών δεν δόθηκε καμία νέα θέση ΔΕΠ εξαιτίας των Μνημονίων και, σήμερα, η Υπουργός ΠΑΙΘ, παραβιάζοντας ετσιθελικά νόμο του ελληνικού κράτους, αρνείται να προκηρύξει θέσεις που κενώνονται λόγω συνταξιοδότησης ή άλλης αιτίας. Διδακτικό προσωπικό απαξιωμένο από την Πολιτεία ως ανίκανο, διαπλεκόμενο και αναξιοκρατικό (πάντοτε με τη βοήθεια συγκεκριμένων ΜΜΕ), αντιμέτωπο με έναν γραφειοκρατικό Γολγοθά δήθεν στο όνομα της μη διασπάθισης του δημόσιου χρήματος (την ίδια στιγμή βέβαια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε απευθείας αναθέσεις άνω των 6,5 δισ. ευρώ σε 22 μήνες) και με μισθούς από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη (αφού η κυβέρνηση αρνείται να εφαρμόσει έστω την απόφαση του ΣτΕ για επαναφορά στα επίπεδα προ του Ν. 4093/2012), οι οποίοι εξατμίζονται πολύ πριν το τέλος του μήνα από τις εξοντωτικές αυξήσεις στις τιμές βασικών αγαθών και υπηρεσιών (ο πληθωρισμός ξεπέρασε το 10%, ρεκόρ τριαντακονταετίας). Φοιτητές αντιμέτωποι με ένα αβέβαιο παρόν που αναζητούν σανίδα σωτηρίας στην ξενιτιά, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης και του ακόμη πιο ζοφερού εργασιακού μέλλοντος, μάλλον γιατί δεν βλέπουν την «καταπληκτική ποιότητα ζωής στην Ελλάδα» που βλέπει ο πρωθυπουργός (βέβαια, αυτή την καταπληκτική ποιότητα ζωής δεν πρέπει να την είδε ούτε ο γιος του πρωθυπουργού και γι’ αυτό προτίμησε μια ταπεινή θέση διαπιστευμένου κοινοβουλευτικού βοηθού στις Βρυξέλλες).

Και τι κάνει η Κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αυτά; Το μόνο πράγμα που ξέρει: αστυνόμευση και καταστολή. Επιλέγει να προσλάβει 400 ειδικούς φρουρούς, με «οψιόν» για άλλους 630 και με ετήσιο κόστος 20 εκατομμύρια ευρώ (το ΕΜΠ έχει κρατική χρηματοδότηση περί τα 3,5 εκ ευρώ) για να τους εγκαταστήσει μόνιμα μέσα στο Πανεπιστήμιο, προς «γνώση και συμμόρφωση» όσων διαμαρτύρονται και αντιδρούν για τα δεινά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το ίδιο εξάλλου δεν έκανε τον Ιανουάριο του 2022 στο Παίδων Πεντέλης ή το Νοέμβριο του 2021 με τους εποχικούς πυροσβέστες ή το Μάρτιο του 2021 σε οικογένειες με παιδιά στην πλατεία Νέας Σμύρνης; Δυστυχώς, είναι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, τα περιστατικά αυταρχισμού και ακραίας καταστολής εκ μέρους των αστυνομικών δυνάμεων, ορμώμενα πρωτίστως από το ιδεολογικό δόγμα «νόμος και τάξη» της σημερινής κυβέρνησης. Κι επειδή η νεολαία δεν θα σταματήσει να διαμαρτύρεται και να κινητοποιείται, πολύ φοβούμαστε ότι η επικείμενη παρουσία της ΟΠΠΙ σε συνδυασμό με τα εκρηκτικά προβλήματα δεν θα δημιουργήσει απλά εντάσεις εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας, θα διαμορφώσει τις συνθήκες για μία «τέλεια καταιγίδα».

Σε αυτές τις ιστορικές στιγμές κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παραμένει σιωπηλός ή να δηλώνει «ουδέτερος». Η παθητική στάση, το «άσε και θα δούμε» ή το «εμένα δεν με αφορά», αποτελεί ουσιαστικά ενεργητική στήριξη των συγκεκριμένων κυβερνητικών επιλογών. Και η ιστορία θα είναι αμείλικτη με όσους επιλέξουν αυτή την πλευρά. Εμείς, ως Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ, αρνούμαστε να μείνουμε απαθείς. Στηρίζοντας στην πράξη την ομόφωνη απόφαση της ΓΣ του Συλλόγου μας, και παρά τις παλινωδίες της πλειοψηφίας του ΔΣ και τη σιγήν ιχθύος της Διοίκησης του Ιδρύματος, καλούμε όλους τους δημοκράτες συναδέλφους σε αποχή από τα καθήκοντά τους και σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πύλη «Κατεχάκη», την Τρίτη 17 Μαΐου 2022 ή όποια ημέρα εισέλθει η ΟΠΠΙ στις εγκαταστάσεις του ΕΜΠ.

15.05.2022

Η τέλεια καταιγίδα_15-5-2022

Η έκρηξη του πληθωρισμού στο 8,9% το Μάρτιο 2022 αποτελεί ρεκόρ της τελευταίας σχεδόν 30ετίας. Η εικόνα είναι ακόμη πιο ζοφερή σε επιμέρους βασικά αγαθά, καθώς, πριν καν αποτυπωθούν πλήρως οι επιπτώσεις των πολεμικών συγκρούσεων στην Ουκρανία, καταγράφονται αυξήσεις στο φυσικό αέριο 68,3%, στον ηλεκτρισμό 79,3%, στο πετρέλαιο θέρμανσης 58,5%, στα καύσιμα 29% και σε αρκετές κατηγορίες τροφίμων άνω του 10%. Η ακρίβεια πλήττει – αναμφίβολα – σε μεγαλύτερο βαθμό τα ευάλωτα νοικοκυριά, αλλά δεν αφήνει ανεπηρέαστα τα μεσαία εισοδηματικά στρώματα, στα οποία ανήκει η συντριπτική πλειονότητα των μελών ΔΕΠ.

Η διαμορφωθείσα κατάσταση, που θα χειροτερεύσει σύμφωνα με τις εκτιμήσεις σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, επαναφέρει – με επιτακτικό τρόπο – την εναρμόνιση του ειδικού μισθολογίου των πανεπιστημιακών με αυτό των άλλων ειδικών μισθολογίων, με πρώτο βήμα την άμεση εφαρμογή της υπ’ αριθμ. 4741/2014 απόφασης της Ολομέλειας του ΣτΕ για την αναπλήρωση των μισθολογικών απωλειών του Ν. 4093/2012. Υπενθυμίζεται ότι, με την εν λόγω απόφαση, οι περικοπές του Ν. 4093/2012 κρίθηκαν αντισυνταγματικές και η ελληνική πολιτεία όφειλε να επαναφέρει τους μισθούς των μελών ΔΕΠ στα επίπεδα του Ιουλίου 2012. Ωστόσο, όλες οι κυβερνήσεις, από το 2014 που εκδόθηκε η απόφαση μέχρι και σήμερα, αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Ακόμη και στο νέο μισθολόγιο που διαμορφώθηκε με το Ν. 4472/2017, οι αποδοχές καθορίστηκαν σε επίπεδα κατώτερα εκείνων προ της εφαρμογής του Ν. 4093/2012 (δηλ. μετά και την περικοπή του ειδικού ερευνητικού επιδόματος κατά 20% βάσει του Ν. 4002/2011), παραβιάζοντας κατάφορα την απόφαση του ΣτΕ.

Στους Πίνακες 1 και 2 παρουσιάζονται οι μηνιαίες και ετήσιες ακαθάριστες αποδοχές πριν και μετά τις διαδοχικές μνημονιακές περικοπές σε σύγκριση με τις σημερινές αποδοχές για τις τρεις βαθμίδες (Επίκουρου, Αναπληρωτή και Καθηγητή) με ενδεικτικά έτη προϋπηρεσίας.

Πίνακας 1. Ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές

Πίνακας 2. Ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές

Σημείωση: Προ των περικοπών του 2010 λαμβάνονται υπόψη 14 μισθοί. Με το Ν. 3845/2010 τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και το επίδομα άδειας καθορίστηκαν σε 1.000 ευρώ ετησίως, εφόσον οι ετήσιες μεικτές αποδοχές (λογιζόμενων και των δώρων) δεν υπερέβαιναν τις 36.000 ευρώ. Μετά το 2012 τα δώρα καταργήθηκαν τελείως.

Για να γίνει κατανοητό το εύρος των απωλειών, οι ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές των προηγούμενων ετών (2010 και 2012) έχουν μετατραπεί σε τιμές 2022 (Πίνακας 3), λαμβάνοντας υπόψη το ΔΤΚ της ΕΛΣΤΑΤ. Όπως παρουσιάζεται στον Πίνακα 4, οι μισθοί των μελών ΔΕΠ έχουν μειωθεί, εξαιτίας των περικοπών του Μνημονίου, από 33% έως 41% ανάλογα με τη βαθμίδα και τα έτη προϋπηρεσίας. Το νέο μισθολόγιο (Ν. 4472/2017) οδήγησε σε μικρή αύξηση των ακαθάριστων αποδοχών (μεταξύ 2% και 5,5%), αλλά υπολείπεται κατά 20% περίπου των προ του Ν. 4093/2012 αποδοχών. Οι απώλειες στο διαθέσιμο εισόδημα είναι ακόμη μεγαλύτερες, καθώς έχουν αυξηθεί σημαντικά η άμεση και έμμεση φορολογία, όπως και οι ασφαλιστικές εισφορές.

Πίνακας 3. Ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές σε τιμές 2022

Σημείωση: Για τη μετατροπή των ακαθάριστων ετήσιων αποδοχών προ του 2010 και μετά τις περικοπές του Ν. 3845/2010 έχει ληφθεί υπόψη η μεταβολή του ΔΤΚ για την περίοδο Φεβ. 2010-Φεβ. 2022, για τις ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές μετά τις περικοπές του Ν. 4093/2012 έχει ληφθεί υπόψη η μεταβολή του ΔΤΚ για την περίοδο Φεβ. 2012-Φεβ. 2022).

Πίνακας 4. Απώλειες ακαθάριστων ετήσιων αποδοχών (σε τις τιμές 2022)

Η άδικη αντιμετώπιση των Ελλήνων πανεπιστημιακών από την Πολιτεία καθίσταται πιο ορατή αν συγκριθούν οι μισθολογικές απολαβές με αυτές των Ευρωπαίων συναδέλφων μας. Τα στοιχεία που παρατίθενται ακολούθως είναι ενδεικτικά και προέρχονται από τον ιστότοπο Eurydice αναφορικά με τις συνθήκες εργασίας του ακαδημαϊκού προσωπικού στην Ε.Ε.-27[1]:

• Στη Γερμανία, τον Ιούλιο του 2020, οι βασικοί μισθοί των καθηγητών διαμορφώνονταν ως εξής:
  • Μισθολογική ομάδα W1: νέος καθηγητής 4.494,23 ευρώ έως 5.228,25 ευρώ
  • Μισθολογική ομάδα W2: καθηγητής 5.291,02 ευρώ έως 6.583,53 ευρώ
  • Μισθολογική ομάδα W3: καθηγητής 6.256,08 ευρώ έως 7.473,55 ευρώ

Οι παραπάνω βασικοί μισθοί προσαυξάνονται από μια πρόσθετη αμοιβή που διαπραγματεύεται ατομικά το μέλος ΔΕΠ με το Πανεπιστήμιο.

• Στην Ιταλία, οι καθηγητές δικαιούνται βασικό μισθό, ειδικό επίδομα (ποσό που υπολογίζεται για την αναπροσαρμογή του κόστους ζωής) και πρόσθετο επίδομα για τη δέσμευση πλήρους απασχόλησης. Ο βασικός μισθός ενός τακτικού καθηγητή υπολογίζεται επί του μισθού ενός στελέχους ανώτερου επιπέδου στην κρατική διοίκηση (π.χ. πρεσβευτής). Σύμφωνα με τον Πίνακα του Παραρτήματος 2 του σχετικού νόμου (Decreto Del Presidente Della Repubblica 15 Dicembre 2011, n. 232), οι ετήσιες ακαθάριστες αποδοχές ενός Καθηγητή πλήρους απασχόλησης με 30+ χρόνια προϋπηρεσίας ανέρχονται σε 126.500 ευρώ περίπου[2].
• Στην Ισπανία, οι μηνιαίες απολαβές ενός Καθηγητή με 30 χρόνια υπηρεσία ανέρχονται σε 4.000 ευρώ περίπου ενώ καταβάλλονται και επιπλέον δύο μισθοί (Ιούνιο και Δεκέμβριο) περίπου 3.000 ευρώ έκαστος.
• Στην Πορτογαλία, οι μισθοί καθορίζονται από το νόμο, ανάλογα με την κατηγορία, τα αποτελέσματα της αξιολόγησης και, σε μικρότερο βαθμό, την προϋπηρεσία. Το μέγιστο ακαθάριστο ποσό ανέρχεται σε 5.402 ευρώ, ενώ το ελάχιστο ποσό (για νέα μέλη ΔΕΠ) σε 1.637 ευρώ.
• Στην Κύπρο, το ακαδημαϊκό προσωπικό των δημόσιων πανεπιστημίων εντάσσεται σε μισθολογικά κλιμάκια που εγκρίνονται από το Πανεπιστημιακό Συμβούλιο. Οι μισθολογικές κλίμακες έχουν ως εξής:
  • Επίκουροι καθηγητές: A13 ως A14 (4.226,15 – 6.176,37 ευρώ)
  • Αναπληρωτές καθηγητές: A14 ως A15 (4.953,44 – 6.262,39 ευρώ)
  • Καθηγητές: A15 ως A16 (5.208,24 – 6.769,96 ευρώ)

H προϋπηρεσία λαμβάνεται υπόψη για την τοποθέτηση σε μια συγκεκριμένη μισθολογική κλίμακα. Επίσης, οι παροχές περιλαμβάνουν επίδομα διαβίωσης και άλλα επιδόματα που εγκρίνονται από το Συμβούλιο, ετήσια αύξηση του βασικού μισθού και δέκατο τρίτο μηνιαίο μισθό.

• Στη Μάλτα, ο μέγιστες ακαθάριστες ετήσιες απολαβές για το μόνιμο ακαδημαϊκό προσωπικό πλήρους απασχόλησης, συμπεριλαμβανομένης της προσαρμογής του κόστους ζωής, για το έτος 2019, ξεκινούν από περίπου 27.134 ευρώ για έναν Βοηθό Λέκτορα και φτάνουν μέχρι περίπου 42.815 ευρώ για έναν Καθηγητή. Επιπλέον του βασικού μισθού, οι μόνιμοι ακαδημαϊκοί πλήρους απασχόλησης για το 2019 λάμβαναν ετήσιο ακαδημαϊκό επίδομα που κυμαινόταν από 4.533 € για έναν Βοηθό Λέκτορα έως 29.822 € για έναν Καθηγητή. Οι θέσεις του Αναπληρωτή Καθηγητή και του Καθηγητή συνοδεύονται από ειδικό ετήσιο καθηγητικό επίδομα. Το 2019, αυτό ανερχόταν σε 1.423 ευρώ για τον Αναπληρωτή Καθηγητή και σε 2.330 ευρώ για τον Καθηγητή.

Γενικά, όπως εμφανίζεται και στην Εικόνα 1, οι ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές ενός Καθηγητή στην Ελλάδα (προσθέτοντας και το ειδικό επίδομα διδασκαλίας και έρευνας) κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα με αυτά ενός Καθηγητή στη Λετονία, στην Κροατία, στην Τσεχία και στην Πολωνία και είναι υψηλότερες μόνο από τις αποδοχές ενός Καθηγητή στη Ρουμανία, στη Σλοβακία, στην Ουγγαρία και στη Βουλγαρία (ωστόσο, το κόστος ζωής στις οκτώ αυτές χώρες, με εξαίρεση τη Σλοβακία, είναι χαμηλότερο από της Ελλάδας[3]).

Εικόνα 1. Μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές Καθηγητών σε διάφορες Ευρωπαϊκές  χώρες και στις ΗΠΑ (Πηγή: ATLATSZO, 2021[4])

Η κατάφωρα άδικη μισθολογική αντιμετώπιση των μελών ΔΕΠ έναντι των άλλων ειδικών μισθολογίων, και ειδικά των δικαστικών λειτουργών, έχει συνδεθεί σε σχετικές αποφάσεις του ΣτΕ (π.χ. ΣτΕ 2705/2014[5]) με την απουσία νομικών δεσμεύσεων αποκλειστικής απασχόλησης και «…την ευχέρεια (για τα μέλη ΔΕΠ) εξωπανεπιστημιακής απασχόλησης και λήψης πρόσθετων αμοιβών, ανεξάρτητα αν κάνουν χρήση της ευχέρειας αυτής….» αγνοώντας πλήρως την πραγματικότητα. Για παράδειγμα, στην υπ’ αριθμ. 2705/2014 απόφαση του ΣτΕ αναγνωριζόταν ότι από τα 1.899 μέλη του ΔΕΠ του ΕΚΠΑ μόνον τα 321 (δηλ. 16,9%) ασκούσαν ελευθέριο επάγγελμα και 234 (δηλ. 12,1%) μέλη είχαν λάβει πρόσθετες αποδοχές από ερευνητικά προγράμματα.

Ως   Πανεπιστημιακοί   Δάσκαλοι   ΕΜΠ:

• θεωρούμε απαραίτητη την καθιέρωση της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης όλων των μελών ΔΕΠ ή, κατ’ ελάχιστον, τη δυνατότητα ένταξης σε καθεστώς πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης με σημαντική αύξηση των αποδοχών στα πρότυπα άλλων χωρών (π.χ. Ιταλία ή Μάλτα).
• απαιτούμε από την Κυβέρνηση να συμμορφωθεί άμεσα με την υπ’ αριθμ. 4741/2014 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, αναδρομικά από το έτος 2017 για όλα τα μέλη ΔΕΠ και να καταθέσει ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την εναρμόνιση του ειδικού μισθολογίου των πανεπιστημιακών με αυτό των άλλων ειδικών μισθολογίων, με στόχο την αντιστοίχιση των αποδοχών με το έργο που προσφέρει το προσωπικό των ακαδημαϊκών Ιδρυμάτων
• ζητάμε από την ΠΟΣΔΕΠ να σταματήσει να παραπέμπει το μισθολογικό θέμα, όπως και τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προβλήματα των μελών ΔΕΠ, στις καλένδες και να αναλάβει πρωτοβουλίες ενημέρωσης, ενεργοποίησης και αγωνιστικής κινητοποίησης των Συλλόγων ΔΕΠ για τη διεκδίκηση των δίκαιων αυτών αιτημάτων
• καλούμε όλους τους συναδέλφους να ξαναβρούμε τον  βηματισμό  μας  ως  Σύλλογος  και  να  αναπτύξουμε,  μαζί  με  τους άλλους Συλλόγους ΔΕΠ, ένα κοινό μέτωπο δράσεων, για την αποκατάσταση των μισθών μας και της ακαδημαϊκής μας αξιοπρέπειας, στέλνοντας ένα μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι ο εμπαιγμός δεν είναι πλέον ανεκτός.

11.04.2022

Ο εμπαιγμός συνεχίζεται_11-4-2022

Αναφορές

[1] https://eacea.ec.europa.eu/national-policies/eurydice/content/conditions-service-academic-staff-working-higher-education-27_en

[2] https://www.gazzettaufficiale.it/do/atto/serie_generale/caricaPdf?cdimg=012G001800200010110001&dgu=2012-02-09&art.dataPubblicazioneGazzetta=2012-02-09&art.codiceRedazionale=012G0018&art.num=1&art.tiposerie=SG

[3] Eurostat (2021). Comparative price levels of consumer goods and services. https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php?title=Comparative_price_levels_of_consumer_goods_and_services

[4] ATLATSZO (2021). Hungarian university professors earn extremely low salaries by international standards. https://english.atlatszo.hu/2021/10/28/hungarian-university-professors-earn-extremely-low-salaries-by-international-standards/

[5] ΣτΕ 2705/2014. http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomologia/ste%202705.htm

Στις 17 Ιανουαρίου 2022, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την έναρξη της εκπαίδευσης 400 νέων ειδικών φρουρών που θα συγκροτήσουν τις Ο.Π.Π.Ι., με μία φωτογραφία που προκαλεί ανατριχίλα[1]. Την ανακοίνωση έσπευσαν να προπαγανδίσουν τα γνωστά ΜΜΕ, πάντα με την απαραίτητη συνοδεία συκοφαντικών «απόψεων» για τα ελληνικά πανεπιστήμια, με κοινό παρονομαστή την παρουσίαση των δημοσίων πανεπιστημίων ως αποκλειστικά χώρων συστηματικής βίας και ανομίας. Βεβαίως, αποκρύπτουν συστηματικά ότι, την τελευταία δεκαετία ο αριθμός των δημοσιεύσεων των ελληνικών πανεπιστημίων κι ερευνητικών κέντρων αυξήθηκε κατά 34% ή ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν επιτύχει σημαντική χρηματοδότηση από το Πρόγραμμα Horizon 2020 (στα καθ’ υμάς, το Ε.Μ.Π. βρίσκεται στην πρώτη θέση μεταξύ των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στην χρηματοδότηση της έρευνας από το πρόγραμμα Horizon 2020[2]). Αλλά πάνω από όλα, «εξαφανίζουν» την άδηλη υπερπροσπάθεια των μελών ΔΕΠ, και όλων των εργαζομένων στα πανεπιστήμια, να κρατήσουν τα πανεπιστήμια στην πρώτη γραμμή, σε συνθήκες εγκατάλειψης από την Πολιτεία και εξουθενωτικής απίσχνασης των πόρων τους.

Ας μείνουμε όμως στα φαινόμενα παραβατικότητας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια, σύμφωνα με τα στοιχεία[3]^,[4] κι όχι την ακατάσχετη προπαγάνδα, παρουσιάζουν φαινόμενα παραβατικότητας, σποραδικού χαρακτήρα και περιορισμένου εύρους. Το εξοργιστικό είναι ότι όχι μόνο αυτά διογκώνονται υπέρμετρα από τους γνωστούς «φίλους» των ελληνικών πανεπιστημίων αλλά, εντέχνως, αναδεικνύονται ως το μοναδικό κριτήριο αποτίμησης της προσφοράς τους. Αν, ωστόσο, εφαρμοζόταν με ελάχιστη τιμιότητα το ίδιο μοναδικό κριτήριο και στην αξιολόγηση των πανεπιστημίων των ΗΠΑ τότε αυτά με  τα «βαριά» ονόματα, όπως το UC Berkley, το UC Davis, το Harvard, το Stanford και το Yale, τα οποία βρίσκονται στις 20 πρώτες θέσεις από πλευράς εγκλημάτων μεταξύ 2514 ιδρυμάτων, δηλ. στο χειρότερο 1% (για παράδειγμα, στο UC Berkley που βρίσκεται στη 2^η θέση, το 2019 πραγματοποιήθηκαν 351 εγκλήματα, μεταξύ των οποίων 1 φόνος, 34 βιασμοί, 48 ληστείες με χρήση βίας ή απειλή βίας και 98 διαρρήξεις[5]), θα… «πάτωναν».

Κανείς δεν είναι αφελής, ακόμη και αν προσποιείται. Μόνο αφορμή είναι η κοινή παραβατικότητα. Στόχος είναι η συνδικαλιστική και πολιτική δράση, κυρίως των φοιτητών. Η κυβέρνηση, οι αρθρογράφοι των συστημικών ΜΜΕ αλλά και μερίδα συναδέλφων, εσκεμμένα προσπαθούν να ταυτίσουν την πολιτική διαμαρτυρία με την κοινή παραβατικότητα. Ή, προσπαθούν να την εξουδετερώσουν χαρακτηρίζοντάς την ως «ελληνική ιδιαιτερότητα», στην οποία μάλιστα οφείλεται κατ’ αποκλειστικότητα η κακοδαιμονία των ελληνικών πανεπιστημίων. Κάπου κάπου, πάντως, εμφανίζονται ρωγμές στο τείχος της παραπληροφόρησης και η πραγματικότητα εμφανίζεται τελείως διαφορετική. Έτσι, για παράδειγμα, σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις αντιδράσεις στην πανεπιστημιακή αστυνομία στον υπεύθυνο ασφαλείας του Columbia James McShane αυτός απαντά, εντελώς φυσιολογικά, ότι «το Columbia έχει ένα πολύ ακτιβιστικό κάμπους, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εδώ που είναι κατά της αστυνομίας» και ότι, μετά τη δολοφονία του George Floyd «για τουλάχιστον έναν μήνα είχαμε διαδηλώσεις εντός και εκτός κάμπους κάθε βράδυ» [6].

Αρνούνται, λοιπόν, να αποδεχτούν ότι, ιστορικά, ένα  πανεπιστήμιο όχι μόνο «τυχαίνει», αλλά οφείλει να είναι ένας χώρος επαγρύπνησης, ένας χώρος αμφισβήτησης. Πενήντα, σχεδόν, χρόνια μετά, ακόμη τρομάζει η σκέψη ότι μία κατάληψη – «έκνομη» κατά κάποιους πράξη – γκρέμισε τη δικτατορία το 1973. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, ακόμη κι αν πολλές φορές εκφράζονται λαθεμένα, ακόμη και τυφλά, αποτελούν οξυγόνο για τα πανεπιστήμια. Δεν μπορούν να τις εξαφανίσουν με γυμνή, σκληρή καταστολή, όσο κι αν προσπαθήσουν, γιατί τροφοδοτούνται από τη σύγκρουση της αβύσσου των κοινωνικών αδιεξόδων με τον ουρανό των ονείρων για ένα καλύτερο κόσμο. Κυρίως, όμως, δεν πρέπει να εξαφανιστούν, για να έχει και το πανεπιστήμιο και η κοινωνία αύριο.

Πάντως, το γεγονός των ημερών -καθόλου ανεξάρτητο με την έξαρση της καταστολής- είναι άλλο. Επί δεκαετίες, κυριολεκτικά, ένας τεράστιος μηχανισμός προσπαθεί να μας πείσει ότι τα δημόσια αγαθά είναι σπατάλη και οπισθοδρομικότητα και πως η ιδιωτικοποίησή τους είναι η προφανής λύση που θα προσφέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες. Η ιδιωτική ασφάλιση θα εξασφάλιζε περίθαλψη μακριά από τον εφιάλτη των ράντσων στα νοσοκομεία, ο ανταγωνισμός στην ενέργεια και η «κατάργηση του μονοπωλίου της ΔΕΗ» θα έφερνε φθηνά τιμολόγια, οι σύγχρονοι δρόμοι με τα πανάκριβα διόδια θα πρόσφεραν ασφαλή και γρήγορη μετακίνηση, ένα μικρότερο κράτος (π.χ. χωρίς πυροσβέστες), θα έδινε την ευκαιρία για λιγότερους φόρους, και, μέσα σε όλα, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή τα δημόσια πανεπιστήμια με επιχειρηματική λογική, θα ήταν η μοντέρνα λύση στα αδιέξοδα.  Μέχρι που μέσα σε λίγους μήνες κατέρρευσαν όλα, με εκκωφαντικό τρόπο. Και, μάλιστα, κατέρρευσαν όχι ως πολιτικό επιχείρημα αλλά ως επώδυνη και χειροπιαστή καθημερινή εμπειρία. Ανακαλύψαμε, εν μέσω πανδημίας, ότι η ζωή μας κυριολεκτικά εξαρτάται από την ποιότητα της περίθαλψης στα δημόσια νοσοκομεία, με μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή πληρώσαμε το καλοκαίρι την «οικονομία» στους πυροσβέστες, η παράδοση της ενέργειας στους «μεγάλους παίκτες» οδήγησε σε εφιαλτικούς λογαριασμούς, τα golden boys των «ανεξάρτητων αρχών» και των ΣΔΙΤ απέτυχαν παταγωδώς και με τραγελαφικά αποτελέσματα στην πρόσφατη «φυσική καταστροφή» της μιας ημέρας χιονόπτωσης, και τόσα άλλα, σε έναν κατάλογο που δεν  τελειώνει.

Γι’ αυτό καταφεύγουν στην κλασική συνταγή «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος». Όμως, το χιλιοπαιγμένο έργο δεν πείθει και ο βασιλιάς είναι γυμνός. Η κοινωνία αντιστέκεται, σηκώνει κεφάλι. Κι αυτό μόνο αισιοδοξία μας γεμίζει.

15.02.2022

Ο βασιλιάς είναι γυμνός_15-2-2022

Αναφορές

[1] https://twitter.com/govgr/status/1483074885039665152

[2] ΕΘΑΕΕ (2021). Ετήσια έκθεση για την ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης, Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης, Αθήνα. https://www.ethaae.gr/images/articles/etisies_ekthesis_HAHE/%CE%95%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%B1_%CE%95%CE%BA%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7_%CE%95%CE%98%CE%91%CE%91%CE%95_2020.pdf

[3] Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (2018). Η ανομία στα ελληνικά ΑΕΙ. https://sdppa.aegean.gr/sites/default/files/anakoinoseis/files/%CE%97%20%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%B1%20%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CE%91%CE%95%CE%99%20-%20%CE%A0%CE%91%CE%9C%CE%91%CE%9A%20%CE%9C%CE%AC%CE%B9%CE%BF%CF%82%202018.pdf

[4] Βιδάλη Σ. (2021). Εγκληματικότητα και αστυνόμευση στα ΑΕΙ: «αλήθειες» και «ψέματα». Εγκληματολόγοι, 8, σελ. 1-13. https://drive.google.com/file/d/1Y4irBbwsXewfA_6J12kd2QKEcdjQDc_U/view

[5] College Crime Rankings: Criminal Offenses on Campuses (based on 2019 data from the Department of Education). https://data.tcpalm.com/crimes-on-campus/

[6] https://www.kathimerini.gr/society/561681358/froyroyme-to-columbia-me-ipies-methodoys/

Tα Πανεπιστήμια ετοιμάζονται να επαναλειτουργήσουν μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, ενώ συμπληρώνονται δυο χρόνια από την έναρξη αυτής της πρωτόγνωρης περιπέτειας. Δύο χρόνια μέσα στα οποία η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘ θα έπρεπε να εστιάσουν αφενός στο να προστατέψουν την πανεπιστημιακή κοινότητα από την πανδημία και αφετέρου να διασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή διεξαγωγή της ακαδημαϊκής διδασκαλίας και έρευνας. Επί αυτών, ακολουθούν, με συνέπεια ομολογουμένως, τη «σοφή» γραμμή «ότι είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθει…». Επί άλλων, οι κυβερνώντες επέλεξαν να επιδείξουν εξαιρετική ενάργεια: συνεχή «δωράκια» στην ιδιωτική εκπαίδευση με fast track αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε «κάθε καρυδιάς» ιδιωτικά κολλέγια και ελάχιστη βάση εισαγωγής ώστε να μεγαλώσει ακόπως η πελατεία, πανεπιστημιακή αστυνομία, επιδεικτικές αστυνομικές επιχειρήσεις «νόμου και τάξης» κλπ. Και βέβαια αναμένεται το νέο πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ με επαναφορά – νεκρανάσταση των παντελώς αποτυχημένων συμβουλίων διοίκησης, κλείσιμο σχολών και τμημάτων σε πολλά ιδρύματα, όχι στη βάση μιας οποιασδήποτε ανάλυσης αλλά στη βάση της απόφασης για συρρίκνωση του κόστους της δημόσιας εκπαίδευσης, με κάθε μέσο. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η ανακοίνωση από το ΥΠΑΙΘ 400 «νέων θέσεων» στα ΑΕΙ, παραβιάζοντας για μια ακόμη φορά κατάφορα το Άρθρο 65 του Ν. 4610/2019 αναφορικά με την αναπλήρωση των θέσεων που κενώνονται από συνταξιοδότηση ή άλλη αιτία. Στο ΕΜΠ, χαρακτηριστικά, δόθηκαν μόλις 17 νέες θέσεις, ενώ αυτές που κενώθηκαν μόνο το 2019 ήταν 25 (το Υπουργείο αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι θέσεις αυτές να καλύπτουν και το 2020!). Η σχετική ανακοίνωση της Συγκλήτου του ΕΜΠ, κατώτερη της οξύτητας του προβλήματος, δεν αναφέρεται καν στη νομοθετική υποχρέωση της κυβέρνησης προσφέροντάς της απλόχερα το άλλοθι που τόσο επιθυμεί για την αποδέσμευσή της από αυτή. Προσφάτως μάλιστα, μάθαμε ότι στις 17 Ιανουαρίου ξεκινάει η εκπαίδευση 400 ειδικών φρουρών της ΟΠΠΙ. Η κυβέρνηση φαίνεται να προτείνει έναν νέο κανόνα «1:1», πιο κοντά στο όραμά της για την ανώτατη εκπαίδευση: για κάθε μία νέα θέση μέλους ΔΕΠ θα προσλαμβάνεται κι ένας ειδικός φρουρός.

Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘ είτε έχουν συνειδητά επιλέξει να μας εμπαίζουν είτε «ποντάρουν» με εγκληματική ελαφρότητα στο «αισιόδοξο» σενάριο της υγειονομικά ακίνδυνης μετάλλαξης «Ο» που θα επιφέρει ως δώρο την ανοσία της αγέλης. Και παραγγέλνουν για μια ακόμη φορά το πλήρες άνοιγμα των πανεπιστημίων, χωρίς κανένα πρόσθετο μέτρο, ούτε καν μια αλλαγή των υγειονομικών πρωτοκόλλων. Ξέρουν όμως πολύ καλά ότι στα πανεπιστήμια υπάρχει έκρηξη κρουσμάτων άνευ προηγουμένου,  ότι κατά τη διάρκεια των διακοπών υπήρξε χαλάρωση των μέτρων και αλματώδης αύξηση των κρουσμάτων, ειδικά σε νεαρές ηλικιακές ομάδες, ότι τα υψηλά ποσοστά εμβολιασμού στην πανεπιστημιακή κοινότητα δεν αποτελούν ικανή συνθήκη για την ανακοπή της διασποράς της μετάλλαξης «Ο», ότι τα self ή τα rapid test  γίνονται ολοένα και πιο δυσεύρετα και πανάκριβα (ενώ έχει ανοίξει και η συζήτηση για το πόσο αξιόπιστα μπορεί να είναι), ότι στην ουσία με 50.000 κρούσματα καθημερινά η πανδημία βρίσκεται σε έξαρση (και με μεγάλη -ήδη- αύξηση των εισαγωγών στα νοσοκομεία) και με άγνωστο χρονικό ορίζοντα. Και τι κάνει; Κρατάει την πληρότητα στα αμφιθέατρα στο 100%, δεν δίνει ούτε καν τα δωρεάν test που δίνει στους μαθητές και εκπαιδευτικούς των σχολείων! Στρουθοκαμηλίζει ακόμη και έναντι του προβλήματος ότι πολλοί θα χάσουν τις εξετάσεις τους επειδή νοσούν ή, ακόμη χειρότερα, θα έλθουν στις εξετάσεις τους, ενώ νοσούν, για να μην τις χάσουν!

Ας συνέλθουν, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα! Να θέσουν σε δεύτερη προτεραιότητα τη μικροπολιτική τους ατζέντα και να προχωρήσουν άμεσα σε ουσιαστικά και συγκεκριμένα μέτρα, έστω και αυτή την ύστατη στιγμή, για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Τα μέτρα είναι γνωστά και τα έχουμε ξαναπεί. Χρειάζονται, όμως, και πόροι και πολιτική βούληση ενίσχυσης της Δημόσιας Υγείας και του Δημόσιου Πανεπιστημίου από πλευράς κυβέρνησης. Και βέβαια ειλικρινής διάθεση για διεκδίκηση και αποφασιστικότητα από την πλευρά της Διοίκησης του ΕΜΠ.

Αλλά, φοβόμαστε, ότι αυτά κυρίως είναι αυτά που λείπουν…

09.01.2022

Το νέο δόγμα «1:1» και η (και μη χειρότερα) επανέναρξη των μαθημάτων   09-01-2022